ANNE KALEMİNDEN

kardeş olmak

2012-02-23T08:58:00.007+02:00

5 ve 3buçuk yaşlarında iki çocuğunuz varsa;

-birbirlerini savunur size karşı ittifak kurarlar. (kardeşime böyle davranamazsınız gibi)
-birlikte oynar, kısa süreli keyif yapmanıza olanak tanırlar.
-sorun çözme beceriniz gelişir, ip cambazlığına alışırsınız.
-birini mutlu etmek, bazen diğerinin üzülmesine neden olabileceği için çok yönlü düşünme yeteneğiniz artar.
-gece uyandıklarında sizin yanınıza gelmek yerine kardeşinin yatağını tercih edebilirler.
-adalet duygunuz gelişir.

-kıskançlığın en masumane hallerine tanıklık edersiniz.
-gelişim dönemlerini peşpeşe yaşadığınız için daha pratik ve donanımlı olursunuz.
-rekabet ortamı yaratmamak gibi bir derdiniz vardır.
-yaptıkları kavgalarda orta yolu bulmak, nabza göre şerbet vermek doğal davranış tarzınız olur.
-başka çocuklara ihtiyaç duymazlar, evde canları sıkılmaz.
-tuvalette uzun kalacaklarında illa ki sizi istemez, birbirlerine yarenlik ederler.
-bir çift kaçamak göz eşliğinde diğerini sevmeye alışırsınız.
-kucağınızı açıp çağırdığınızda muhtemelen ikisi birden koşar.
-aynı hamurdan nasıl bu kadar farklı karakterler çıktığına şaşar kalırsınız.
-dizleriniz ve yüreğiniz ikisini birden taşıyacak kadar güçlü ve büyüktür.

Dikkat: Rumeli Hisarı'nda Ejderhalar Var!

2012-02-22T13:49:00.006+02:00

"Eski aşklar Yeşilçam'da kaldı" lafı klişe olmaya yüz tutmuşken, fırtınalı sevdalar, çekişmeli ilişkiler günümüzde hem magazin basınında hem de yakın çevremizde -buna kendimiz de dahil- karşımıza bolca çıkıyor. Sevgilimizi elimizden almak isteyen dış mihraplar yoğun şekilde çalışırken bize de biricik aşklarımızı elimizde tutmak için yapmamız gereken çok iş düşüyor. Bu konuya nereden geldiğimi açıklıyorum!

8x4 yeni deodorantları Beauty ve Beast için muhteşem bir project mapping uygulaması daha yapmış. Gösterinin hikayesi kısaca şöyle: romantik bir aşk hikayesi kötü niyetli bir ejderhanın tehdidi altına giriyor. Kahraman erkeğimiz çekici kokusunun da yardımıyla güzel kızı kurtarıyor ve hikaye mutlu bir şekilde sona eriyor.

8x4 dünyasını Facebook'tan takip etmek isteyenler; http://www.facebook.com/8x4Turkiye
Bir bumads advertorial içeriğidir.

bir anneye bunları asla söylemeyin :)

2012-02-17T09:37:00.006+02:00

slingomom bir anne olarak duymak istemediklerini yazmış, görünce çok hoşlandım ve aklıma üşüşenleri ben de yazmak istedim. (parantez içi iç sesim oluyor:)

*hala sen mi yediriyorsun, hala sen mi uyutuyorsun, hala sen mi giydiriyorsun (evet sakıncası mı vardı)

*sen yokken hiç böyle davranmıyor (yani şımartmışım öyle mi)

*neden ağlıyor (hadi gel de anlat bakalım)

*sabahları pekmez içir, ballı süt iyi gelir, ıhlamur yap vb tavsiyeler (hadi yaa niye hiç aklıma gelmedi)

*gene mi hasta oldu (evet malesef bakamıyorum ben)

*şimdi küçükler hele bir büyüsünler, sorunları da büyüyecek (ay çok korktum)

*-işteyken çocuklara kim bakıyor? "kreşe gidiyorlar" -yaaa, yazıııık... (ne var kardeşim aç değil açıkda değiller, çok da seviyorlar, allah allah)

*birbirlerini kıskanıyorlar mı, kavga ediyorlar mı vb (e heralde gayet normaller çünkü)

*bu havada dışarı çıkarma, banyo yaptırma vb (pöf, hmmm pekiii)

*ya ağlatma annesi kıyamam (olmaz ağlatıcam, ben keyif alıyorum çünkü ağlamasından)

bunlar çok sık duyduğum ve gündelik yaşam içinde kolayca tölere edebildiğim cümleler. üzerinde düşünülmeden, sırf muhabbet olsun diye iyi niyetle söylenir çoğu... o yüzden ne yapmalı; gerilmemeli ve gülümseyerek kulak ardı etmeli :)))

kızım 5 yaşında

2012-02-15T08:10:00.000+02:00

doğdun, anne oldum...
5 yıl olmuş o günden beri. tenini tenim hissettim, gecelerce seni seyrettim. mucizenin adı, peri masalıydın...
nasıl geçiyor yıllar, nasıl büyüyorsunuz...
sen çok özel bir çocuksun biliyorum, duygusal, kırılgan, içinde kocaman bir merhamet duygusu taşıyan, her şeyini paylaşan, haksızlığa karşı çıkan, kardeşini koruyan, doğruları söyleyen, çabuk ikna olan, herkese inanan, olumlu, iyi yürekli, temiz kalpli...
hep iyilerle karşılaş, gözlerindeki ışıltı, kalbindeki pırıltı hiç sönmesin, klavuzun yüreğin olsun, cesur ol bebeğim...
ne olursa olsun hep seninle olacağız, nice yıllara nice yaşlara prensesim...

bloglarda yaşamak

2012-02-13T22:02:00.007+02:00

selim in resim yapmadaki usta tekniğini :) tahmin etmiş ve deli anne den mini dinozor seti kazanmıştım. yanındaki film ve kitabı görünce çok sevindim ve bu inceliğinden dolayı kendisine teşekkür etmek istedim :)

sanal dünya gerçekten enteresan bir yer. önce bir anne-bebek sitesindeki forumda dostlarım oldu. telefonlaştığım, yüzyüze görüştüğüm, evine gidip geldiğim, bir hafta haber almazsam merak ettiğim... sonra oradaki bir arkadaşım, gülay sayesinde tanıştım bloglarla, cesaretlendirmesiyle başladım yazıları yayınlamaya ve benim için amerikanın keşfi gibiydi blog dünyasını keşfim. biraz muhafazakarım aslında mesela blogger la sınırlı blog gezintim. twitter a, facebook a ısınamıyorum. nurturia yı çok seviyor ama tutuluyor, kullanamıyorum.

bloglar çok farklı benim için. ne kadar çok eğitimli, donanımlı anne olduğunu ve bu annelerin kariyerlerini askıya alıp, sadece anne olmayı tercih ettiklerini gördüm mesela... yazılarını çok usta buldum, çok samimi, özgün buldum bazılarını... aynı dili konuştuğum, aynı şeyleri hissettiğim, aynı pencereden dünyayı izlediğim bu insanlara kendimi çok yakın hissettim.

ve en önemlisi kendimi güvende hissettim. başımıza bir şeyler gelirse arkamızda birilerinin olabileceğini, bir şeyler için hiç bir menfaat gözetmeden çalışan insanların varlığını, o gücü hissettim...

bu harika fotoğrafı görmeyen, gamze anne yi atakan ı tanımayan kaldı mı bilmiyorum. ama inanıyorum ki çok güçlüyüz. herkes her koldan ulaşabileceği yapabileceği ne varsa yapıyor. ve ne mutlu ki bizim de onun için yapabileceğimiz bir şey var. gamze anne ve atakan için ilik donörü olalım, bizdeki bir tüp kan belki de atakan ın annesiyle büyümesini sağlayacak şifreye sahip, umut edelim, gamzeyle yaşayalım...

uzun bir aradan sonra tekrar mim

2012-02-08T16:03:00.009+02:00

sevgili derya bir mim göndermiş teşekkür ediyorum ve cevaplıyorum...

1- Sence çok anlamlı bir söz...

"Üzülme!
Bir yandan korku,bir yandan ümidin varsa,iki kanatlı olursun.
Tek kanatla uçamazsın zaten.
Üzülme!
Sopayla kilime vuranın gayesi kilimi dövmek değil tozu almaktır.
Allah sana sıkıntı vermekle tozunu kirini alır,
Niye kederlenirsin,üzülme!
Taş taşlıktan geçmedikçe,
Parmaklara yüzük olamaz.
Yüzük olmayı dileyen taş,ezilmeyi,yontulmayı göze almalıdır."
Mevlana

2- Makyajında olmazsa olmazın... son iki aydır pudra, öncesinde ise sadece lipcare :)

3- Uyguladığın güzellik tüyosu nedir... hiç öyle özel bir formülüm yok yeni yeni başladım zaten bu işlere ama temizlemeye ve nemlendirmeye özen gösteriyorum.

4- En sevdiğin çiçek... mimozalar :))

5- Nefret ettiğin bir şey... hala kendini bulamamış ve farklı görünmeye çalışan insanlar.

6- En çok sevdiğin iltifat... hepsi ama oğlumdan gelenlere ayrı bir zaafım var :)

7- Favori kitabın... aslında beni en çok etkileyen demeliyim belki 1984

8- Sana görünüş olarak yakın bulduğun ünlü... beni halalarımdan başkasına benzeten olmadı, onlar da meşhur değil :)

9-Herkesin sevdiği ama senin sevmediğin bir ürün... ürün değil ama ikea ya ısınamadım çok karmaşık geliyor bana.

10- Şu an en çok almak istediğin kozmetik ürün... yakın zamanda epeyce aldım yine de kaliteli anti aging ürünlere hayır diyemezdim.

eğer cevaplamak isterlerse ve henüz cevaplamadılarsa; selcen, seda, gönül, sevgi ve ayşe ye gönderiyorum :)

büyüyen çocuklardan anektodlar

2012-02-07T08:25:00.007+02:00

*eren ablasının koluna vurur.

elif : "yapma eren". eren vurur.
elif :"bu sondu bir daha yapma". eren vurur.
elif:"sana bir şans daha veriyorum". eren vurur.
elif: "bak eren sana son bir şans veriyorum". eren vurur.
elif:"off ereen sana bin şans veriyorum". eren vurur.
elif:"biri gitti eren"....

*eren in favori kitabı dinazorların her akşam okunmasından sıkılan elif itiraz eder.

eren:"ama bunu öğrenmek zorundayım. tostoramanı (ezberlediği kitap)öğrendiğim gibi. büyüyünce çocuklarıma bu kitapları okumam gerek.

*elif çok sık görüştüğü aynı yaştaki komşumuzun kızına eskisi kadar ilgi göstermemekte evlerine gitmek istememektedir. arkadaşı nedenini sorar.
elif:"çünkü hep oynuyoruz oynuyoruz, hep hep hep hep. bence biraz evde kalmayı becerirsen ve ben de biraz evde kalmayı becerirsem, belki sıkılırım. o zaman seninle oynarız.

*bir oyun parkının top havuzunda eren araba bulmuş ve onunla uzun süre oynamıştır. onu eve götüremeyecektir ama ayrılmak da istememiştir. aradan 2 gün geçer.
elif:"gene oyun parkına gidelim çok güzeldi"
eren:"evet gidelim ben oraya gidince gene araba oynarım"
elif:"ama belki arabayı bulamazsın"
eren:"evet bulurum çünkü onu sakladım. onu zıpzıp (zıplama balonu) ın altına sakladım. gidince oradan alıp oynarım.

ve bunlar anne tarafından not edilir, gelecekte okunmak üzere paketlenip postalanır :)

yaşamak

2012-02-05T20:56:00.012+02:00

evin penceresinden görünen kış manzarasını izlerken huzur bulmak,evdeki araç kirliliğinden bunalsan da onları baharatlığın içinde görünce şaşırmak ve gülümsemek, her bakışımda iyi ki iki taneler demek, kardeş olmanın kardeşi olmanın güzelliğini bir kez daha anlamak,poz verirken şekilden şekile giren küçük hanımefendiye hayran kalmak,
bir fotoğraf karesinde sevgiyi yakalamak,
ve sıcak poğaçalar hazırlayıp, eğlence için enerji depolamaktır...

diyet ve kilo kontrolü

2012-02-02T08:20:00.004+02:00

çoğumuz evlenince bir miktar kilo alıyoruz. düzenli yaşam, düzenli yemek ve beğenilme çabasının azalması sanırım bu süreci hızlandırıyor. hamilelikte aldığı kilolara, lohusalık ve emzirme döneminde benim gibi cila çekenler de azımsanmayacak düzeyde. ideal kilonun estetik olarak kendimizi iyi hissettirmesi yanında sağlık açısından da önemi var. hiç kimse kilolu olmak istemez ve çoğumuzun kilosunu korumak için bir otokontrol sistemi vardır. ben kendiminkinden bahsetmek istiyorum.

iştahlı ama ciddi düzeyde kilo sorunu olmayan biriydim. ilk hamileliğimde 12, ikincisinde 17 kg aldım, emzirme dönemlerinde fazladan 4 er kg daha aldım. kızımda hafif bir diyetle kolayca verdiğim kiloları oğlumda bir türlü veremiyordum. hiç alışık olmadığım bir kilodaydım ve bu halimden nefret ediyordum. diyet ve spor yapmaya karar verdim. kendime göre ara ara esnetip ara ara sıkılaştırdığım bir program ve haftada 5 gün bir saat plates + aerobikle 4 ayda 17 kilo verip istediğim kiloya ulaştım. bunu evde olan ve kilo vermek isteyen herkes uygulayabilir çünkü sporu oğlum uyurken cd eşliğinde yapıyordum. ne ekstra bir maddi külfeti oldu ne de dışarı çıkmam gerekti.

diyet ve kilo kontrolü hakkında kişisel deneyim ve önerilerim;

*her şeyde olduğu gibi kilo vermede de iş beyinde bitiyor. en büyük iştah kapatıcı ve en kral tokluk hissi verici beyin. isteyin, inanın, hedefleyin, yapın!
*şu önyargıları kafanızdan uzaklaştırın:"tatlısız yapamam, su içemem, açlığa dayanamam" bunlar yerine şunları söyleyin: "ben iradeliyim, başaracağım, istersem yapabilirim"
*akşam yattığınızda aç olacaksınız. tok bir mideyle yatan, kilo veremez.
*bisküvi, gofret vb, hazır meyve suyu, kola tüketmeyin. ben az yağlı süt ürünleri ve tatlandırıcı (splenda) kullandım. tatlı krizlerini bitter çikolata, tatlandırıcılı nescafe ya da tarçınlı sütle atlatmaya çalıştım. nesfit i öğün olarak tükettiğim çok oldu.
*bir öğün ya da bir gün zıvanadan çıkmakla diyet bozulmaz. ertesi gün pişman olun ve kaldığınız yerden diyetinize devam edin.
*yaptığınız her ekstra hareketin sizin avantajınıza olduğunu düşünün. temizlik yapmak, merdiven çıkmak, çocuğunuzla oynamak vs. dahil.
*çocuklu olup da formunu korumayı başaranlar arasına katılmak için motivasyonunuzu yüksek tutun.

kilo vermeyi başardıktan sonra karşınıza daha komplike bir sorun çıkacak, ideal kilonuzu korumak. hele ki vücudunuzu normal dengesinin altında bir kiloda sabitlemek istiyorsanız bunu sürekli yapmak zorundasınız. benim gibi tatlı düşkünü ve günlük gereksinimden daha fazla kalori alanlardansanız malesef sağlıklı beslenmeyi bir yaşam tarzı haline getiremediniz demektir. ben bunun için iki haftalık kilo ölçümleri ve sonuca göre kısa süreli diyetler yapıyorum. velhasıl bu konu ömür boyu yakamı bırakmayacağa benziyor. herkese ideal kilosunda, sağlıklı günler dilerim :)

not: revize edilmiştir.

bir kitap da sen bağışla

2012-01-30T15:19:00.004+02:00

bir sınıf öğretmeninin imkansızlıklar içerisinde kütüphane kurma çabasını destekliyorum.

Kütüphane projesine destek olmak için ne mi yapabilirsiniz?
- Hikaye, roman, dergi, ansiklopedi türü kitapları okulumuza kargo olarak yollayabilirsiniz.
- Projemizi arkadaşlarınıza, akrabalarınıza vs duyurarak daha geniş kitlelere ulaşmamızı sağlayabilirsiniz.
- Facebook,twitter,friendfeed ve bloglarınızda projemizi duyurarak ve bu sayfaya link vererek destek olabilirsiniz.

Okul Bilgileri: HATAY’ın Reyhanlı ilçesine bağlı Karasüleymanlı Uzunköy İlköğretim Okulu

detaylı bilgi: http://www.kitapkolik.net/koy-okulu-icin-kutuphane-projesi

uyku sorununa veda

2012-01-26T14:12:00.019+02:00

az sayıdaki şanslı anne dışında çocuk sahibi olup da uykuya hasret kalmayan, delik deşik uykulardan yakınmayan, yeter diye isyan etmeyen yoktur sanırım. ilk başlarda emzirme seansları yüzünden uykusuz kalırsınız, bunu gaz sancıları izler ve ardından karşınıza diş çıkarma ağrıları çıkar.

gecede dört beş kez uyanmaya razı ve iki saatlik kesintisiz uykuyu hayal bile edemezken; "ben yatağına koyuyorum sabaha kadar uyuyor, böyle alıştırdım" diyen annelere hem özenerek hem de içten içe kızarak bakarsınız. en başlarda çocuğun uyuması için her yol mübahtır. ayakta sallama, kucakta pışpışlama, yanında uzanma size zor gelmez. ama üç yaş sınırı aşılıp, gece uykuları düzelince bu kez kendi başına kendi yatağında uyumasını ve sabaha kadar yatağında kalmasını istersiniz. oysa bu yaşlardaki çocukların çoğu yanlarında uzanılarak uykuya dalar ve geceleri ya anne baba yatağını ziyaret ederler ya da onları kendi yataklarına davet ederler.

yorgun bir günün ardından çocuklar uyuduktan sonra kendimize ayıracağımız bir iki saatin kıymeti ise tartışılmaz. ancak çocuğumuzun yanına onu uyutmak için cin gibi uzanır, çoğunlukla ondan önce uykuya dalarız. hele ki iki çocuğunuz var ve bu ritüeli her ikisi için de uyguluyorsanız anne,çocuk ve baba,çocuk olarak saat dokuzda tüm aile uyumuş olma ihtimaliniz epeyce yüksektir.

3,5 ve 5 yaşlarındaki çocuklarım uyku vakti geldiğinde pijamalarını giyip, dişlerini fırçalıyorlar. seçtikleri birer kitabı birlikte okuyoruz. sonra iyi uykular dileyip, odalarından çıkıyoruz. beş yıl sonra tekrar sabaha kadar herkes kendi odasında ve yatağında mışıl mışıl uyuyor.

uyku sorunu yaşayanlara biraz tecrübelerimden bahsetmek istiyorum;
*çok ağlayan gazlı bir bebeğiniz varsa, onu geçici olarak rahatlatabilirsiniz. malesef mucize bir çözüm yok, sadece zaman... çocuğunuz büyüyecek ve bu günler geçecek...
*yatağına koyduğunuzda uyuyan bir çocuğuz yoksa; ayakta sallamak, kucakta pışpışlamaktan daha kolaydır.
*gündüz uykusunu azaltmak her zaman gece uyku kalitesini artırmayabilir.
*gece sık uyanma sorunu iki yaşından sonra çok büyük ölçüde azalacaktır.
*üç yaş sonrasında bir çocuğu kendi başına uyumaya ancak konuşarak ikna edebilirsiniz. hiçbir şey anlatmadan yataktan kalkan çocuğu tekrar yatağına götürmek iğneyle kuyu kazmaya benzer.
*gece uykusu öncesi sıcak temas ve sevgi sözcükleri hem ona hem size iyi gelecektir.
*uyku konusunda değiştirmeyi istediğiniz bir alışkanlık varsa; kararlı, sabırlı ve istikrarlı olmalısınız.

bizim yöntemimiz şöyle; pijama giyme ve diş fırçalamadan sonra hep birlikte kitap okuma, odalarındaki gece lambalarını açma, biraz sohbet, iyi geceler dileyip öpme ve odadan ayrılma; eğer kalkarsa yatağına geri götürme, gerekiyorsa iki dakika yanında bekleme ve uykusu olmasa bile yatağında kalmaya ikna etme şeklinde oldu. gece kendi yatağında kendi kendine uyuyan kızım bir süre sonra bizim yatağımıza gelme alışkanlığını kendiliğinden bitirdi. sonrasında ise eren ablasının izinden yürüyerek bu ritüele uymaya başladı.

sabahları işgünü tatil demeden hala 6 da uyanıp güne başlasalar da, şu anda hayalini bile kuramayacağım bir noktadayız. yıllar sonra akşamları kendimize ayırabileceğimiz bolca zamanımız var :)

not: slingomom tarafından oluşturulan uykusuz anneler kulübü varmış, facebook ve tweetter da faaliyet gösteriyormuş :) yazı için görsel ararken buldum, fotoğraf sanırım kulübe ait.

kısa kısa

2012-01-24T22:50:00.002+02:00

sabahları çok erken kalkıyoruz. hava henüz aydınlanmadan... çocukları hazırlayıp bir şeyler yedirmek, kendimizin de hazırlanıp evden çıkması zamana karşı bir yarış bizim için. çıkabilecek arızaları güzelce bertaraf edip, yavru ahtapotların gönlünü yaparak giydirmek hele ki kış aylarında daha zor. atkılar, bereler, eldivenler, botlar, kabanlar her biri havada uçuşan objeler gibi görünüyor bana bazen, yakalanması ve yerine takılması gereken. akşamları da aynı serüveni tam ters istikamette yaşıyoruz eve girince derin bir oh eşliğinde...

dün akşam eve dönüş yolunda karların üzerinde parıldayan buz kristalleri elif in dikkatini çekti... "anne bak buralara sim dökülmüş gibi parıldıyor" gerçekten seyirlik manzaraydı. kışı da sevdiğimi düşündürecek kadar güzel... ankara da kış bu sene kendini unutturmamaya kararlı. karlar erimeden yenileri ekleniyor sürekli...

bir dostumuzun nikahı için çocukları emin ellere bırakıp, günübirlik istanbul a gittik. herşey çok güzel giderken epey maceralı bir dönüşümüz oldu. 4,5 saat uçakta kaldık. havaalanına kar yüzünden inemedik, yakıtımız azaldı ve yakıt almak için samsun a indik. samsun aşırı rüzgarlıydı ve türbülansın en fenasını yaşadık. 3,5 saat rötorla ankara ya inebildik. lost un altı sezonunu yeni bitirmiş ve hala onun etkisindeyken böyle bir tecrübe bana biraz ağır geldi. yine de aklım hep çocuklu yolculardaydı, eminim bizden kat be kat fazla korktular, endişelendiler. neyse ki şuan evimde çocuklarımla birlikte olmanın huzuru içindeyim ve herkesin aynı hisler içinde olmasını diliyorum...

not:görseller internetten alınmıştır.

durmadan

2012-01-11T08:30:00.000+02:00

ailenin küçüklerindenseniz, hiç yaşlanamayacaksınız demektir. önceleri bunu farketmemiştim, ne zaman yaşımdan şikayet etmeye başladım kınayıcı bakışlara ve tepkilere maruz kaldım. canım ben de abartıyordum, ne olmuş yani bugün 34 ümü bitiriyorsam :) bu bana büyük bir avantaj sağlıyor aslında çünkü kendimi hep genç hissediyorum. artık yaşımdan söz etmemeye karar verdim, evet bugün benim doğum günüm ama kaçıncı olduğunun ne önemi var ki...

dün akşam elif i kucağıma aldığımda ve kucağıma sığdıramadığımda, günler geceler boyu onunla yapışık yaşadığımız zamanlar geldi aklıma... ilk karşılaşmamız, minicik cılız bacaklar, sıfır numara kilotlu çoraplar.... bir bebek büyütmek hem güzel hem hüzünlü. geçen zamanla serpilen çocuklar, adımları güçlendikçe, kelimeleri çoğaldıkça, yaşanan çatışmalar, uykusuz geceler arttıkça hep bir iz bırakıyorlar bizlerde... böylesi anları üst üste koymak, günlerden örgüler yapmak, yılları cilt cilt istiflemek huzurla ve mutlulukla yapıldığında yine de güzel...

nasıl bir yaşantın olduğu ve nelere yatırım yaptığın ile hayatın sonbaharında yüzleşiyorsun sanırım. o zaman hala çocukları için özel menüler hazırlayan ve özel günlerinde evi dolu olan biri olmak, kimseye yük olmadan, hayatın son demlerinde hala keyifle dünyayı izleyerek yaşamın doğal dengesini sükunetle kabullenmek istiyorum... ihtiyarlıkta en zoru yalnız kalmak olmalı, belki okurum ileride bunları, bir annenin kaleminden giderek küçülen puntolarla yazılan bu sıradan hatıratı...

neler oluyor bana

2012-01-05T15:14:00.020+02:00

annem bakımlı, süslü kızları sever:) e altı kızı olan bir anne için de çok değil içlerinden bir kaçının istediği gibi olması... oysa ben yaradılıştan sadeyim, sevmiyorum doğal olmayan ajanlarla kendimi farkettirmeyi. hatta yapımda yok benim liderlik, kendini gösterme, öne çıkma halleri... adımı koyarken yapmış en büyük hatayı belki. nihan "gizli, saklanmış" demekmiş çünkü... makyaj yapmam, kuaföre yılda bir kez saçlarımı kestirmek için giderim, topuklu ayakkabı ve her türlü feminem giysi aykırıdır doğama... kot pantolon formam oldu yıllarca, yazın spor ayakkabı kışın cat tipi botlar ve bir tişört en fazla...

lakin yıllardır tanıdığım bana bir haller oluyor son zamanlarda. hala kullanmakta acemi olsam da çantamda gün be gün artmakta fondötönler, rimeller, allık ve benzerleri... ya yaşlanma karşıtı kremlere serumlara ne demeli... yoksa yaşlanıyor muyum diye düşünmekten ne alıkoyabilir beni... saçlarım bu yaşıma kadar makastan başka bir şey görmemişken, nasıl oturdum gölge yaptırmak için o kuaför koltuğuna... ya haftasonları bile ayağımdan çıkartamadığım topuklu botlar? onca karşıyken modanın prototip kadınlarına, nasıl girdim tayt ve tunik çıkmazına... etek ve elbise hiç yer bulamamışken giysi yelpazemde neden gözlerim vitrinlerde hep onları görmekte... saten pantolon mu asla diyen ben nasıl deneyebildim bugün onu kabinde... tek taş da neymiş kapitalizmin tüketim oyunu diye çelişkisiz savunurken nasıl bunca mutlu oldum aldığım o özel hediye ile...

sanırım değişiyorum. değişmeyen tek şeyden nasibimi alıyorum. otuzdördüme günler kala artık bedenimi süsleme arzumu itiraf ediyorum. anneciğim istediğin gibi biri oluyorum...

mutlu yıllar

2011-12-31T10:38:00.001+02:00

herkese sevdikleriyle sağlıklı ve mutlu bir yıl diliyoruz :)

ankara da kar

2011-12-24T21:56:00.006+02:00

2011 in son günlerinde nihayet beklediğimiz kar yağdı :)
adet olduğu üzere hemen mini kardanadamımızı yaptık :)
calliou nun tüm çocuklarca öğrettiği karda melek izi...
geçen kış hastalıklardan dolayı pek haşır neşir olamamıştık ama kışın başlangıcında karın tadını çıkardık bu sene.... çocuklar mutlu ben huzurlu :)
pek keyifli ama biraz da eziyetli bir mevsim kış. hele ki bizim gibi ankara nın en yüksek semtinin en tepesinde oturuyorsanız. bir km aşağısında bir parmak kar varken biz, arabamızı gömülü olduğu kar yığınından çıkarmak için epey çabalıyoruz. atkılar, bereler, eldivenler, kabanlar ve her sabah bu kargaşada evden çıkıp çocukları kreşe teslim etmek bizim için bir maratondan farksız... gene de seviyorum yaşadığım yeri, kış ı hele ki ankara nın kışını, ayazını, karını :) kimsenin soğukta ayazda üşümediği, tüm minik ayaklarda çorap ve kışlık botun olduğu, sobalarda kömür, ocakta kaynayan bir çorba sıcaklığıyla geçecek güzel bir kış diliyorum...

2011 e fotoğraflarla bir bakış

2011-12-21T08:00:00.000+02:00

bu yıl neler oldu neler :)
eren kreşte ilk yılını, elif ikinci yılını tamamladıkardeş olmanın keyfine vardılarelif ilk karnesini ve ilk mektubunu bu yıl aldıevde anne baba ol gel partisi düzenledilerüçüncü yaz tatilimizi 2011 yazında yaptıkelif ilk süt dişini bu yıl düşürdüilk müzik gruplarını kurdular :)ilk müze ziyaretlerini yaptılararkadaşlığın tadını çıkardılarilk kez metroya bindilerilk kez buz pateni kaydılarvee ilk yılbaşı ağaçlarını süslediler

2011 yılında çok şükür sevdiklerim sağlıklı ve mutluydu. 2012 yılında da tüm çocukların sağlıkla büyümesini, anne-babaların biraz daha fazla kendilerine vakit ayırabilmelerini, felaketlerin herkesten uzak olmasını diliyorum, şimdiden mutlu seneler :)

not: 2010 yılına fotoğraflarla bir bakış

teslimiyet

2011-12-14T11:14:00.014+02:00

bir sabah uyansam yatağımda ama kalkmasam hemen, biraz gerinsem, esnesem ertelesem kalkmayı... sonra iki kanatlı penceremi açsam sonuna kadar, yemyeşil çimenleri, çiçekli ağaçları görsem, ılık bir bahar sabahı kucaklasa beni... saçlarım açık, dalgalansa rüzgarda ve üzerimde rahat bir kıyafetle beklesem bir süre.

kahvaltım en sağlıklı yiyeceklerle bütünleşmiş bir renk cümbüşü... doğanın bize bahşettiği canlı renkler ve müthiş kokular eşlik etse okuduğum kitabın yapraklarını çevirerek yaptığım kahvaltıma... her bir lokmanın tadına vararak, huzur ve sükunetle sindire sindire geçirsem bu zamanı...
öğleni tenha bir kumsalda yürüyüş yaparak karşılasam ve küçük bir kır kahvesinde taze demli bir çay içsem denizi izleyerek... zaman kavramı olmasa düşüncelerimde, acelem olmasa, ne gitmem gereken bir yer ne bekleyenim, ne yetişmem gereken bir iş, ne yetişmesi gereken işlerim olsa. sadece ben ve hafızam, sadece geçmişim ve şuan... anılarımdan gülümseten bir hatıra düşse aklıma, hüzünlensem. herkes kadar yalnız olduğumu düşünsem, bedenine hapsolmuş bir sürgün olduğumu, beynimin, gücümün sınırlarını ve uzakları, uzaktakileri... bir kabulleniş yaşasam sonra doğum kadar ölümü de hazmetsem, normalleştirsem... her şey, zihnim bir anda aydınlansa, tüm pus silinip berraklaşsa, netleşse... akşam eve dönerken, ruhumda huzur ve sabır; gözlerimde dinginliğin yansıması olsa ve gündeliğin sıkıcı rutinine sımsıkı sarılacak gücü hissetsem tüm benliğimde, şükretsem şükretsem elimdekilere ve teslim olsam kadere...

anne kaleminden 2 yıl

2011-12-04T10:58:00.012+02:00

iki yıldır blog yazıyorum. önceleri kör-sağır bir boşluğa sesleniyormuş gibiydim. sonra yavaş yavaş sessizlikte sesler duyulmaya ve dünyam aydınlanmaya başladı. öyle özel insanlar tanıdım ve öyle güzel yazılar okudum ki çoğu zaman bravolarım eşlik etti okumalarıma. bir gün keşfedileceklerine ya da bir gün kağıttan mürekkepten bir kitapta onlarla karşılaşacağıma inandım hep.

hem çalışıp hem de iki çocukla debelenip durduğum bu hayatta bazen yetemediğimi hissettiğim, bazen isyan ettiğim, hiddetlendiğim, bazen duygularımı taşıyamayıp gözlerimden akıttığım zamanlar oldu. paylaştım olabildiğine kendi sınırlarım dahilinde ve yalnız olmadığımı hissettim her seferinde... farklı dünyalarda gezdim, kah leziz yiyeceklerle doldurdum nefsimi, kah el emeği sanat eseri güzelliğinde muhteşem eserlerle, bazen bir fotoğraf oldu huzur veren ruhuma, bazen bir miniğin masum tebessümü...

kendim saydım, evim bildim, her bir kelimeyi bir diğerinin yanında istifleyerek biriktirdim anılarımı... beşer unutur detayları ama unutmaz burası. özenle saklar, sıralar ve ne zaman dönüp bakmak istesem içeriye alır beni... tanıdık, sıcacık ve güvenli... bir fidan dikip, büyümesini izlemek gibi, bazen toprağını havalandırmak, bazen sulamak, meyve vermesini beklemeksizin onu sevmek ve gölgesinde huzur bulmak gibi... iyi ki başlamışım yazmaya ve iyi ki buradayım!

düşen ilk süt dişi

2011-12-02T11:23:00.004+02:00

kızımın ilk süt dişi sonunda düştü. dün kreşten almaya gittiğimizde haberi heyecanla verdi bize. biz de öpüp tebrik ettik :) ilk sallandığını farkettiğimizden bugüne yaklaşık bir ay geçmiş. ama malesef büyük bir heyecanla yastığının altına koymayı hayal ettiği dişi kaybolmuş. yutmuş ya da oynarken farketmeden düşürmüş olabilir. her neyse ne önemi var ki, kızım büyüyor :)

çocuklarda argo sözler

2011-12-01T10:54:00.009+02:00

bu aralar bizim çocuklar evde çok eğleniyorlar. ama emin olun aralarındaki espirilere ve diyaloglara şahit olmak istemezsiniz. sohbeti eğlenceli yapan kullanılan kelimeler. "kaka, çiş, kusmak, sümük, pis, g.t, b.k vb" kelimeleri muhtelif cümleler içinde ve türlü varyasyonlarla bir araya getirip kendilerinden geçercesine gülüyorlar.

-teyzeme gittik pis ayak: puhahahahhhaa

-çorbanın üzerine kusmak: puhahahaaa
-çişini donuna yapmak: puhahahaaa
-sinekli kaka yapmak: puhahahaaa
o kadar yaratıcılar ki bu konuda sınır tanımıyorlar. evde ve arabada kendi aralarında yaptıkları bu eğlenceye müdehale etmiyorum ama sık sık toplum içinde, yabancılar arasında, apartmanda bu sözcükleri kullanmamaları gerektiğini hatırlatıyorum.

bazen olaylar sinir bozucu bir boyuta varabiliyor şöyle ki;
ben: çoraplar kirlenmiş hemen değiştirelim
onlar:kirli çoraplar puhahahahaaaa
ben:herşeye gülünmez, şimdi ciddi olmanızı istiyorum
onlar:herşeye gülmek puhahahhhaa
ben: yeter artık kesin şunu
onlar:kesin şunu puhahaaaa
genellikle sonuç benim dellenmem sonucu kahkahaların hüzne dönüşmesi oluyor. bu konu üzerine düşünüp ciddi bir kriz yönetimi sergilemem şart sanırım.

3-5 yaş arasında çocukların dil gelişimleri hızlı geliştiği için argo söz kullanımına daha sık rastlanıyormuş. bizimkilerin her ikisi de bu yaş aralığındalar. bir de kreş faktörü var, evde kesinlikle duymadıklarına emin olduğum bazı kelimeleri biliyorlar malesef. bizler çoğu zaman duymamazlıktan gelerek pekiştirici rol oynamamaya çalışıyoruz.bunun da geçici bir dönem olduğunu farzedip, sabırla geçmesini beklemekten başka yol yok gibi...

tabiat tarihi müzesi - mta

2011-11-26T15:48:00.006+02:00

uzun zamandır aklımda olan tabiat tarihi müzesine bugün gidebildik. belki ilgilerini çekmez diye düşünüyorduk ama gayet güzel bir gezi oldu.çabuk gezilebilen, eğlenceli bir müze...

çok güzel yarı değerli taşlar gördük ama en çok hayvanlarla ilgiliydiler.
müzenin giriş bölümünde ağırlığınızın tüm gezegenlerde ne kadar olduğunu öğrenebileceğiniz bir tartı var, mesela ben plütonda sadece 4 kg ymuşum :)
tabiat tarihi müzesi çukurambar da mta içerisinde. pazartesi günleri hariç her gün 09:00-16:00 arasında ücretsiz ziyaretçi kabul ediyor.

sayaç akıllı orası kesin

2011-11-24T08:42:00.014+02:00

ankara da elektrik dağıtım işini alan enerjisa tüketicilerin elektrik sayaçlarını faturaya yansıtılan 40 tl karşılığında akıllı sayaç ile değiştiriyor. yok kardeşim ben sayacımdan memnunum benimki akılsız kalsın diyemiyorsunuz. evde olsanız da olmasanız da görevliler kapınıza gelip hoop akıllı sayacı takıveriyorlar.

efendim bu akıllı sayaç, adının hakkını veriyor. çünkü benim işten eve gelip de elektriği en çok tükettiğim akşam saatlerinde fiyatını artırıyor. evimin işlerini bitirmiş, çocukları yatırmış ve kendim de uyumak üzere olduğum gece saatlerinde ise fiyatını düşürüyor. akşam ve gece arasında akıllara ziyan bir fark oluyor. bu durumda gel de uyu rahat rahat...

şöyle ki ;
tek zaman tarifesinde : 1kwh=15,811 kr iken;

akıllı sayaç tarifesinde :
gündüz (t1) (06:00-17:00) 1kwh=15,708 kr
puant (t2) (17:00-22:00) 1kwh=28,029kr
gece (t3) (22:00-06:00) 1kwh=6,824 kr oluyor.

hemen gerekli tedbirleri aldım. akşamları çay kahve suyu ısıtıcıda değil ocakta kaynıyor. çamaşır ve bulaşık makinesi gece saat 10 dan sonra çalışıyor. bulaşıkta sorun yok da çamaşırların yıkanması bekleyip onları asmak için ciddi ciddi uykusuz kalıyorum arkadaş. geçen akşam kreşten gelen poşet poşet kirlileri görünce buraya kadarmış deyip peşpeşe iki kere çamaşır makinesini çalıştırdım. normalde 55-60 tl gelen elektrik faturamız gelince sayaç mı akıllı, ben mi akıllı ortaya çıkacak bakalım.

notlar:
-tarife ekim 2011 e aittir. güncel tarife için buraya. açılan excel sayfasında en üstte yer alan değerleri dikkate alıyoruz.
-sayacın üzerindeki saati kontrol etmek lazımmış. sayaç zaman dilimlerinde sadece kendisinde kayıtlı saati dikkate alıyor.
-aklımızda bulunsun pili 10 yıl kadar gidiyormuş, bitince değiştirmek gerekiyor.

başbaşa

2011-11-19T17:20:00.004+02:00

çalışan anne babaysanız yıllık izninizin bir kısmını ayırıp, küçük bir kaçamak yapabilirsiniz. kaçamak dediysek hemen heveslenmeyin, çocukların düzeni katiyen bozulmayacak, sabahları aynı saatte kreşe bırakılacak (burada yüreğiniz ezilebilir, vicdanınız sizi zorlayabilir ama bunu hakettiğinizi telkin edin kendinize) akşamları da aynı saatte alınacak (burası kendinizi rahatlatmak için uygun zaman, tüm günü kendinize ayırdığınız için akşamı daha ilgili daha sevecen ve daha anlayışlı birer ebeveyn olarak geçireceksiniz muhtemelen). ve şimdi gitmek istediğiniz filmleri, gezmek istediğiniz yerleri ve yapmak istediğiniz şeyleri hayata geçirme zamanı :))

ancak kavgaların en yoğun yaşandığı zamanların hep tatil günlerine denk geldiği bol örnekli bir gerçek olduğu ve bu güzel kaçamağı berbat etmemek için azami özen göstermenizi, gayet ılımlı, rahat, anlayışlı olmayı unutmamanızı tavsiye ederim. böyle zamanların birincil düşmanı katı plan programlardır. esnek olun, olursa iyi olur, olmazsa da olmaz diye düşünün. aklınızda olan ama gezemediğiniz bir avm yi kafanıza takmayın, genel amaçtan uzaklaşmayın...

eğer çocuğunuz varsa evde keyif yapmayı, uzun kahvaltılar sonrası gazete okumayı, kesintisiz dvd izlemeyi özlemiş olabilirsiniz. gürültülü talepkar ufaklıklar olmadan ev biraz terkedilmiş hissi uyandırsa da bu fırsatı kullanın derim.

çocuklardan mümkün olduğunca az bahsetmek, daha çok sevgili gibi olmayı denemek, eskiden gittiğiniz yerlerden geçmek belki biraz duygusallık, biraz nostalji iyi gelebilir.

son olarak bu kadar özgürlük bünyeye fazla gelip, kendinizi tatilin son iki gününde benim gibi evde halı, koltuk silerek külkedisine dönüşmüş halde bulursanız sakın şaşırmayın diyorum , çünkü eninde sonunda saat malesef 12 yi çalıyor :)

not: görseller internetten alınmıştır.

sallanan dişler

2011-11-10T13:33:00.001+02:00

bu bayrama damgasını vuran elif in süt dişlerinin sallanmaya başladığını farketmemiz oldu. önce şaşırdım çünkü ilkokul yıllarında değişir bilgisi vardı kafamda. neyseki google amca var :) sordum öğrendim; genellikle 6-7 yaş olmasına rağmen, çocuğa göre değişebiliyormuş. 5 yaşında süt dişlerinin sallanmaya başlaması ise sık rastlanılan bir durummuş.

elif in ilk dişinin çıktığını farkettiğim güne hızlı bir geridönüş yaşadım. hemen hemen aynı hisleri yaşamıştım: "çocuğum ne kadar çabuk büyüyor ilk dişi patladı bile!" ve bugün "çocuğum ne kadar çabuk büyüyor ilk süt dişi sallandı bile!"

biri-diğeri

2011-11-02T15:51:00.013+02:00

aynı hamurdan yapılmış, aynı tavda dövülmüş, aynı dalda olgunlaşmayı bekleyen, aynı ışığı, aynı suyu alan iki cansınız ama nasıl da birbirinizden farklısınız :

-birinizi mumla arayıp zorla bulduk, diğeriniz umulmadık anda süprizle geldi.
-biriniz 10 aylıkken koştu, diğeriniz 14 aylık zor taytay durdu.
-biriniz esmer doğdu süt beyaz oldu, diğeriniz sarışın doğdu karabiber oldu.
-biriniz sınıfının en irisi, diğeriniz en minisi.
-birinizin mülkiyet hissi yok elindekini verir, diğeri kaydığı kaydırağı kendinin bilir.
-biriniz düşse canı yansa iyiyim der kalkar, diğerine az bir şey olsa ortalığı yıkar.
-biriniz hareketli dağınık, diğeriniz temkinli titiz.
-birinizi ikna etmek kolay, diğeriniz unutmaz, inatçı.
-biriniz merhametli, empati kurar, diğeriniz dikkat çekmek için her şeyi yapar.
-biriniz iştahlı yalar yutar, diğeriniz 40 kere çiğner yine ağzında tutar.

ve tabi biriniz canan diğeriniz can...

kardeşleri karşılaştırmayın diyorlar ama bir kereden bir şey olmaz canım :)

çocuk kitapları

2011-10-24T15:54:00.015+03:00

elif e miniş, eren e araba almaktan bıkmıştım. artık bunların yerine kitap almak konusunda anlaştık ya da ben anlaştığımızı düşünüyorum :)feridul oral ın tüm kitaplarını almak istiyorum, çok güzeller.... her gün pirinç lapası yemekten bıkan bir minik ejderhanın ormanda yiyecek aramasını ve bu sayede bulduğu arkadaşlarını doğumgününe davet etmesini anlatıyor.
behiç ak ın "uyurgezer fil" ini öyle çok sevdik ki, karadeniz deki yunus u çok merak ettik...
aslında muğla-milas ın liman kasabası olan güllük te çok benzer bir efsane dinlemiştim. hatta yunus balığı sırtındaki çocuğun heykeli bile vardı denizin ortasında...
karadenizde geçen farklı bir kurgu, resimleri de öykü de çok güzel....

not: felaketler birbirini kovalar sözünü doğrularcasına, van da 7,2 lik bir deprem yaşanması hepimizi sarstı ama bizim de yapabileceğimiz birşeyler var. hem duygularımı hem de yapılabilecekleri anlatan güzel bir yazı, ne kadar çok insana ulaşırsa o kadar iyi : bir anne doğdu-önce insan olmak.

bitsin...

2011-10-20T09:26:00.003+03:00

yıllarca sürüncemede bırakılan, orasından burasından çekilip, sündürülüp kılıktan kılığa sokulan, bazen üzerine su dökülüp bazen harlandırılan bu ateş artık közlensin, közlensin, bitsin……

bugünlerde...

2011-10-18T09:59:00.026+03:00

deneyler kitabına ara ara devam ediyoruz. haftasonu yaptığımız ısınan hava yükselir prensibiyle çalışan ve kaloriferin üzerinde çılgınlar gibi dönen yılan bizi çok eğlendirdi.kesip helezonik yapıyı elde ettikten sonra, kafasından iğneyle iplik geçirdim...

haşhaşlı yaşpasta, favorilerimden :) internette sayısız tarifi var, haşhaşı aktarlardan temin edebiliyoruz.
soğuduktan sonra üzerine kremşanti de koyduk ama fotoğrafını çekmeyi unutmuşum, nefisti :)
sonbaharın son güneşli günlerinden biraz daha faydalanmak istedik ve çekinerek de olsa kızılay turuna karar verdik. elif ve eren in ilk metro deneyimi görülmeye değerdi.
arkasından yemek ve izmir caddesi :)
son olarak kuzenimiz duru nun ilk yaşını hepbirlikte kutladık...

zaman geçiyor, çocuklar hızla büyüyor... bunun ilk çağrışımı yaşlanmak olsa da kendimize daha fazla zaman ayırabiliyoruz. daha hızlı hareket edebiliyor daha özgür plan yapabiliyoruz. biberonlar, bebek bezleri, pusetler hayatımızdan çıktı, gezme çantalarımız iyice küçüldü. yemek ve uyku saatlerimiz sorun olmaktan çıkıp, günlük rutinin olağan parçaları haline geldi.

geriye dönüp baktığımda, çok yol almışız diyorum :)

mutfak deneyleri

2011-10-11T16:08:00.010+03:00

elif, deneylerle bilim kitabından ilk olarak "görünmez mürekkep" i seçti. limona parmaklarını batıra batıra beyaz kağıda birer resim çizdiler. kağıtlar kuruduktan sonra sıcak ütüyle ütüledim.ütülendiğinde görünmez mürekkebin kahverengiye dönmesi gerekiyordu lakin bizimki ancak açık sarıya dönebildi :) bu deney sirkeyle de yapılabiliyormuş aklımızda bulunsun.

ikinci olarak "yıkılan kuleler". öncelikle kesme şekerden kule yaptılar. sonra tabaklara gıda boyası ile hazırladığım renkli sudan koyduk.
renkli suyun nasıl şekerlere tırmandığını ve kuleyi yıktığını gördük.

deney yapmayı ikisi de çok sevdiler ara ara kitabımızdan uygulama yapmaya karar verdik.

sen

2011-10-08T08:52:00.007+03:00

gittikçe kirlenen ilişkilerle beslenen, her gün düzenli dozlarla verilen dizilerle uyutulan, ne duyduğumuza ne okuduğumuza inandığımız bu güvensiz ortamda; sütliman bir deniz, demir atılacak güvenli bir limansın. makro düzeyde yaşadığımız bu karamsar tabloya karşı minicik yaşantılarımıza huzur ve neşe taşımaya çalışırken bana omuz veren, kendimizi hiçe sayarak kanatlandırmaya çalıştığımız yavru kuşlarımıza en az benim kadar emek veren, fedakarlık yapansın. hayatın dayattığı bütün rollere inat tüm maskelerimi çıkarıp yanına gelebildiğim, aklımdan geçenleri anında paylaşabildiğim yol arkadaşım, yoldaşımsın. her şeyden önemlisi 11 yıldır yanımda, yöremde, yakınımdasın...

gerçek dostlar kromozom saymaz

2011-10-01T09:00:00.005+03:00

“GERÇEK DOSTLAR KROMOZOM SAYMAZ.” diyen Down Sendromu Derneği’nin düzenlediği ve geleneksel hale gelen "Down Sendromu Dostluk Yürüyüşü" bu yıl 2 Ekim 2011 Pazar günü saat 15:00’de Galatasaray-Tünel arasında gerçekleştirilecek. Toplumun engellilik ve engelli insan algısını pozitif olarak etkilemeyi amaçlayan Down Sendromu Derneği (Down Türkiye), yaptıkları etkinliklerle Down sendromlu insanların da mutlu, bağımsız, üretken, toplumla bütünleşen bir yaşam kurabileceklerini toplum ile paylaşıyor.

detaylı bilgi : http://www.downturkiye.com/

sevgi yıldızı :)

2011-09-30T08:17:00.001+03:00

gökyüzüne bir merdiven kursam,
merdivenin en üst basamağına çıksam,
oradan elimi uzatıp bir yıldız koparsam,
getirip canım annemin saçlarına taksam,
ne güzel olurdu :)

elif in kreşte öğrendiği şiir ve benim resmim :) resmi verip, şiiri okuyunca gözlerim doldu... dünyada hangi başarı, hangi arzu, hangi utku bir insana bu mutluluğu ve tatmini hissettirebilir ki başka...

yeni kitaplarımız

2011-09-27T10:49:00.000+03:00

çok gürültülü bir şehre uyurgezerliği sayesinde sessizlik getiren bir sirk filini anlatıyor. insanlar fili o kadar seviyorlar ki uyanmasın diye gürültü yapmayı keserek sessizliğin nasıl bir şey olduğunu farkediyorlar.
tubitak ın erken çocukluk kitaplığından...
serinin ilk kitabıyla kuzenimiz tanıştırmıştı bizi. eren inanılmaz sevmiş, elinden hiç düşürmemişti. her ne kadar kahramanı canavarmış gibi görünse de, çok akıllı bir fındık faresinin, zekası sayesinde ormanda nasıl güvenle yaşadığını anlatan, çizimleri anlatımı bir o kadar güzel ve şiirsel bir kitaptı "tostoraman"... serinin ikinci kitabı olarak "tostoraman ın yavrusu" nu görünce almadan duramadım. ilki kadar güzel, ilki kadar zekice, eren in yeni gözdesi oldu :)
tubitak tan 6 yaş üzeri olarak çıkmış, elif de yazın bir başka kuzenimizin sayesinde sevmişti bu kitabı. zevkle okuyoruz henüz uygulamaya geçemedik ama evde kolayca yapabileceğimiz bir çok deney var içinde...
ah ah ne zordur yavru ahtapot olup da her gün sekiz kollu kıyafetler giymek :) diye düşünen bir yavru ahtapotun nihayetinde çok kolunun olmasının velhasıl bir ahtapot olmanın aslında güzel bir şey olduğunu anlamasıyla devam eden güzel bir öykü :) feridun oral ın resimlediği bir de "benekli faremi gördünüz mü" var yapı kredi yayınlarından onu da çok beğeniyoruz...

birini tanımıştım

2011-09-25T15:28:00.008+03:00

yaşamı hiçe sayan, kendini hiçe sayan birini tanımıştım. hep acelesi vardı. çalışırken, yemek yerken, sigara içerken... onun acelesi vardı çünkü biran önce hayattan payını düşeni alıp gitmek istiyordu. günün bitimini de sabahı da iple çekiyordu, biribirini kovalayan haftaları keyifle sigarasından derin nefesler çekerek izliyordu. o ölüme yaklaşmayı, ölümünü çabuklaştırmayı istiyordu. hastasın demişti doktorlar, içmeyeceksin dinleneceksin... tedaviyi reddediyor, yapabileceğinin en iyisini yaparak sigarayla içkiyle daha çok yarenlik ediyordu... ailesi mi, evet vardı ama onun bu azminin karşısında kimse duramazdı.

birini tanımıştım, memuriyetime onun yanında başlamıştım. hiyerarşiden, bürokrasiden hoşlanmazdı. hep gençlere, bizlere dönük yaşardı. çok çalışırdı, sanki hayatındaki başka boşlukları kapatmak istercesine... yolunda gitmeyen, tutmayan bir şeyler mi var, o gece uyuyamazdı.

birini tanımıştım, kimseyi kıramazdı... üstleri kadar astlarının da öfkeli şikayetlerine maruz kalır, arada sıkışsa da sesini çıkarmazdı... evde sorun işte sorun derdi ama ikisi için de iyileştirici bir adım atamazdı. sigarayı bırak deseler, eroine başlarım derdi, öleceksin deseler, kurtuluşum orada derdi. ilerledi hastalığı, kötüleştiği dönemler hastanede yattı, biraz düzelince düzenine devam etti... en son hastanede ziyarete gelen arkadaşıyla peşpeşe üç sigara içti ve o gün çok arzuladığı ölümüyle kucaklaştı...

birini tanımıştım. hep emekli olmak isterdi, her sene bir dilekçe yazar onu sümen altında bekletir bir türlü veremezdi. birini tanımıştım hep emekli olmak isterdi ama emeklilik hayali kilitli bir çekmecede kalakaldı...

toplantı

2011-09-22T21:55:00.000+03:00

ne zaman okulda bir toplantı olsa annem: "gene para isteyeceklerdir" derdi. o sıralar ilkokuldaydım ve annemin o yollardan geçen 4.çocuğuydum. aslında bu, her kademede çocuk okutmuş emekli bir öğretmen için gerçekçi bir yorumdu belki ama ben o yaşlarda bunu anlayabilecek olgunlukta değildim. oysa şimdi kreşten gelen toplantı çağrısının aslında ne anlama geldiğini daha iyi biliyorum. her ne kadar toplantının odak noktası olmamasına çalışılsa da gündem maddeleri arasında en önemli sıralarda yer alıyor. bizim kreşte her sınıf eylül ayında çocukların yaş gruplarına göre oyuncak ve kırtasiye alımı yapıyor. ayrıca sınıfta demirbaş sayılmayan ve yenilenmesi gereken perde, koltuk gibi mefruşat sınıfına giren malzemeler de velilerden toplanan bu bütçeyle karşılanıyor. kızımın toplantısı bugündü ve her veli için belirlenen rakam 200 tl ydi. haftaya da oğlum için aynı tarz bir toplantı daha olacak. üzerinde durulan diğer konular ise şöyle;

-pazartesi kitap, cuma oyuncak günü, unutulmayacak
-pazartesi tırnaklar kesilmiş olarak gelinecek

-çamaşırlar her gün mutlaka değiştirilecek
-kirlenen kıyafetlerin ertesi gün temizi gelecek

-haftada en az 2 kez banyo yapılacak
-saçlar toplanmış olarak okula gelinecek
-eşofman tipi beli lastikli kıyafetler tercih edilecek

-kolye, küpe, bilezik, kemer, askı kullanılmayacak

verilen üstü kapalı mesajlar :
-evde büyüklere yönelik diziler izlettirmeyin (tv saatlerini kısıtlayın)
-pc de kavgalı oyunlar oynamasınlar (pc saatlerini kısıtlayın)
- çocuğunuzun kitaplığını yenileyin, yeni kitaplar alın

3 yaş...

2011-09-17T09:00:00.009+03:00

sen doğduğun zaman ankara da sonbahardı
herkes yaz rahavetinden sıyrılırken, bendeki bir maraton hazırlığıydı
o hastane odasında gördüm seni ilk, maviler içindeki pembe beyaz yüzünü
bilgileri taze, tecrübeli anne güveniyle alırken seni kucağıma
hissettiğim mutluluk ve tamamlanmışlık duygusuydu...

kızım demenin tadından, oğlum demenin farklılığına alıştı önce dilim
sonra pembe kıyafetlere mini mini maviler eklendi yavaş yavaş
sizleri aynı fotoğraf karesinde görmenin gururu, hep gözlerimden taştı
büyümenizi izlemek, seyrettiğim tüm diğer şeylerden harikaydı...

büyüdünüz, bunu en çok bu yaz anladım... bugünlerin kıymetini sık sık hatırlatanların da aslında ne demek istediğini anladım. bağımsızlaşmanın aramıza koyduğu mesafelerden bahsediyorum... şimdilik fiziksel de olsa giderek belirginleşecek boyutlarını artırarak... sırada ise yeni bir süreç var: "3-6 yaş aralığında iki çocukla yaşam" bakalım nasıl olacak...

iyi ki doğdun, iyi ki oğlum oldun...

kulağıma takılanlar

2011-09-15T08:13:00.003+03:00

elif in soruları :
*antartika da buzlar neden erimiyor?
*eskiden buzdolabı yokken insanlar yiyeceklerini bozulmadan nasıl koruyolardı?

elif in sevgi ifadesi :

*anne ben seni ankara dan afrika ya kadar seviyorum.

elif in dileği :
*keşke sihirli bir dilimiz olsaydı, mesela japonyaya gidince japonyaca konuşsaydı.

elif e banyo yaptırırken;
*anne bu banyo hiç planladığım gibi gitmiyoo...

elif yazın aldığı plastik bileziklerden takar :
*anne bak havalı tarzlı kız oldum :)
eren dondurma istediğini dolaylı yoldan anlatıyor:
*anne dilim çok terledii....

eren in soruları:
*otomatik ne demek?
*anne çiçekler konuşur mu?

eren anneye kızınca :
*anne seni artık sevmiyorum çünkü sen yaramazsın artık seninle oynamıycam, ben artık babayı seviyorum bi de elif i seviyorum.

eren den en sık duyulanlar:
*anne elif bana zarar verdi.
*anne elif benimle oyuncağını paylaşmıyoo...

gündelik yaşamın yalınlığı içinde çocuklara biraz kulak kabartınca ne çok malzeme çıkıyor :)

asansör

2011-09-07T15:38:00.013+03:00

18 katlı bir binanın 10.katında çalışıyorum. asansörün yoğun olduğu saatlerde asansöre binmeyi pek sevmem. akşamları bu nedenle merdivenleri kullanırım. küçücük bir alanda, sıkışık vaziyette, her katta durarak, insanlarla gözgöze gelmekten imtina eden, fiziksel olarak çok yakın ama zihinsel olarak diyar diyar uzak insanların bu yolculuğuna kazara dahil olmuşsam nefesim daralır, saniyeler dakikalara uzar, vücut ısım yükselir... aynı zamanda hassas terazi vazifesi gören bu teknoloji harikası, kapasite sınırını aşmışsa, acı bir grev çığlığıyla durur, son binen inmelidir racon gereği. bu da yolculuğu biraz daha uzatır...

sabahları ise mesai başlangıcından yarım saat önce işyerinde olduğum için asansörü çağırmamla gelmesi bir olur. hoş bir müzikle, boş olarak karşılar beni. 10. katın düğmesine basmamla 10 sn içerisinde hiç duraksamadan odamın kapısına getirir. bu hız karşısında hayret ve hayranlık duyarım... aşağıda bıraktığım apayrı bir dünyadır, yukarıda ise farklı mutluluk ve keder taşıyan bedenlerle dolacak odaların olduğu ayrı bir dünya vardır. bir çeşit ışınlanma süreci yaşadığımı düşünürüm.

ancak ben bu hissiyatla asansöre binmiş iken yolculuğum bir gafil tarafından sekteye uğratılmışsa, ineceği kat mühimdir son derece... eğer ki 11 ve sonrasında inecekse çok kabahati yoktur amma ben inmeden inmekse niyeti sitemkar bakışlarıma maruz kalır zavallı...

işte 4 asansör çağrılara koordinasyon içerisinde, gayet sistemli, eşgüdümlü, en hızlı ve en ekonomik olacak şekilde cevap verir, iner çıkar gün boyu... çağrı yoksa her biri belli bir aralıkta bekler ki en kısa zamanda ulaşabilsinler yerlerine... içlerinde taşırlar telaşı, hüznü, muhabbeti, bazen bir ezgi doldurur sessizliği, bazen korkutucu bir elektrik kesintisi...

altınoluk ta

2011-09-03T23:07:00.027+03:00

öncelikle çalışan ailelere göre uzun sayılabilecek bir tatil yaptığımızı düşünüyorum. 25 günü deniz kenarında olmak üzere bayramla birlikte 30 gün sürdü. çocukların biraz daha büyümüş olmaları geçen yılların kabus gibi tatillerin bittiğini bunun yerini ise uzaktan kontrollü gözetlemeli tatillerin aldığını gösterdi. onların bağımsızlaşmaları bize soluk aldırdı, yemek ve uyku saatleri sorunsuz, oyun saatleri biraz müdahale ve telkinle idare edilebilir boyutlardaydı. ilk kez bu yıl ben de bitsin istemedim tatil denen yaşam aralığının...neler olmasaydı keşke:

#elif kaybolmasaydı keşke. toplam 5 dk süren ama bizi perişan eden bu süreci yaşamasaydık ve onu tehlikeli bir şey yaptığına ikna edebilseydim... ben kötülerden hızlı koşarım, hepsini yenerim, merak etmeseydiniz diye bize kızan kendisi olmasaydı...

#geri sayım yapmasaydık keşke. tatilin bitmesine 10 gün kala her gün yaptığımız bu hatırlatma sadece strese ve asabiyete neden oldu.
#kitap okuyabilseydim keşke. çocuklar her uyuduğunda tv de doktorları izleyeceğime kitap okuyabilirdim ama çok sevdim ben bu diziyi :)
#kilo almasaydım keşke. yediğim dondurmalar tatlılar ve hamur işleri 2 kg olarak eklendi bünyeme.

neler oldu iyi ki:
#iyi ki hasta olmadan sağlıkla geldik evimize.

#iyi ki yüzmeyi suyu sevdiler ve bol bol suyla toprakla temas ettiler.
#iyi ki çevrede bol miktarda kedi köpek vardı, arka sokağımızda bir pazar, on metre yakınımızda bir bakkal, tam karşımızda bir park ve bolca çocuk :)

#dağ çilekleri ve incirler, aromatik zeytinler, mis kokulu salatalık ve domatesler nefisti.
#ne nefes kesen bir sıcak ne daraltan bir nem vardı. bol oksijen ve kaz dağının rüzgarları kasvetimizi dağıttı.

#iyi ki annem babam kardeşlerim ve yeğenlerimle bir arada kalabalık bir tatil geçirdik. aile bağlarımızı güçlendirdik ve özlem giderdik...
ve son olarak iyi ki hayatta iyi ki ler keşkelerden fazla :)

döndüler

2011-09-02T23:48:00.003+03:00

25 günlük tatil sonunda bitti... çocuklar her zamanki gibi tatilin efendileri, bizler ise sadık hizmetkarlarıydık :) detaylar en kısa zamanda şimdilik kısa bir merhaba...

pause

2011-08-05T08:03:00.000+03:00

şimdi tatil zamanı ama tatil düşüncesi bile beni ürkütüyor. dile kolay dolu dolu 4 hafta- 7/24- 4,5 ve 3 yaşlarında iki talepkar yer cücesiyle birlikte zaman geçireceğim. onların bilimum ihtiyaçlarını karşılarken sorun çözme yeteneğimi en yüksek düzeyde kullanıp, algılarımı hep açık tutacağım. hani bir mantık sorusu vardı "ot-kuzu-kurt bir sandalla dereden karşıya salimen geçmeli" bizim cüceler de o hesap yanyana 10 dk dan fazla durduklarında tırmıklama, itekleme, saç çekme şeklinde ama mutlaka bir ağlama eşliğinde karşımıza geliyorlar. çöz bu denklemi çözebilirsen...

evin alışveriş, temizlik, yemek işlerini yaparken aynı zamanda bu iki cücenin beslenme, uyku, temizlik, sevgi ve oyun ihtiyaçlarını gidermeye çalışmak acaba bu bünyeyi hangi araflara sürükleyecek... çocuklarla havuz, deniz, park üçgeninde gezinirken; şezlong, kitap, bol muhabbet, gece gezmesi, çekirdek çitleyip okey oynamak (bu daha çook uzar ama keseyim makul seviyede) hayallerime ne kadar yaklaşabileceğim bilmiyorum... şu an müdürümün önünde imzalanmayı bekleyen 3 haftalık izin kağıdımın imzalanması mı yoksa geri dönmesi mi benim için daha hayırlı olur buna da emin değilim ama imzalanırsa gemileri yakıp, köprüleri atmak, bilinmezlere yol almak buna denir bence...

kendime tatil manifestosu hazırlayıp ara sıra tekrarlamak belki tansiyonumu düşürebilir:
(anne cafem senden bana sirayet etti listelemeden blog yazamıyorum artık:)
+ 3 hafta çok sağlıklı beslenmeyebilirler, kasma
+illa ki aynı saatte kurulmuş gibi uyumaları gerekmiyor, tatildeyiz rahat ol
+bırak biraz üstleri ıslansın, kirlensin, görme
+sabrının taştığını hissedersen hemen zulada duran rahatlatıcı kitaplarından (harvey karp, elizabeth pantley...) okuyarak meditasyon yap, gevşe
+tatil evidir her şey tam teşekküllü olacak diye paralanma
+çocukları tehdit edip durma, işe yaramıyor işte görmüyor musun
+beklentilerini azalt, azalttın mı, hıh şimdi onu biraz daha azalt
+eğer bir akşam guruba karşı sevdiceğinle eski günleri yadeder, tanıştığınız yerlerde elele gezme şansını yakalarsanız, tatil hedefine fazlasıyla ulaşmıştır, sevin ve yetin
+dönme zamanı geldiğinde herkes sağlıklı ve neşeli sen yorgun ve bitapsan iyi bir noktadasınız demektir, huzurla evine ve işine dön...

tatil maceralarımızla eylül ayında yeniden karşınızda olmayı dileyerek, bir süre ara veriyoruz :)

gitme

2011-08-01T16:51:00.005+03:00

gitme
olgun yaşında tanıdığım uçarı prenses
adı gibi az rastlanılan nadide çiçek
karşıma çıkmayacak biliyorum senin gibi bir daha

gitme
sözünü sakınmayan cesur yürek
sen karanlıklarla kirletmeden düşüncelerini
söylersin bir anda hafifletip kelimelerini

gitme koruyucu meleğim
beni tadını dokusunu bilmediğim
güven olmaz bir memlekette bırakıp gitme

gitme
emeği sömürülen cefakar dostum
sen en yakınlarınca incitilen
her seferinde neşesiyle tüm zorluklara meydan okuyansın

ışığın ruhumu kamaştırıyor
gözlerin neşe ve güven veriyor
varlığın yetiyor-du git-me

yolun açık, çevren seni sevenlerle dolu, üzüntüler senden çok uzak olsun, hoşçakal...

Tatil Kapıda

2011-07-24T13:35:00.000+03:00

2010 Eylül ayında başlayan kreşimiz 22 Temmuz-5 Eylül arasında tatil. Elif ikinci, Eren ilk yılını tamamlıyor. Bu sene neler oldu;

+En önemli gelişme Eren in uyku sorununun bitmesi oldu. Kreş bu süreçte ne kadar etkendi bilmiyorum ama uyku sorunumuzun çözülmesiyle kreşe başlaması eş zamanlıydı. Bu durumun aile yaşantımıza çok büyük kazanımları oldu. Uykusunu alan anne ve baba daha anlayışlı, daha enerji ve sevgi dolu, daha az şikayet ederek ve akşamları kendilerine daha çok zaman ayırarak, dizi-film keyfi yaparak nispeten keyifli bir kış geçirdiler...

+İkinci olarak gribal enfeksiyonlar geçen yıla oranla önemli ölçüde azaldı. Geçen sene iyi oldukları ve şurup kullanmadıkları günler sayılıyken, bu kış sadece 3 kez (buna az diyorum ben) antibiyotik kullandılar. Elif hiç otit olmadı.

+Öz bakım becerileri çok gelişti. Elif yardımsız tuvalet ihtiyacını gideriyor, Eren de bu işi çözmek üzere. Eller süper yıkanıyor. Yemek konusunda da anne fırsat verirse gayet başarılılar.

+Dil kullanım becerileri gelişti. Ev dışında çocuklarla iletişimlerinde gayet iyiler. Parka gittiğimizde 5 dk içinde her ikisi de birer arkadaş bulmuş oluyor.

+Kurallara uymayı, beklemeyi, sabretmeyi, hayatın merkezinde olmadıklarını, bir gruba ait olmayı öğrendiler.

+Kardeş olmayı kreşte daha iyi anladıklarını düşünüyorum. Eren in ilk günlerinde Elif her akşam bize rapor veriyordu. "Eren bugün çok ağladı anne, bugün makarnasını bitirdi anne gibi"...
Sanırım kreşin en önemli dezavantajı çocukların birbirinden olumsuz davranış ve kötü kelime öğrenme konusundaki hızları ve başarıları... Fabrikadan çıkmış gibi aynı cümleleri aynı kelimeleri söylüyor, aynı şımarık davranışları sergiliyorlar. Kreş çıkışı enerji dolu talepkar çocuklarınızla karşılaştığınızda sakın şaşırmayın. Hem sizi özlemiş oluyorlar hem de tüm gün belirli bir disiplin içinde hareket etmekten sıkılmış...

Eğer çalışıyorsanız ve çocuğunuz 2 yaşından büyükse ilk sıralardaki alternatiflerden biri kreş olmalı diye düşünüyorum. Tabi güvenilir ve içinize sinen bir yer bulabilirseniz.

Önümüzde uzun bir tatil var ama malesef bizlerin o kadar çok izni yok... Bu durumda ilk iki hafta aile fertlerinin desteğiyle çalışıp, daha sonra izne ayrılmayı planlıyoruz. Yani hala buralardayız :)

Harvey Karp-Mahallenin En Mutlu Yumurcağı

2011-07-18T13:45:00.010+03:00

Sabır bir kasa benzer; egzersiz yaparak güçlenir.Huysuzluk nöbetlerine girmesinden nefret mi ediyorsunuz? Eğer öyleyse lütfen işin aslını unutmayın: Bu yıllar göz açıp kapayıncaya kadar geçecek ve siz onları çok özleyeceksiniz.Her çocuk parmak izi kadar benzersiz bir karakterle dünyaya gelir.Çocuğunuzun beynini bir jet uçağı olarak düşünebilirsiniz. Bir yaşındayken yakıtı ve yolcularını alıp motorunu çalıştırdı. İki yaşında pistte yavaş yavaş ilerlemeye başladı. Üç yaşında ise tüm sistemler çalıştı ve kalkışa hazır hale geldi.Tüm günü dört duvar arasında geçirmek insanoğlu için çok yeni bir deneyim...

Çocuğunuzun en seveceği ödül sizsiniz! Sizinle geçireceği ekstra beş dakikalık oyun zamanı, ikinizin katılacağı bir çay partisi vermek, böcek avına çıkmak, ona masal anlatmanız ya da sizinle beraber bakkala yürümek onun için en güzel ödül olacaktır.

-Henüz kitabı bitirmedim ama can alıcı bulduğum bir kaç şeyi not etmek istedim. Fotoğraflar konuyla ilgisiz gibi görünse de benim için anlamlı :)

Ayrılık

2011-07-08T10:30:00.016+03:00

Ben öyle birdenbire paldır küldür alamam kimseleri içeri. Hayatımda yer kaplayan insanlar, hep azar azar, sindire sindire yer açmıştır kendilerine. Temkinliyim evet, garanticiyim de aynı zamanda... Macera aramam, risk almayı sevmem, önümü görmüyorsam rahat edemem, belirsizlik huzursuzluk demektir benim için...

Ama en beklenmedik zamanlarda karşılaştım bana en yoğun duyguları yaşatanlarla. Herkesin de öyledir sanırım... Hayatımızdaki dönüm noktaları anidir, keskindir... Eşimle tanışmam, işe başlamam, Ankara dan gidişim, geri dönüşüm, çocuklar... Her ne kadar istenen beklenen durumlarsa da, oluşları ani ve şaşırtıcı...

İçeri aldıklarımı da bırakamam kolay kolay... Geride bıraktıklarımı unutamam, kendimle kaldığım zamanlarda geçmişime geri dönüşler yaşarım sık sık. Zihnimde dönemler halinde yüzler, isimler, olaylar uçuşur durur...

Sevdiklerimin hayatımdan çıkma olasığı gelmişse gündeme huzur bulmaz ruhum... Bakamam yüzüne dolar diye gözlerim, sarılamam sıkı sıkı boşluğu kucaklamaktan korkar yüreğim, gitme diyemem ama ben de onunla gitmek isterim... Hele ki giden, beni korumak uğruna hayatın hoyrat rüzgarlarına siper eden biriyse kendini, hele ki omzunda ağlayıp teselli bulduğumsa, sözleri nasihatleri beni incitmez, sevgisi beni iyileştirirse...

Ablam evlenirken yaşamıştım en son, şimdi yeniden...

Öfke Kontrolü-Sabır Diyeti

2011-07-04T15:42:00.006+03:00

Bazen silkelenip kendine gelmek için gereken sert bir bakıştır, bazen tehdit içeren bir söz, bazen ise görebilmek gerekir sana hayretle bakan gözleri... Eğer ters giden bir şeyler olduğunu farkettiysen önce kızarsın kendine çok ama çok fazla sonra durulup "neden böyle oldu" diye düşünürsün ve "nasıl düzeltebilirim"e gelir düşüncelerin... Okumak ve düşünmek; bildiğin ama uygulayamadıklarını, teoride sağlam duran ama pratikte olmayanları, anlamaya çalışmak yolları - yöntemleri ve kafanda oluşturmaya başlamak spesifik durumlarda verebileceğin ya da vermen gereken tepkileri.... İşte bunlar adımlarıdır değişime giden yolun. Arada bir istemediğin yönlere de kaysa bu süreç, kararlılıkla devam etmek gerekir yola.

En güzeli sürülen, ekilen, sulanan topraklardan ürünleri toplamaktır. Kendinle gurur duymak, başarının tadını çıkarmaktır ve şaşırmaktır sınırlarının genişlediği topraklara...

İki Vahşi Kedi :)

2011-06-29T21:45:00.007+03:00

Düzenli olarak takip ettiğimiz sadece bir tane süreli yayın var. O da Tübitak' ın okul öncesi çocuklar için hazırladığı Meraklı Minik bilim dergisi... Her ayın konusuna göre derginin sonlarında çocuk fotoğrafları var. Elif' in de Eren' in de çok ilgisini çekiyor bu bölüm. Ağustos 2011 sayısı için ise kaplan, jaguar, aslan ya da leopar maskesi tasarlayıp, fotoğraflamamız gerekiyordu... Sizce hangisini dergiye yollayalım :)

Kısa Notlar

2011-06-25T10:41:00.009+03:00

Anne babalar; çocuğun yaşamında en önemli kişiler olduklarını ve çocuğa uygulanacak disiplini, ilişkilerini bozmayacak düzeyde kurmayı unutmamalıdır. İyi ve olumlu davranışlarda fazla sevgi gösterme veya kötü ve olumsuz davranışlarda sevgi esirgemesi de yanlış tutumdur. Sevgi, ayrı tutulup koşulsuz kılınmalıdır. Çocuk ne yaparsa yapsın, ana baba sevgisinden asla şüphesi olmamalıdır. Bu yüzden sevginin kesintiye uğramadığı bir disiplin yöntemi bulunmalıdır.

-----------------------------------------------------------------------------------------------
Enerjinizi kızgınlık, öfke yerine; gülmeye eğlenmeye ayırın.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Fonksiyonel ve sağlıklı ailenin özellikleri...
- Aile üyeleri birbirleriyle olmaktan zevk alırlar.
- Birbirlerini destekler ve cesaret verirler.
- Kendilerinin ve diğerlerinin sübjektif görüşlerine saygı duyarlar.
- Birbirleriyle açık iletişim içindedirler.
- Aile üyeleri iş yapmaktan kaçınmaz, sorumluluk alırlar.
- Anne baba için evlilik birinci derecede, ebeveynlik ikinci derecede doyum kaynağıdır.
- Aile üyeleri birbirine yakın olmakla beraber, kişisel farklılıklarına saygı duyarlar. Kişiler arasında kendiliğinden oluşan bir bağlılık vardır.
- Katı kurallar koymaktan çok yeni deneyimlere açıktırlar. Davranış kontrolünden çok her konuda fikir alışverişi vardır. Baskı, aşırı kontrol, üstünlük yoktur.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
SÖZÜNÜZÜ DİNLEMİYORSA…
Çocuk ile yetişkinin arasındaki sorunların pek çoğu, çocukların olgunlaşmaları için onların zamana ihtiyaçları olduğunu dikkate almamaktan kaynaklanır. Oysa, çocukların davranışları tamamen yaşa özgün ve olması beklenen davranışlardır. Yapabileceklerinin üzerinde beklentilerimiz olan çocuklarımızı söylene söylene kendimizden uzaklaştırır, sonunda da onlarla arkadaş olamamaktan yakınırız. Bir türlü dost olmayı beceremediğimiz çocuklarımız, sözümüzü dinlemiyor, diye kahrolur, hem kendi hem onların yaşantılarını berbat ederiz. Bu duruma düşmemek için, insanın yetenekleri ölçüsünde davrandığını kabul etmeliyiz. Bunun için, önce bu yeteneklerin neler olduğunu, nasıl ve ne zaman geliştiğini bilmeliyiz. Bilmeliyiz ki, çocuklarımızdan beklentilerimiz onların gelişim aşamalarına uygun olsun.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Ebeveynler, çocuklarının kendi istedikleri gibi davranmamasını genellikle anlayamaz. Çünkü doğru nesneldir ve herkesin yeniden keşfetmesi gereksizdir, diye düşünülür. Çocuğun yanlışları deneyerek zaman kaybetmesi yerine bizim yönlendirmelerimizle, kısa yoldan doğruyu bulması daha kolay gibidir. Fakat bu durum, her ne kadar masum ve iyi niyetli olsa da, iletişimi engelleyen bir yaklaşımdır.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
İNTİKAM ALMAK İÇİN
Çocuklar istemediklerini yapmaya zorlanırlarsa, istedikleri davranışları yapmaları engellendiğinde, adına intikam diyebileceğimiz karşı tepkiler verirler. Zorla uyumaya çalışılan çocuğun uyumamak için direnmesi, yemek yedirilmeye çalışılan çocuğun üstüne dökmesi, altını ıslattığı için azarlanan çocuğun bunu yapmaya devam etmesi gibi…

------------------------------------------------------------------------------------------------
BUNLAR ÇOCUKLARIN HAKKI:
• Her çocuğun içinden geldiği gibi davranmaya hakkı vardır.
• Her çocuğun kendi dünyasını keşfetmeye hakkı vardır.
• Her çocuğun kendi deneyimini yaşamaya hakkı vardır.
• Her çocuğun kendini ifade etmeye hakkı vardır.
• Her çocuğun hayata katılmaya hakkı vardır.
• Her çocuğun oyun oynamaya hakkı vardır.
• Her çocuğun hayal kurmaya hakkı vardır.
• Her çocuğun keşfetmeye hakkı vardır.
• Her çocuğun kirlenmeye hakkı vardır.
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Çocuğun üstüne düşmeyin, onunla ilgilenin.
--------------------------------------------------------------------------------------------------

Hayatın her alanında dengeli yaşamak gerekir. Aksi takdirde bir başka yaşam alanında harcanmayan enerjiyi çocuğa yöneltirsiniz. İş çok önemli olabilir ama yaşamın geri kalan alanları da çok önemli. Bir bakarsınız ki çocuk 15 yaşına gelmiş. Ve siz çocuğunuzun 3 yaşını sonsuza dek kaçırmışsınız.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Çocukların benlik algıları hayatın ilk yıllarında anne babalarından aldıkları mesajlarla, akademik hayatta da öğretmenlerinden aldıkları mesajlarla şekillenir. Bu konudaki temel ilke esas olarak çocuğu değil, davranışı övmektir.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Genel olarak eğitimde, özel olarak yeni bir davranışın kazandırılmasında temel ilke yanlışların görülmesi ve düzeltilmesi değil, ‘doğruların farkedilmesi’ olmalıdır. Bir başka ifadeyle, eğitimde esas amaç, ‘yanlışların yakalanması’ olmayıp ‘doğruların yakalanması’dır.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
ÇOCUĞA SAYGI GÖSTER!

Çocuğa derin bir saygı göster. Tanrı seni ev sahibi olarak seçmiştir. Çocuk çok kırılgandır, çaresizdir. Çocuğu aşağılamak çok kolaydır. Hiçbir şey yapamaz, öç alamaz, aynı şekilde karşılık veremez. Çocuğa saygı duyduğunda ona kendi fikirlerini dayatmaya çalışmazsın. Basitçe ona özgürlük tanırsın; dünyayı tanıma özgürlüğü. Dünyayı keşfetmek için onun giderek güçlü hale gelmesine yardım edersin ama ona talimatlar vermezsin. Ona enerji verirsin, ona güvence verirsin, ihtiyacı olan her şeyi ve onun dünyayı tanıması için senden çok uzaklara gitmesine yardım edersin. Çocuğu gerçekten seviyorsan, hatırlaman gereken bir şey daha var: Onun hiçbir şekilde ikiyüzlü olmasına asla yardım etme, hiçbir şekilde onu buna zorlama.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Sevgi yalnız öpmelerin, okşamaların sayısıyla ölçülecek bir duygu değildir. Onu açığa vurmanın çok çeşiti yolları vardır. Bir sıcak bakış, tatlı bir gülüş, bir dokunuş; sevgiyi sözlerinden ve yeminlerden daha etkili olarak belirtebilir. Çocuklar yapmacık sevgi gösterilerine kanmazlar. Sezmekte en az yanıldıkları şey de gerçek sevgi ve sıcaklıktır!

---------------------------------------------------------------------------------------------------
Kaynak : Anne Olunca Anladım Çocuğum Büyürken,Çeşitli Makaleler

Babalar Günü Bahane

2011-06-21T16:12:00.008+03:00

Babalar gününde bir farklılık yapıp, hep beraber bir parça huzur almaya Eymir' e gittik :)Ailenin babalarından 2 enişte eksikti ama Ankara ekibi tamdı :)
Ve tabiki de Elif köpücük yaptı :)
Bizim çocuklar bir restoranda oturalım, yemek yiyelim, sohbet edelim anlayışında olmadıkları için ailenin diğer üyeleri muhabbet halindeyken iki kişi çocukların göle düşmesini engelleme görevindeydi. Balkon parmaklıklarının arası çok açık ve hep tetikte olmamıza, sağanak şeklinde yağan yağmura rağmen bana çocukluğumun pikniklerini anımsatan ve zihnimin güzel hatıralar, ileride hatırlanacaklar listesine kazınan güzel bir gündü... Babamın sohbeti, annemin yanağı, kardeşlerimin sıcaklığı ve ortamın samimiyeti huzur verdi...

16 Haziran Ankara

2011-06-17T10:15:00.001+03:00

7 km lik yolu 1,5 saatte tamamlayabildik... 20 dk boyunca hiç durmadan dolu yağdı. Bu ilkbahar ve yaz başlangıcı beklentilerimizden oldukça farklıydı...

dettol den paket var!

2011-06-16T11:42:00.017+03:00

Eğer mailinize "Merhaba; Dettol adına; size ve ailenize bir hediye paketi göndermek istiyoruz. Bunun için bizlere açık adresinizi yollarsanız çok seviniriz. Keyifli günler dileriz, Sevgiler, Sima Ertem" diye bir ileti düşerse ve siz de yanıtlarsanız yaklaşık bir hafta sonra şöyle bir kargoyla karşılaşabilirsiniz:
"Dünyada en güzel aşk; insanın çocuğuna duyduğu aşktır; karşılıksızdır çünkü. Bilerek ve isteyerek kabul ederiz anne babalığı; ömrümüzü ona adayacağımızı, her anı onu düşünerek, özleyerek ve onun için endişelenerek geçireceğimizi bile bile.Günlük hayatta bizi çileden çıkaracak dağınıklıklar, şangırtılar, lekeler çocuk elinden çıktığında gülümsenerek izlenecek bir tiyatro sahnesine döner.Çocuklu evin temposunu, çocuksuz olan anlayamaz. Bir çocuğun yarım saatte dağıttığını bir yetişkin bir saatte toplayamaz. Yerlere dökülen nesne ve sıvı miktarı tahmin dahi edilemez. Çocukların eve nüfuz ediş hızında kaçar evden hijyen.Çocuklara temizliği öğretebilmek ve onlara güvenli hijyen sağlayabilmek için; sizlerin gündelik telaş ve endişesini bir nebze olsun azaltabilmek için, sizi "Dettol No Touch" ile tanıştırmak istiyoruz. Gerçi bir ebeveyn olarak belki de uzun zamandır tanıyorsunuzdur.Dettol' ün "No Touch" serisi ile sadece yeterli miktarda sabunla ve yıllardır ispatlanmış anti bakteriyel özelliği ile el yıkamak artık çok daha kolay. Sıvı sabunun küçük oyuncak demliklerde muzlu sütle karıştırıp deney yapılmasının, lavaboya gizli gizli bolca dökülüp köpük havuzu oluşturulmasının önünde engel olduğumuz için, küçük kullanıcılardan özür dileriz. Her şey onların iyiliği için düşünüldü. Umarız parmak boyalar ile eğlenirler. Eğlenceye; pazarda kullanabilecekleri organik bez çantayı da katabilir, kendi tasarımları bir eşyaya sahip olabilirler.Onların parmak boyaları ile yaratacakları renkli dünyanın resmini bizimle paylaşırsanız çok mutlu oluruz. Size rengarenk ve neşeli bir gün dileriz. Sevgiler."

Eve gidip sabunluğu kullanıma açmak ve boyalı parmakların yarattığı şaheserleri görmek için sabırsızlanıyorum :) Ayrıca bu incelik için Sima Hanım' a ve Dettol e teşekkür ediyorum...

yeşilçam

2011-06-09T10:16:00.011+03:00

onlar ki bizleri aşklarıyla hülyaya, acılarıyla kedere, esprileriyle neşeye götürdüler... selvi boylum al yazmalım ile yaşamı sorguladık, neşeli günler, şekerpare, kibar feyzo, züğürt ağa, hababam sınıfı ile eğlendik, teyzem ile ufkumuz genişledi :) üç arkadaş ile dostluğu, muhsin bey ile dürüstlüğü, çiçek abbas ile mücadeleyi, aile şerefi ile cesareti, canım kardeşim ile çaresizliği, selamsız bandosu ile bürokrasiyi tanıdık... onlar ki birer yıldız, onlar ki her daim zevkle izleyebileceğim ve her seferinde aynı taşkın duyguları yaşatan yeşilçam ın duayenleri(ydi)ler...

bu güzel yüzlere ve yer veremediğim diğer hepsine selam olsun... unutulmasınlar hep hatırlansınlar...

izledim...

2011-06-07T10:43:00.019+03:00

artık yavaştan kendimize ayırabildiğimiz zamanlar artıyor sanırım... çocukların erken uyumasını da fırsat bilerek akşamları sinema keyfi yapmaya başladık... son izlediğimiz iki filmi paylaşmak istiyorum. filmlerin seçimleri eşime ait ama ben her ikisini de beğendim...

1) the bucket list (şimdi ya da asla): morgan freeman ve jack nicholson var başrollerinde... kanser hastası iki ihtiyarın hastane odasında başlayan dostlukları ve doktorun ikisine de 6 ay-1 yıl ömür biçmesi ile bir liste oluşturup, bu listeyi gerçekleştirebilmek için çıktıkları yolculuğu anlatıyor. teknik olarak eleştiri yapacak birikimim yok ama oyuncular çok ustaydı ve film bana göre enfesti... iki zıt yaşanmışlık vardı, ilki jack nicholson ın ki gibi bir hayat: milyoner, her istediğini elde eden, şımarıklık derecesinde kendine güvenli, gelişmiş zevkleri olduğunu düşünen, bunun yanı sıra kızı ile yıllardır görüşmemiş bir adam.. ikincisi morgan freeman ın ki gibi bir hayat: erkenden evlenmiş, eğitimi yerine ailesini tercih etmiş, torun torba sahibi, hayatını hep çalışarak geçirmiş bir araba tamircisi... bir seçim yapma şansımız olsaydı hangisini tercih ederdik acaba... filmin ortalarında morgan freeman ın hayatı boşa geçirilmiş, feda edilmiş gibi görünse de finalde jack nicholson kızıyla barışarak ve torununu öperek kendi hayatını temize çekmeye çalışıyor bence...

2)limitless (limit yok): robert de niro ve bradley cooper başrollerde ama robert de niro nun rolü oldukça az... bir türlü kitabını yazamayan bir yazar olan cooper ın eline tesadüfen bir hap geçer. normalde beynimizin %20 sini kullanabilirken bu hapı alınca kapasite kullanımı %100 e çıkmaktadır ama etkisi sadece 1 gün sürmektedir. cooper hapın zulasını bulur ve işe odasını toplamakla başlayıp senatörlüğe kadar yükselir. devam ettikçe hapın bazı yan etkileri olduğunu, bırakanların öldüğünü, büyük patron ve başarılı işadamlarının da zaten hep bu hapı kullanmakta olduğu farkeder... aslında filmin konusunu çok sevdim ama bu konuyla çok daha muhteşem şeyler yapılabilirdi diye düşünmekten alamıyorum kendimi. konular arasında atlamalar vardı mesela cooper a kargoyla gelen kesik ellerin sahibini çözemedim hala... gene de güzel bir seyirlik fantastik macera sevenler için...

barış

2011-06-02T22:00:00.004+03:00

barış, kalp sorunuyla geldi dünyaya... her ne kadar annesi babası açısından farkedilecek bir sorun olmasa da öyle söyledi doktorlar... neşeli iştahlı hareketli bir çocuk... geç gelen mutlulukla yakalanan muhteşem bir hediye. ne diyor doktorlar "büyüdükçe kapanabilir, takip edilecek, belki ileride bir operasyon"...

3 yaşına geliyor, kapanmıyor malesef. "ileride sorun yaşayabilir" diyor doktorlar. "kalp yetmezliği, bayılma, yaşam konforu düşer, ameliyat gerekli"... oysa ne kadar da sağlıklı görünüyor, hiç bir sorun yok gibi...

annesiyim şu an barış ın... oğlum neden böyle bir sorunla yaşasın ki, tedavisi var, hem çocuklar daha çabuk atlatır demediler mi, ileride çıkmasın karşımıza, halledelim bu işi...

muhtemelen dün gece annesi banyo yaptırdı oğluna, hastane çantası hazırladı özenerek, asla giyemeyeği pijamalarını koydu ve belki bir kaç oyuncak, uyurken başucunda saçlarını okşadı, katıksız bir acziyetle dua etti tanrı ya, en kötü ihtimali getirerek aklına, bazen korurdu böyle düşünmek o ihtimalin gelmesinden başına ve sarılarak uyudu oğluna...

sabah saat 9 da girdi ameliyathaneye... ne zordu onu öylece vermek doktorlara, o masum bakışlar, gülümsedi bana, güleç oğlum benim, yok ki bir şeyden haberi, güven bana oğlum, bunlar iyiliğin için... sımsıkı sarılmak gerek, koklamak sonra...

3-3 buçuk saat sürer dediler. her ameliyat kadar var elbet riski, açık kalp ameliyatı olacak, kalbi duracak, solunumu duracak, cihaza bağlanacak. zor, çok zor ama başaracak...

4 saat, 4 yıl gibi geçti, operasyon bitti ama çıkamadı ameliyathaneden barış... küçük kalbi tekrar çalışmamış. "cihaza bağlı, bekleyeceğiz, durumu kritik, hazırlıklı olun her ihtimale"... cihaza bağlı geçirebileceği 12-13 saatin sonları şuan... artık ümitler tükenmiş, herkes perişan... organ nakli olasılığı geliyor son olarak ama bulunamıyor uygun bir kalp... bu ne büyük sınav, nasıl hazmedilir, nasıl atlatılır... sabır sabır sabır...

barış, çok yakın bir arkadaşımın yeğeni... dünden beri aklımda, sabahtan beri kalbimde, dualarımda... içimde bir çığlık her an çıkmaya hazır, boğazımda bir yumru yutamadığım ve bir isyan bastırılamaz. kendimi annesinin yerine koyamıyorum, tarifsiz bir acı, delirme isteği, kendimden geçip, kaybolmak, yitip gitmek, küçülüp yok olmak istiyorum. doyulur mu hiç evlada, nasıl nefes alınır yokluğunda, nasıl...

geç gelen bahar ve yaz düşleri

2011-06-02T11:50:00.019+03:00

hep böyle geç mi kalırdı bahar yoksa ben mi unutmuşum
oysa ki hatırımda bahçedeki çağla ağaçlarının çiçeklenmesiyle baharı ilan etmem
botlardan hafif ayakkabılara, kabandan ince montlara geçmem
koşarak inmem merdivenleri ve taze bahar havasını doldurmam içime

çocuklar da biz de sıkıldık yağmurlardan
çocuk parkları sessiz ve ıslak
her yaz geliyor sevincini kursağımızda bırakıyor ilkbahar.

öğle saatleri yazdan çalınmış zamanları
akşamlar ise sonbaharı hatırlatıyor
bir çocuk sandaletleriyle su birikintilerinin içinde
şemsiyeler ise her an açılmaya hazır, çantalarda

kısa kolluya geçme ve açık alan özlemi düşlerimizi süslüyor
aklımızda yazın güvenli rehavetiyle bir akşamüstü plansız yapılan gezintiler
buzdolabında dondurma, giysi dolabında askılı ve şortlar
bir tek sen eksiksin ilkbahar !

ortanca

2011-05-27T09:43:00.005+03:00

ortanca olmak;
-örnek alabileceğiniz bir büyüğünüz ve örnek olabileceğiniz bir kardeşiniz vardır.
-büyüğünüzle sorun yaşarsanız ezilen, kardeşinizle sorun yaşarsanız alttan alması gereken olursunuz.
-büyüğünüzden öğrendiğiniz bilgileri hemen kardeşinize satarak bilginizi pekiştirme imkanınız vardır.
-büyüğünüzün üzerinizde yaptığı deneyleri-denemeleri de kardeşiniz üzerinde uygulama imkanı bulabilirsiniz bu da acınızı biraz olsun hafifletir.
-büyüğünüzün size ders çalıştırması avantajını, kardeşinizin ödevlerine yardım ederek ödersiniz.
-kardeşler olarak karıştığınız bir yaramazlıkta genellikle azarı işiten en büyük kardeştir.
-büyüğe yardım veya küçüğe yardım durumlarında joker elemansınızdır...
-belki arada kaynamaktır, belki iki mevzi arasında güvenli bir sığınaktır, belki de kaygan zeminde büyümeye çalışmaktır...
-biraz büyükle dertleşmek, biraz küçük gibi hissetmek sosyal anlamda ortancayı donanımlı kılar.
-hem her an tetikte hem iktidar sahibisinizdir.
-büyükle arkadaşlık esnasında yaşınızdan olgun, küçükle olan arkadaşlığında ufak hissederek, farklı sosyal rolleri erkenden tanırsınız.
-yalnız kalma olasılığınız daha azdır.

ve sunay akının dediği gibi :
ortancasıyım üç kardeşin
hiç tatmadığı için
acırken ağabeyime
kıskanç gözlerle bakarım
iki insan sıcaklığı üstünden
dünyaya gelen
kardeşime

kutsal kitaplarda
aramam boşuna
bir işaret
bilirim ki kuşların
silah sesinden
ürkmediği gün kopacak
kıyamet

bilemezsiniz yüreğime neler olduğunu
nasıl ki bir korsanın...
denize attığı rom şişesini
limana demirleyen geminin
çapasıyla kırdığından
hiçkimsenin haberi
olmuyorsa

birbirinin üstüne
ters çevirerek içimdeki iskemleleri
uzaklaşırım aranızdan
çarşıda kaybolan bir çocuğun
elinde soğuyan
anne sıcaklığı
hızıyla...
(Sunay Akın)

4 günlük kaça(ma)mak

2011-05-23T09:45:00.001+03:00

sanırsınız 2 küçük çocukla yola çıkacak kişi ben değilim. öyle relaks öyle rahattım öncesinde... valizlere gideceğimiz güne kadar dokunmadığım gibi, tatil öncesi popüleritesi tartışılmaz olan listeleme çalışmalarımdan bile yapmadım. hani şu şarj aletleri, diş fırçaları vb elzem nitelikteki ekipman için... tamamen doğaçlama, tamamen spontene bir hazırlık aşaması yaşadık. yola sabaha karşı 3 sularında çıktık ki, çocukların en derin uykularından 3,4 saatlik bir kısmını huzurla geçirelim yolda... e malum uyanık oldukları saatlerde ya birbirleriyle kavga halinde, ya sürekli -annneeeaaa -babaaaa lı soru bombardımanına maruz, bol ağlamalı, bol susadım, çişim geldili yolculuk kaçınılmazdı bizim için... nitekim yüzlerine vuran güneşin ilk ışıklarıyla (ki bu sabah 5 sıralarına denk geldi) gözlerini açtılar... gittiğimizde önce bir iklim şoku yaşadık, kabandan kısakolluya hızlı bir geçiş yaptık çünkü... çocuklar ise bu durumdan gayet mesuttu... bütün kış kapalı mekanlarda kapana kısılan çocuklar, açık alanların tadını çıkarttılar. biz yetişkinler ise günün yorgunluğunu öğle uykularını çocuklarla uyumak suretiyle atmaya çalıştık.

kısa, yorucu ama çok güzeldi. bizi iki çocukla evine kabul eden ve olabilecek en güzel şekilde ağırlayan ablam a teşekkür ediyorum :)

tv de çocuk programları

2011-05-18T09:26:00.007+03:00

bizim evin en sevilenleri;
1- arka bahçede bilim: başladığı zaman temiz bir 30 dakikam var demektir. çünkü elif gözünü bile kırpmadan izliyor. ben de eğer işim yoksa takılıyorum... gerçekten çok eğlenceli, çok şey öğreniyoruz. bir fen ve doğa programı ve tamamen deneye dayanıyor. statik elektrik nedir, yüzey gerilimi nedir, basit bir devreyle nasıl bir fener yaparız gibi konulara merakınız varsa şiddetle tavsiye ederiz.

2-dora-diego: şarkıları baştan sona ezberimizde... çocuklara soru yönelterek onları da olaya dahil eden öğretici programlardan... bittiğinde de mutlaka dora cılık dieogo culuk oynayarak epey bir zaman geçiriyorlar. hayvan ve doğa sevgisini, yardımseverliği aşılıyor. ayrıca basit ingilizce kelimeleri öğretiyor.

3-marsuplami: bu zeki ve becerikli aileye ben de bayılıyorum. ayrıca uykudan önce rituelimizin bir parçası bitince doğru yatağa...

4-calliou: ve malesef kayyu... elif artık neyseki sıkıldı ama eren hala büyük bir ilgiyle izlemeye devam ediyor.

5-oliver' ın maceraları: hayal gücü yüksek oliver ın maceralarını elif çok seviyor. sıradışı bir çizgi film bence... oradan oraya hooop zıplayan ve hayal dünyasını coşturan cinsten...

6-pepee: bu çizgi filmi ben pek beğenmiyorum ama çocuklar ilgiyle izliyorlar... şila, şuşu, pepee ve zulu nun maceralarını eğitici bir tarzla sunuyorlar. yalnız türk kültürünü damardan empoze etmeye çalışmanın yanısıra rahatsız edici bulduğum bir uslubu var. mümkün olduğunca kaçmaya çalışıyorum.

7-minikistan: çocuklar için harika bir belgesel... eren in inanılmaz ilgisini çekiyor. küçük canlıların renkli dünyası düşük dozda animasyonlarla süslenmiş... çok ilgi çekici...

peppee ve dora-diego dışındakilerin hepsi yumurcak tv de... sevdiğimiz programlar var evet ama çocukların tv karşısında geçirdikleri zaman müdehale edilmesi gereken boyutta değil... zaten elif in uzun süre aynı yerde oturabilmesi zor. kreş olarak gittikleri sinemada çok sıkılmıştı, bu nedenle henüz sinema deneyimi yok. kafalarında belli kalıplar oluşturmayacak, hayal güçlerini destekleyecek, öğretici şeyler izlemelerini seviyorum. ama sürekli açık bir tv den yükselen tek taraflı gürültü kirliliğinden rahatsız oluyorum. ve yaz döneminde tv karşısında geçen saatlerin azalacağını ümit ediyorum.

bireysel emeklilik sistemi

2011-05-12T16:08:00.002+03:00

öncelikle bireysel emeklilik kısaca;
1-düzenli prim ödeyerek ve
2-bir süre sistemde kalmayı planlayarak,
a)10 yıl sonra toplu para alınmasını ya da
b)10 yıl prim ödemiş olmak ve 56 yaşını doldurmak şartı ile I-toplu para alma II-planlı geri ödeme III-aylık maaş bağlanması suretiyle gelir elde edilmesini amaçlıyor.

sistemden ayrılırken;
1-eğer 10 yıldan önce sistemden ayrılırsak %15,
2-10 yıl kalıp, 56 yaşını doldurmadan ayrılırsak %10,
3-emekli olarak ayrılırsak ise %3,75 oranında stopaj kesintisi yapılıyor.

1 ve 2.maddelerdeki oranlar epey ciddi...

bize maliyeti;
-bir çok şirket giriş aidatı alıyor.
-aylık prim üzerinden yönetim gideri adı altında yaklaşık %4 oranında bir kesinti yapılıyor.

avantajları;
-şeffaf ve güvenilir. hazine denetiminde ayrıca fonların takibi online yapılabiliyor.
-vergi avantajı; ödediğimiz primin %10 ununu ücretli isek brüt ücretimizden, değilsek beyan ettiğimiz vergi matrahından indirebiliyoruz.
-duruma göre ödemeye ara verebiliyor, primlerimizi artırıp, eksiltebiliyoruz. 1 yılı doldurunca başka sigorta şirketine hak kaybına uğramadan geçebiliyoruz.

mantıklı mı değil mi;
-türkiye de 2003 yılında başladığı için sistemde 10 yılını dolduranlardan bilgi alamıyoruz. (reklamlarda görülen emekliler, hayat sigortasından bes e geçiş yapmış olanlar)
-benim yorumuma göre eğer 46 yaşındaysak çok mantıklı. çünkü 10 yıl sonra emekli olabiliyoruz.
-eğer sadece para biriktirme amacını taşıyorsak ve hedefimiz 10 yıldan azsa pek akıl karı görünmüyor. burada fon getirileri giriyor sanırım devreye...
2003 yılından bu yana yapılan fon getirileri karşılaştırmalarına göre;
likit fonlar, tüfe, kamu borçlanma(yp), uluslararası fonlar bireysel emeklilik fonu getirilerinin altında kazandırmış.
esnek fonlar, dengeli fonlar,kamu borçlanma (tl),hisse senedi-imkb ise bireysel emeklilik fonu getirilerinin üzerinde kazandırmış.

sonuç;
1-eğer en az 46 yaşındaysak ve düzenli gelirimiz varsa, mümkün olduğunca yüksek primlerle yaptıralım.
2-eğer daha gençsek ve düzenli gelirimiz varsa düşük primlerle poliçemizi başlatalım. durumumuza göre donduralım, yükseltelim, düşürelim.
3-eğer ben 4,5 yıl para biriktirip, çıkarım diyorsak, hiç girmeyelim.
4-ben kendi yatırımımı yönlendiririm, kimseye komisyon vermem diyorsak da girmeyelim.
işin püf noktası sistemde 10 yıl kalmayı göze almak sanırım.

ben yaklaşık 6 ay önce yaptırdım ve şu an bütçemi zorlamayacak bir miktarla devam ediyorum. epeyce bir araştırma sürecim oldu, çok net değildim. sistemden şu an çıksam kaybım ne olur sorusunun cevabı oldukça rahatsız ediciydi çünkü. buradaki site oldukça yol gösterici oldu. özellikle analizlerine göz atmanızı öneririm. sizlerin bu konudaki düşünceleri neler, yaptıranlarınız, fon getirilerini takip edeniniz, kesintileri göze alarak sistemden çıkanınız var mı? herkese kaygısız, güvenli yarınlar...

not: bu yazımı 12/05/2011 tarihinde yayınlamıştım. ancak bloggerdaki teknik bir aksaklıktan dolayı yazı ve yazıya gelen yorumlar silinmiş. önceki yazıya yorum yazanlardan bu nedenle özür diliyorum.

canım anneme

2011-05-08T09:12:00.004+03:00

anne olarak kutladığım 5.anneler günüm. benim hediyelerim onlar,
onların hediyeleriyse bunlar :)
önce kendi annelerimin sonra tüm annelerin, anne adaylarının, anne olmak isteyenlerin, duygusal olarak anne gibi hissedenlerin anneler gününü kutluyorum...

unutma

2011-05-06T15:14:00.005+03:00

1. Unutma! Sen değerlisin.
Çalışsan da çalışmasan da... Ünlü olsan da olmasan da... O erkek seni istese de istemese de... Sen sen olduğun için bi'tanesin.
2. Kadın olmanın tadını çıkartmalısın.
Biraz şefkat, biraz anaçlık, biraz dişilik, biraz seksilik, bolca zeka ve altıncı his... Sen şahanesin!

MUTLULUK SENİN İÇİNDE
3. Göbeğin çıktı diye, 36 bedenden çok uzaksın diye, saçların o reklamlardaki kız gibi dalgalanmıyor diye eksik değilsin.
4. Kendine güvenin en büyük silahındır ve o en derinlerinden gelen ışıl ışıl gülümsemen tabii ki.
5. Biliyorum adettendir ama sonuca varamadığın, sadece bünyeni hırpaladığın o konuyu 50 kere konuşmana, tartışmana gerek yok.
Olmuyorsa, üstünü çizip devam etmelisin.
6. Yaptıklarından suçluluk duyarak vakit kaybetmemelisin.
Yapamadıklarını listeleyip isteklerini gözden geçirmek suretiyle adımlar atarsan daha mutlu olabilirsin.
7. Hiçbir evlilik, hiçbir olması gerek şov, sana öğretilmiş hiçbir mecburiyet alın yazın değildir.
Kocan tek çıkışın, hayat zaferin değildir.
8. Uzaklarda arama sakın; en büyük mutluluk sendedir.
9. Aşkından gebersen de sınırlarını bilmelisin. Sınır neresidir? Sana saygısızlık yaptığı yerdir. Buna asla izin verme.
10. Sen kendine ne değer biçersen, sen kendine nasıl davranırsan; herkes sana öyle davranır. Asla ama asla kendini küçümseme.

HERKESE 'SEVGİLİM' DEME
11. Evde oturup derdine yanma.
Kaderini birine, bir kuruma, bir konuma bağlama.
Kaderin senin ellerinde, bunu sakın atlama!
12. Eski sevgili adı üstünde 'eski'dir...
Senin yeni dünyanı bulandırmasına izin verme.
13. Yeniden seveceksin, çok da sevileceksin. Kimse son değil, bunu bileceksin.
14. Dünyanın kanunu bu; düşündüğünü çekersin. Allah rızası için kurup durma, senaryolar yazma!
15. Sevgilini çok sevmelisin. Öyle herkese 'sevgili' dememelisin.
Fakaaat çok sevmen demek, kendini ayaklar altına alman demek değildir. Bir kadın gerekirse, severken de gidebilir değil mi?

HER ŞEYİN ŞIK OLSUN
16. Her şeyin şık olsun. Ruhun, bedenin, kıyafetin, sevişin, terk edişin, dostluğun, sevgililiğin... Kadınlık şıklık demektir.
17. Başka kadınları kafana takmaktan vazgeç! Onlar sen olamaz, sen de onlar... Her kadın kendine özeldir, her kadın dibine kadar özeldir.
18. Kız arkadaşların önemlidir, en kıymetlilerindir ama onları seçmeyi bileceksin. Kadın kadının kurdudur, bir kenara not edeceksin.
Sadece kötü gününde değil, başarında, mutluluğunda da yanında olan, yüreğini ortaya koyan arkadaşlarından asla vazgeçmeyeceksin.
19. Erkekler çocuktur. Nokta!
Çocuğunu hem sevecek hem kızacak, icap ederse küsecek, cezasını vereceksin.

SEN ÖZELSİN BUNU UNUTMA!
20. Seni bırakıp gidebilenin arkasından gözyaşı dökmeyeceksin.
Aramazsa aramasın be!
21. Sevginin, aşkın ne demek olduğunu anlamayan bir adamın vizesini keseceksin.
22. Sen renklisin, sen beceriklisin, sen erkeğin mutlu olma sebebisin, sen başlangıçsın, sen sonsun...
Mecbursun, bunu fark edeceksin!
23. Her şey bir karar vermene bakar. Sabır bazen gerekli, bazen gereksizdir. Ayrımı yapabilmelisin.
24. Yapamayacağın şey yok.
Gidemeyeceğin yer yok. Sana kapalı olabilecek kapı yok! Şu an silkelenip kendine geleceksin!
25. Tekrar söylüyorum, kafana kazı istiyorum; SEN ÖZELSİN, SEN Bİ'TANESİN, ÖNCE KENDİ DEĞERİNİ BİLECEKSİN!!!!

Alıntı : Kadınların bilmesi gereken 25 şey AYŞE ÖZYILMAZEL

bir ankara polisiyesi behzat ç.

2011-05-04T11:51:00.002+03:00

son 4 yıldır dizi izleme keyfim elimden cebren alınmıştı, ama bu sene şeytanın bacağını kırdım... son 2 aydır izlerken çok ama çok eğlendiğim, öldüren güldüren diyaloglarıyla pazar gecelerini sevdiren behzat ç hayatıma girdi... dizinin ankara da çekilmesi ayrıca bir sempati uyandırsa da, asıl tüm doğallığıyla senaryoyu baştan yazan oyuncular ile karakterleri çok sevdim ben... çok ince detaylar var dizide, çok zekice yazılan, çoğu zaman gözden kaçan ve daha sonra hadi be diye anımsanan... kararlıyım 1.bölümden itibaren izleyeceğim silbaştan...

-öncelikle dizi +7 olarak geçiyor, bol küfürlü ve bol bipli.
-kadına şiddet uygulandığında bütün karekterler ciddi reaksiyonlar veriyor.
-zorlama hiçbirşey yok, replikler, mekanlar, çekimler diziyi izlettirmiyor, izleyeni içine çekiyor.
-yardımcı oyuncuları çok iyi.
-her akşam bir alkol alımı mevcut :) birayı ankara nın yerel içeceği olarak tescilleme arzusu uyandırıyorlar.
-polise tepki duyanlar için yeni bir bakış açısı getirebilir.
-kız babalarını daha bir derinden etkilediğini sanıyorum.
-diyaloglar çok doğal, sokak dili ama detaya inmek lazım.
-türkiye gündemine ince ince dokunuşları var, seviyorum.
-aşk var bu aralar, cinayetlerin buluşturduğu bir cumhuriyet savcısı ile bir başkomiserin aşkı...
-ilgilenenlerin ekşi sözlükteki diyalogları okumasını tavsiye ediyorum.

annelerin dünyası

2011-05-03T16:46:00.004+03:00

annelerin dünyası yenilenen yeni yüzü ile yayında ! hadi buyurun :)

acemi sürücüye öneriler

2011-04-28T09:07:00.006+03:00

araba kullanmayı öğrenmek normalde zamana yayılmaması gereken, direksiyona geçtin mi mümkünse bir daha inmeden tamamlanacak bir süreç... çünkü tamamen yaptığın km ile ilgili yani ne kadar çok kullanırsan o kadar çabuk öğrenirsin... kadınlar yemek yapmaya erkekler araba kullanmaya yeteneklidir gibi bir teoriyi kesinlikle kabul etmiyorum. isteyen azmeder, çalışır, öğrenir... ben çocukların okul döneminde, kurslar, dersaneler ve diğer aktiviteler başladığında eşime bağımlı kalmak istemiyorum ve bu işi iyi yapmak istiyorum...

işyerim (ve kreş) ile evimiz arasındaki mesafe yaklaşık 6-7 km ama akşam saatlerinde ekstra bir yoğunluk var. ayrıca evimiz ankara nın en yüksek semtinde. yani işten eve giderken sürekli bir yokuş çıkma söz konusu ve ne hikmetse trafik lambalarını en dik rampalara koymuşlar... iyi şoförler bile bu güzergahta bir tedirginlik yaşar diye düşünüyorum.

1 yılda geldiğim nokta;
-eskiden evden işe gelirken radyonun açık olması dahi dikkatimi dağıtırdı, şimdi yolda yürür gibi geliyorum.
-işten eve kullanmaya cesaret edemezdim, şuan oldukça rahatım.
-tek başıma çok nadir çıksam da eminim bir kaç seferden sonra alışacağım, kendime güveniyorum.
-sağ aynayı daha iyi kullanıyorum.
-yokuş yukarı el frensiz, az kaydırarak trafikte kalkış yapabiliyorum.
-uzun yolda eşime destek verebilecek düzeydeyim.

hala endişelerim var;
-bilmediğim bir yere gidemem.
-çocuklarla yalnız kullanamam çünkü her an bir kavga ya da ağlama tutturabiliyorlar.
-park konusunda hala yetersizim.
-çok şeritli ve hızlı trafiğin olduğu bir yolda şerit değiştirmekte zorlanıyorum.

acemi şoförlere bazı önerilerim olacak;
1-ilk etapta araba kullanırken ince-yumuşak tabanlı ve topuksuz bir ayakkabı tercih edin.
2-1.viteste çalıştırıp, hemen 2.vitese geçin. eğer devir saati 3 e yaklaşıyorsa(ya da araba bağırıyorsa) vitesi 1 kademe artırın. unutmayın artırırken birer birer artırıyoruz ama düşürürken 5 te bile olsanız yeterince yavaşlayıp direk 1 e alabilirsiniz, hatta durabilirsiniz de.
3-yokuş varsa ya da dönecekseniz vitesi 2 ye, gerekiyorsa (daha güvenli olmak istiyorsanız) 1 e düşürmelisiniz.
4-abs varsa freni pompalamaya gerek yok, dilediğinizce basabilirsiniz.
5-dolmuş, otobüs ve taksi varsa onlara özel muamele yapmalı, hep öncelik vermelisiniz.
6-duyduğunuz her korna sesi size olmayabilir, hemen üzerinize alınmayın :)
7-sürüş için orta şeridi tercih edin, böylece sağa-sola dönenlerle gereksiz bir münasebete girmemiş olursunuz.

ve rampada kalkış(korkulu rüyam);
ya stop ederse, ya kaydırıp arkamdakine çarparsam diye çok tedirgin olurdum. ama rampada güvenli kalkmanın birkaç yolu var:
1- profesyonel kalkış; ayağımız debriyajda 1.vitese alıyoruz. freni bırakıp gaza seri bir şekilde basarken, debriyajı bırakıyoruz. kavrama noktasını bulana kadar araba geri kayıyor, bulunca ilerliyor. epey tecrübe isteyen bir kalkış.

2-el freni ile kalkış; rampadayız, kırmızıda durduk. el frenini güzelce çekip, vitesi 1 e alıyoruz. bir ayagımız debriyajda, freni bırakıyoruz. debriyaj-gaz ayarını yapmaya çalışıyoruz. bir noktada aracın ileri doğru gitmeye çalıştığını ama el freninden dolayı gidemediğini farkediyoruz ve bu noktada el frenini indirip, yola revan oluyoruz. sıfır kaydırma :)

3-yarım debriyajla kalkış; eşimin habire yaptırmaya çalıştığı ama benim bir türlü beceremediğim metod. bir ayağımız debriyajda ve vites 1 de diğer ayağımız frende. freni bırakmadan yavaş yavaş debriyajı bırakmaya başlıyoruz, bir noktada araba titremeye başlıyor. tam o anda freni bırakıp hızla gaza basıyoruz. çok stresli, yapmaya çalışırken hep stop ettiriyorum ama denemeye değer...

herkese güvenli ve keyifli sürüşler diliyorum...

kreş sergisi 2011

2011-04-26T09:00:00.001+03:00

sergiden genel bir görünüş...

su olmasaydı ne olurdu?
el ve ayak kalıbıyla yapılan bu kuşa bayıldım...
eren lerin sınıfından bir kaç kare yer almış sergide...
ayak kulaklı tavşancıklar çok tatlı :)
elif in çalışmaları...
atık metaryellerle yapılan harika figürler...
elif in çalışmaları, seramik tablo grup çalışmasıymış...
ahşap mandalla yapılan sandalyeler çok güzeldi... pet şişeden ahtapot iyi bir fikir...
yumurta kızlar defilesine hoş geldiniz :)
gemideki yolcuları çok sevdim..
buradaki dörtlü favorlerim oldu :)
baykuşlar gerçekten çok etkileyici görünüyolar...
bu seneki sergiyi de geçen yıl olduğu gibi çok beğendim. özellikle elif lerin sınıfının harika çalışmaları vardı. bu da geçen yıl ki sergileri...

23 nisan günü

2011-04-23T22:12:00.016+03:00

ışıklı spor ayakkabılarının bu kadar sevileceğini tahmin etmemiştim. 2 gündür ayaklarından çıkarmaksızın giyiyorlar. öyle ki yatarken görebilecekleri bir yere koyuyorlar ve uyanır uyanmaz tekrar ayaklarında... ankara da çocuk dostu (aslında ebeveyn dostu daha doğru bir tabir olacak:) mekanları yeni yeni keşfediyoruz. bunlardan biri de urfalı hacı mehmet restoran... 3 katlı bir mekan ve alt katı sadece çocuklara ayrılmış. oturduğunuz masadan kamera sistemiyle çocukları takip edebiliyorsunuz. dikkatimi çeken ilgilenen abla sayısının fazlalığıydı. top havuzu, mini sinema salonu, jetonlu oyuncakları, bebek bakım odası, çocuk tuvaleti var. bebekler için de yürüteçten sallanan beşiğe kadar epeyce bir donanımlılar. personel de ilgili ve güleryüzlüydü.

13 yaşına kadar doğum günlerinde hediye göndereceklerini söyleyerek, çocukların isimlerini ve doğum tarihlerini aldılar. çıkarken de bu magnetli çerçeveleri hediye ettiler.

biz sayelerinde rahat rahat kahvaltı yaptık, çocuklar da çok eğlendiler...

çocuk gelişiminde dönemler 2

2011-04-20T14:40:00.005+03:00

anne olduktan sonra öğrendiğim şeylerden biri, bazı standartları olsa da aslında her çocuğun kendine özgü bir gelişim sergilediği... nasıl persantil eğrilerine göre 2 yaşındaki bir çocuğun 9-15 kg olması normal ise, çok sakin, uyumlu bir çocuk ile hareketli, sınır tanımaz bir çocuğu da karşılaştırmamak gerekiyor. ebeveynlerin rolünü elbette ki yadsıyamayız ama bazı çocuklar disipline edilmeye, alışkanlık kazandırılmaya daha yatkın oluyorlar. nasıl ki bir anne 2 aylık bebeğe uyku eğitimi vermeye başlayabiliyorsa, başka bir diğeri 2 dk huzurlu olsun da ben her şeyi denemeye razıyım diyebiliyor. daha çok çocuğun yönlendirdiğini düşünüyorum bu süreci. yani demem o ki her 4 yaş çocuğu bir değil ama bir çoğununun bazı ortak özellikleri var.

4 yaş çocuğu hareketlidir; bu konuda okuduğum ve beni en çok rahatlatan paragraf şu oldu:
"Bu yaşta ışık hızıyla hareket ederler. Merdivenleri koşarak çıkarlar, bisiklet ile fırlarlar, evin bir ucundan diğer ucuna tabana kuvvet koşarlar. Üç yaşındaki nispeten daha sakin çocuğunuz, bir fişeğe dönüşür. Ara sıra davranışları (gürültülü, sert, kavgacı) size yeni yürümeye başladığı çalkantılı dönemdeki davranışları hatırlatabilir. Fakat korkmayın. Bu zor dönem genellikle kısa sürelidir ve beşinci doğum günlerine ulaştıklarında sakin, aklı başında ve kendine güven duygusuyla dolu olacaklardır." bu hareketli hale bir de dengesizlik eşlik ediyor malesef... enerji ve sakarlık birleşince ise küçük kazalar, düşmeler, ufak tefek yaralanmalar kaçınılmaz oluyor.

4 yaş çocuğunun tehlikeli bir hayal gücü vardır; bunu aldığımız kelebek kanatlarıyla gerçekten uçamayınca yaşadığı hayal kırıklığından anladım. yeterince hızlı koşamadığı için uçamadığını düşünüyordu ve belki fırsatı olsa bunu ciddi ciddi deneyebilecek cesareti vardı. 4 yaşındaki çocuk tehlikeli şeyleri yapabilecek yeteneği olduğunu düşünüp, bunları uygulamaya geçirebilecek bir potansiyel taşımaktadır bana göre. anne bak düşmedim, bak burada yürüyebiliyorum, scooterla yokuştan çok hızlı inebilirim, ben daha hızlıyım, ben en yükseğe çıkabilirim gibi cümleleri sıklıkla duyabiliyorum. bunun yanı sıra sihir ülkesine yolculuklardan, winxlerin yaptıkları sihirlerden bahsettiğinde nasıl bir tepki vereceğimi bilemiyorum. "anne keşke ben de sihir yapabilseydim, o zaman kaydırak derdim hemen bir kaydırağım olurdu" diyor mesela. gerçek dünyadan kopup, hayal dünyasında yaşamasından çekiniyorum sanırım biraz. "evet, ne güzel olurdu" deyip "ama gerçek hayatta böyle şeyler olmaz" diye eklemekten alamıyorum kendimi. aslında hayal dünyalarını ve yaratıcılılarını mümkün olduğunca beslemek gerekiyormuş bu yaşlarda...

4 yaş çocuğu enerjik, hayalperest, maceracı, cesaretli ve kendine güvenlidir. bu nedenle yine ebeveynler olarak dikkatli olmamız gereken bir dönem olduğunu düşünüyorum.

4 yaş çocuğu şakacıdır; espri yapmanın ve güldürmenin keyfini tattığı için sürekli komiklik yapmaya çalışıyorlar. bizlere komik gelmese de kendi yaptıkları kelime oyunlarına kahkahalarla gülebiliyorlar. bu durum bazen sinir bozucu boyutlara da varabiliyor. sinirli bir şekilde uyarıda bulunurken, gülmeye ve güldürmeye çalıştığı zamanlarda daha da çileden çıkıyorum malesef.

4 yaş çocuğu inatçıdır ve karşı gelir; istediği gibi hareket eder ve engellendiğinde sinirlenip, kabalaşabilir. bizde en büyük sorun "yapma, dur" ları duymaması ve davranışını sürdürmesi. tehlikeli, uygunsuz ya da istenilmeyen bir şekilde davrandığında onu nasıl durduracağımı bazen kestiremiyorum. benim tepkim aşırı olduğunda genellikle bu tepkinin iadesini ziyadesiyle alıyorum. çoğu annenin repliği olan "sözümü hiç dinlemiyor" ne demekmiş yaşadığımız çatışmalarla çok iyi anladım.

4 yaş çocuğu çok konuşur, çok sorar; hiç "anne" kelimesini duymaktan fenalık geçireceğimi düşünmemiştim. sürekli konuşuyor, soruyor ve onu birebir dinlememizi, sorularını cevaplandırmamızı istiyor. benim başkalarıyla konuşmamı özellikle engelliyor. örneğin babasıyla konuşurken mutlaka bir şekilde araya girip, sohbeti kendi üzerine çeviriyor. ne, niçin, nasıl, ya olmazsa, peki şöyle olursa gibi ucu bucağı olmayan sorular yöneltiyor.

öneriler:
-uyumadan yüksek sesle kitap okuma rutini oluşturalım.
-liderin yaptığını yap oyununu oynayalım.
-birlikte hayvanları besleyelim ve bitki yetiştirelim.
-farklı kültür ve ırkları tanıtarak, farklılıklara saygı duyması gerektiğini anlatalım.
-kurallara uymayı ve sıra beklemeyi pekiştiren oyunlar oynayalım.

bunu biliyor muydunuz:
4 yaşında çocukların çoğu öğlen uykusunu bırakıyorlarmış.
basit toplama ve çıkarma işlemlerini yapabiliyorlarmış.

4 ve 2,5 yaşlarında iki çocukla yaşam; zor ama önceki yıllar kadar değil. birbirleriyle az da olsa arkadaşlık edip, kısa süreli de olsa birlikte oyun oynayabiliyorlar. uyku, tuvalet, yemek yeme gibi temel ihtiyaçlarını karşılamak artık daha kolay. bu durum biz yetişkinlerin kendilerine daha fazla zaman ayırabilmesine olanak sağlıyor. hayatımız renkli, eğlenceli, hızlı ve yorucu. çoğu zaman sabrımızı korumakta zorlansak da yine de idare edebiliyoruz. ailece 1,2 günlük gezilere gitmeye hala cesaret edemiyoruz ama o günler de gelecek, bekliyoruz...

çocuk gelişiminde dönemler 1

2011-04-08T08:33:00.024+03:00

sadece ergenlik ve orta yaşın buhranlı zamanlar olduğunu sanırdım. zaten anne olmadan öğrenilemeyecek, hamileliğin pembe hayallerinde yeri olmayan gerçeklerdenmiş çocuk gelişiminde dönemler... tam büyüdü artık, zor dönemleri atlattık daha rahat oluruz, dediğimiz anda karşımıza çıkar ağlama krizleri, sinir harpleri, ayak diremeler... 2 yaş sendromu ne zaman biter sorusuna ise karamsar bir şekilde "4 yaş sendromu başladığında" diye cevap verebilirim. ohh bitti şükür dediğiniz anda ise yerinde duramayan, hiperaktifmiki dedirten, laf söz dinlemeyen, dili papuç gibi her lafa bir cevapla sınırlarınızı test eden, enerji bombası 4 yaş çocuğuyla başbaşa kalırsınız. benim bu dönemde öğrendiklerim ve uyguladıklarım:

2,5 yaş dönemi:

-bir şeyi yapmamakta ısrar ediyorsa: asla mantıklı gerekçe ve açıklamalarla onu ikna etmeye çalışmayın. ancak laf kalabalığı, çok ilgi çekici bir soru sorma ya da olay anlatma, kuşa bakma, komiklik yapma vb şekillerde dikkatini başka yöne çekerek farkettirmeden istediğinizi yaptırabilirsiniz.

-bir şeyi yapmakta ısrar ediyorsa; yapma demeyin çünkü etkili olmaz. uyarmış bulundunuz ama hala yapmaya devam ediyorsa asla sert bir tepki vermeyin çünkü krize davetiye çıkarmış olursunuz. gene ilk durumdaki sorun çözme yöntemini kullanmak işe yarayabilir.

-ısrarla birşey istiyorsa; -hayır deyip sebebini anlatmaya çalışmak büyük olasılıkla gene zaman kaybı olacaktır. -tamam, oldu, peki ile başlayan olumlu bir cümle kurmak, arkasından gene ilk durumdaki dikkat dağıtma yöntemini devreye sokmak ise sizi olası bir buhrandan kurtarabilir.

-birşey yapmakta zorluk çıkarıyorsa; örneğin arabaya binmek, giyinmek, banyoya girmek, içeri girmek gibi... sınırlı sayıda(2-3) alternatif sunun: banyoya hangi oyuncağınla girmek istersin, hangi eşofmanını giymek istersin, içeri girerken zıplayalımlı koşalım mı gibi. bu yöntemin bir çok kez işe yaradığını gördüm.

-herşeye rağmen ağlıyor, elindekileri fırlatıyor, kendini yerlere atıyorsa; görmezden gelme ve zaman tanıma işe yarayabilir. bu durumu sonlandırana kadar başka bir şeyle ilgilenmek, sustuğunda ise onunla ilgilenmek bu davranışın pekişmesini engelleyebilir.

2,5 yaş dönemi anne babaların en yaratıcı olmaları gereken dönem bence çünkü hala az bir çabayla bir şeyleri unutturabiliyor ve dikkatlerini başka bir yöne çekebiliyorsunuz.

sonraki yazımızda da 4 yaşa göz atalım :)

merhaba blog alemi

2011-04-04T12:14:00.006+03:00

blogger ın bu kadar uzun süre kapalı kalacağını düşünmemiştim... bir süre hareketsiz mutlak bir sessizlik içinde bekledikten sonra dayanamayıp açık kapılar aramaya başladım. dns ayarları ilk uğrak yerimdi. işyerinde dns ayarlarını değiştirme girişimim olumsuz sonuçlandı, server engeli vardı. evde ise kablonet ve kablomodem olduğu için dns ayarlarını değiştiremedim. bir süre araştırdıktan sonra ultrasurf diye bir programın varlığından haberdar oldum. evde işe yaradı ama explorer ı çok yavaşlattı. programı hemen işyerine getirip, buradaki süper hızlı jet internetten faydalanmayı düşündüm. ancak yüce server, programa izin vermediği gibi bilgisayarım çökme tehlikesine maruz kaldı, yetmiyormuş gibi bilgi işlemcilerle de papaz oldum. ultrasurf ün bir de firefox da çalışabilen bir yaması olduğunu öğrenmem o günlere denk geldi. hemen kurdum, evet evet çalıştı. evden nispeten hızlı ve sorunsuz bir şekilde bloglara girebilmeye başladım. bu durum 2 hafta kadar sürdü. son durumum ise şöyle: kumanda paneline erişim sorunsuz, blogu görüntüleme başarısız. yorumları yayınlayabiliyor ancak yapılan yorumlara cevap yazamıyorum. yeni post girebiliyorum ama resim ekleyemiyorum ve görüntüleyemiyorum... ben bu durumdan çok sıkıldım, bloglar açılsın artık... bir çok arkadaşımın güncelleme yapmaya devam ettiğini görüyorum. benim bilmediğim başka bir çözüm var mı, önerilerinizi bekliyorum...

fotoğraflarla günlerimiz

2011-03-26T09:00:00.001+02:00

bugünlerde salonun ortasında duran bir çadırımız var.
elif kreşteki meslekler partisinde itfaiyeci oldu. balerin, aşçı, bilgisayarcı, tiyatrocu, sanatçı, hemşire, asker, polis ve ağırlıklı olarak da doktor olmayı tercih etmişti çocuklar.

hemşire itfaiyeciye şurup içirirken :)
elif le elyaf yastıkları tiftikledik... kayyu nun yaprak yığınına atlaması geldi aklına neyseki faaliyete geçirmedi bu düşüncesini...
kreşten bir kare :) çocuklarımın aynı sınıfta olmasalar bile birlikte olduklarını bilmek, bana fazladan bir güven hissi veriyor nedense...
ciğerparelerim, birbirlerine sevgi gösterilerinde bulunmaları beni mest ediyor :)
bugünlerde gündemimiz;

elif in bekleyen ortopedist randevusu, eren in bekleyen hepatit a aşısı...

eren in elif üzerindeki hissedilir kıskançlığı...

gece odalarında tek başlarına uyuma çalışmaları...

kapıda bekleyen bahar ve yaz hayalleri :)

adres değişikliğini bildirmeyene ceza

2011-03-23T08:37:00.008+02:00

İkametgahlarını değiştiren vatandaşlar, 20 iş günü içinde nüfus müdürlüklerine başvurarak yeni adreslerini kayıt ettirmezlerse 329 lira para cezası ile karşı karşıya kalabiliyorlar. Ayrıca, çocuğunu istediği okula kayıt ettirmek veya icradan kurtulmak gibi gerekçelerle gerçeğe aykırı adres beyanında bulunanlara ise 660 lira para cezası veriliyor.AA muhabirinin belirlemelerine göre, Adres Kayıt Sistemi Yönetmeliği uyarınca, ikametgahlarını değiştiren vatandaşların, 20 iş günü içinde ilçe nüfus müdürlüklerine başvurarak, yeni adreslerini kayıt ettirmeleri gerekiyor.Önceden muhtarlıklara bildirimde bulunmak yeterli olurken, artık bu bildirim doğrudan ilçe nüfus müdürlüklerine yapılıyor. Süresi içinde bu bildirimi yapmayan vatandaşlara, bu yıl için 329 lira para cezası tahakkuk ettiriliyor. Adreslere tebliğ edilen bu ceza, 15 gün içinde ödenirse yüzde 25 indirim yapılıyor. Daha geç ödenmesi halinde ise 4 taksit uygulanıyor. Trafik cezalarında olduğu gibi, vatandaşlar bu ceza için mahkemelere itirazda bulunabiliyor.Diyelim ki bir evden taşındınız ve yeni taşındığınız ev içinde adres bildiriminde bulunma ihtiyacı hissetmediniz. Bu durumda da eğer eski evinize taşınan biri kendisi için adres beyanında bulunursa, cezalı duruma düşmekten kurtulamıyorsunuz.Sizin eski evinize taşınan kişi, kendisi için adres beyanında bulunduğunda, bu ev hala sizin üzerinize kayıtlı gibi göründüğü için, ilçe müdürlüklerindeki sistem bu beyanı “incelenecekler” listesine atıyor ve adres otomatik olarak emniyet güçlerine bildiriliyor. Jandarma veya emniyet, bu adreste tahkikat yapıyor. Kimin oturduğunu belirliyor. Tahkikatta kimin oturduğu belirlenirse onun üzerine adres kayıt ediliyor. Bu adresten ayrılan kişiye ise yeni taşındığı adres için taşındıktan sonra 20 iş günü içinde kayıt yaptırmamışsa, ceza tahhakuk ettiriliyor.Adres kayıtlarının nüfus ilçe müdürlüklerine yapılması gerektiğini bilmediği için binlerce vatandaş, bu yıl için 329 lira olarak belirlenen ceza
uygulaması ile karşı karşıya kalıyor.Nüfus müdürlüğü yetkililerinden verilen bilgiye göre, gerçeğe aykırı beyanda bulunanlara da 660 lira ceza uygulanıyor. Özellikle çocuklarını mahallelerindeki, semtlerindeki değil, istedikleri okula göndermek isteyenler, bu okulun çevresindeki konutları adres göstererek kayıt olmak istiyor. Bu adresin boş olup olmadığına bakılıyor ve başkası adına kayıtlı ise bu kişilere, emniyetçe yapılan inceleme sonucunda 660 lira ceza uygulanıyor.Bazı vatandaşlarında icradan kurtulmak için yanlış beyan vererek tescil yaptırma girişiminde bulunduğu belirtiliyor.Verilen bilgiye göre, adres beyanında bulunmak için nüfus müdürlüğüne gittiğinizde, eğer o adreste kimse kayıtlı değilse, herhangi bir ek belge istenmeden, nüfus kayıt bilgilerine göre adres kaydınız yapılabiliyor. Eğer o adreste başkası kayıtlı görünüyorsa, elektrik, su, doğalgaz faturası, noter onaylı kira sözleşmesi gibi, kişinin adına kayıtlı belgeler isteniyor.Ankara Subayevleri’nde 3 ay önce yeni aldığı eve taşınan Hakan Sevim de 20 iş günü içinde adres kaydı yaptırmaması nedeniyle 329 liralık cezanın şokunu yaşıyor. Subayevleri mahallesinde bir evde kiracı olarak oturduğunu, daha sonra aynı mahallede bir ev satın aldığını belirten Sevim, şu bilgiyi verdi:“Kiracı olduğum evden, kontrat gereği geçen yıl Ekim ayında ayrıldım. Yeni aldığım evin inşaatı bitmediği için eşyaları depoya koydum, Aralık’a kadar annemlerle oturdum. Ocak’ta yeni evime taşındım.
Elektrik, doğalgaz ve su aboneliğimi tapu belgesine göre yaptırdım ve bir sorun çıkmadı. Eski evi kiralayan kişi, Aralık’ta nüfus müdürlüğüne kayıt yaptırmış. Polis gelip tespit yapmış ve benim kayıtlarım o adresten düşmüş. Ben araba alıp satma işi ile uğraşıyorum. Belgeler için adres gerekti. Adres kaydımı yaptırmaya gittiğimde, 329 lira ceza ödemem gerektiğini söylediler. Bu konuda daha önce bize bilgi verilmedi. Bildirimde bulunduğum için ceza ödüyorum.”Yetkililer, adrese dayalı hizmet almak isteyenlerin mutlaka nüfus ilçe müdürlüklerine, 20 gün içinde adres beyanında bulunması gerektiğini belirtirken, aksi takdirde cezalı duruma düşecekleri konusunda vatandaşları uyardılar.Milliyet-24.03.2010

biz ihmal ettik 329 tl ceza yedik... bu cezai durum kamuoyunda ya çok fazla duyurulmadı ya biz duymadık. seçim öncesinde bir çok seçmen listelerde adı olmadığı için nüfus müdürlüklerine gidecek ve bu süprizle karşılacak. bilen bilmeyene, duyan duymayana anlatsın, taşınan yakınlarınız varsa hatırlatmakta fayda var...

ben yazarken...

2011-03-20T13:37:00.004+02:00

akan bir su gibi dökülsün harfler, sakin, ılık ılık ve sürekli... oluşsun kelimelerle bezenmiş anlamlı cümleler... bir araya gelip, dansederek anlatsınlar beni, mırıldansınlar usulca...

hiç düşünmeden klavyenin başına geçip de yazdığım yazıları çok severim. içimden çıkıp gelen yazma isteğimin, beni yormadan sancısız bir şekilde paragraflara dönüşmesi, eşsiz bir haz yaşatır bana... bazen de siler yazar, okuyup beğenmezken, bazı kelimeleri kaldırıp da benzerlerini kullanırken kendimi matematik problemi çözer gibi hissederim.

kendimi söylemek istediğim asıldan uzaklaşırken yakalarsam, bir uyarı gönderirim hemen en hızlısından ya da beğenmişsem yeni geldiğim yeri, asıl konuyu kaydırırmaya çalışırım o yöne, hissettirmeden kendime bile...

kalkıp su içme, tuvalete gitme ya da beni esastan ayıracak herhangi bir konu hasıl olmuşsa, ikiye ayrılır ruhum ve bedenim. ruhum kalır yerinde devam eder yazmaya, bedenim ise düşer dünyevi gerekliliklerin ardına, biran önce dönmeye çalışarak tekrar ruhumun yanına....

eğer var ise yazmam gereken belirli bir konu, alır beni bir korku. balonun içine üflenen hava gibiyimdir o anlarda, uçması esmesi gereken ama hapsedilen bir yapay kalıba... zaten bir yolunu bulup da patlatmaya çalışırım o balonu mutlaka...

bazen yazmak istiyorumdur şiddetle ama olmuyordur bir kaç fotoğraf ve bir iki kırık dökük cümleden fazlası... o zaman ne yapsam ne yazsam ben değilimdir de başkasıdır...

işte bunlar olur ben yazarken, yazmaya çalışırken ve yazamazken...

profesyonel yaşam özeleştirisi ve alınan kararlar

2011-03-16T13:48:00.007+02:00

1-küçük detayları atlama... yapay olmamak adına nezaket kurallarını es geçme. hatta biraz yapay olmayı göze al ve daha nazik ol. insanlara daha fazla önem ver.
2-profesyonel ortamlarda insanlar hakkında konuşma, yorum yapma... düşüncelerini paylaşırken daha kontrollü ol. kimin yanında ne söylediğini unutma. güveneceğin insanları iyi belirle ve skalanı dar tut.
3-iş ortamında ön planda olan şeyin her zaman iş olduğunu hatırla. (şu an olduğu gibi işyerinde blogunla ilgilenme) blog yazarlığının hobi olduğunu ve iş saatlerinde aslolanın iş olması gerektiğini unutma.
4-bir iş yerinde insanların işlerine hakim olması gerektiğini, saygı görmenin kabul görmenin yolunun sadece bilgi sahibi olmaktan geçtiğini bil. bunu sağlamak için çalış. işine önem ver ve gayret göster. umursamaz davranma.
5-açıkgöz ol. unutmamaya çalış. yaptığın işleri unutuyorsan not al. tek yönlü düşünme. işyerinde problem çözme yeteneğini geliştirmeye çalış.
6-arkadaşlarının hakkını ver. onları koruman gerektiğinde koru. kimseyi şikayet etme, şikayetçi tavırla konuşma, uyarman gereken biri varsa direk o kişiyle konuş.
7-uzayda yaşıyormuş gibi davranma. her sabah geldiğinde gazetelere bir göz at. insanlarla konuşurken yorum yapabilecek alt yapın olsun. hayat sadece anne-çocuk bloglarından ibaret değil.
8-kariyerin için belirlediğin bir hedef varsa, bunun için yapman gerekenleri düşün, planla ve uygula. aklının bir köşesinde ve gelecekle ilgili düşüncelerinde bunun bir yeri hep olsun.
9-başarılarının tadını çıkar ama ayakların yerden kesilmesin ve havalara girme. övgüyle karşılaşınca mütevazi davran ve bu övgüyü ekip arkadaşlarınla paylaş.
10-amirlerinle ilişkilerinde sorun yaşasan bile, işine asla küsme, aksine daha da sarıl.

aşk tesadüfleri sever

2011-03-13T10:00:00.005+02:00

filme gidişimiz büyük bir planlama gerektirdi. bir hafta öncesinden ablamın müsait olduğu güne randevu aldık. kardeşimin de destek kuvvet olarak hazır bulunması gerekiyordu, onu da ayarladık. ablamın evine en yakın avm deki filmin seanslarını tespit ettik. çocukları en problemsiz geçirebilecekleri üç saatte onlara bırakarak sinemaya gittik. en son 2006 yılında "babam ve oğlum" a gittiğimizi düşünürsek, bizim için sinemaya gidebilmek gerçek bir başarıydı.

film ankara da geçtiği için bizim açımızdan anlamlıydı. ankara da çekilen dizileri filmleri hep sempatik bulmuşumdur zaten. kendimden çok şey buldum. fotoğrafçılıkla ilgili oluşu, filmin başrol oyuncularının doğum tarihlerinin benim yaşıma çok yakın oluşu, lisede yumurta savaşı yapmış olmam, turbo sakızını çok sevmem ve tabi duygusal bir aşk hikayesini anlatması iyi ki bu filmi seçmişim dedirtti bana. filmle birlikte aşkımızın mazisine de kısa bir yolculuk yaptık eşimle. seçilen şarkılar, atmosfer ve olayların örgüsü çok güzel örtüşüyordu bence. yalnız "istanbul un kızkulesi varsa bizim de atakulemiz var" göndermesi bana biraz komik geldi...

filmden hoşuma giden replikler :
altan erkekli nin sözleri;
"çerçeven belli demiştim ya önemli olan çerçeve değil oğlum, o çerçevenin içine hangi resmi koyduğun..."
sonra mehmet günsur un sözleri;
"ankaralılar için istanbul başkasının çocuğu gibidir. gülünce seversin, ağlayınca bırakıp kaçmak istersin…”
ve filmin sloganı;
"bazen ilk görüşte bilirsin; o insan senin kaderindir. bazen bir ömür ararsın, bulunmaz..."

prima unicef kampanyası

2011-03-12T13:36:00.005+02:00

"Bugün, dünyanın dört bir ucundan 40 ülkeden 170 milyon kadın ve bebek, ölümcül ama kolay önlenebilir bir hastalık olan Anne ve Yenidoğan Tetanosu (AYT)’na karşı koruma bekliyor. “Sessiz katil” olarak da bilinen AYT, Türkiye’de tamamen önlenmiştir ancak Dünya Sağlık Örgütü’nün rakamlarına göre dünyada her yıl 59.000 yenidoğanın ölümüne yol açmaktadır. İşin aslı, AYT’nin kolayca önlenebilir olmasıdır; yani tek bir kişinin bile bu hastalıktan ölmesi çok acıdır. Ancak tetanosa yakalanan kadınlar ve bebekleri genellikle o kadar ücra yerlerde yaşamaktadır ki, temel sağlık hizmetleri bile götürülememektedir.

Bu kapsamda P&G, globalde Pampers® markasıyla, UNICEF işbirliğinde çok önemli bir projeyi üstleniyor. 2006 yılından bu yana Pampers®, 1 paket = 1 aşı kampanyasıyla, anne ve Yenidoğan Tetanosu’na (AYT) maruz kalan kadınları ve bebeklerini aşılatmaya destek oluyor. Bu büyük kampanya kapsamında bugüne kadar 100 milyon anneye ve bebeklerine ulaşılarak bu hastalıktan korunmalarına yardımcı olundu.

Şimdi biz de P&G Türkiye olarak Prima markamız ile bu sessiz hastalığa zayıf durumda olanlara yardım elimizi uzatmaya başlıyoruz.

1 paket = 1 aşı kampanyası ile Prima, her Prima®-UNICEF paketi için 1 yenidoğan aşısı değerinde UNICEF’e bağışta bulunacak. Bu sayede TÜRKİYE’NİN DUYARLI ANNE ve BABALARI annelerin ve bebeklerinin hayatta kalmalarına destek olacak. Bu kapsamda, yenilenen yüzleriyle Prima®-UNICEF paketleri ilk olarak Carrefour’larda yer alacak.

Şimdiden kampanyaya destek olacak tüm anne ve babalara teşekkürlerimizi sunuyoruz."

bu kampanyaya destek olmak için bir tık !

mim

2011-03-12T13:24:00.005+02:00

sevgili sitare tarafından mimlenmişim,teşekkür edip,soruları cevaplamaya başlıyorum ;

hayalinizdeki meslek nedir ?
-esnek zamanlı ve daha çok kazanabileceğim bir meslek, ne olabilir fikri olan var mı:)

kışın sürmeyi en sevdiğiniz parfüm ?
-issey miyake.

çay mı,kahve mi?kaç şekerli/sütlü,sütsüz?
-şekersiz çay ve caffe crown karamelli severim.

en önemli makyaj hileniz?
-makyaj yapmıyorum.

tam şu anda kucağınıza bir cin düşseydi ve üç dilek hakkınız olduğunu söyleseydi,ne olurdu?
-sevdiklerimin hep sağlıklı olmasını
-sevdiklerimin hep sağlıklı olmasını ve
-sevdiklerimin hep sağlıklı olmasını dilerdim.

kahvaltı,öğle yemeği,akşam yemeği ve tatlı. bu öğünlerden ömrünüz boyunca yalnız bir tanesini seçmek zorunda kalsanız,hangisi olurdu?
-tartışmasız akşam yemeği ve tatlı :)

eğer hello kitty olsaydınız , kurdelanız ne renk olurdu?
-beyaz.

eğer ömrünüz boyunca bir tane takı takma seçeneğiniz olsaydı bu ne olurdu?
-küpe.

sahip olmak istediğiniz bir yetenek?
-müzikal bir yeteneğim olsun isterdim.

bitince almaya devam edeceğiniz bir kozmetik ürünü?
-nemlendirici.

eğer geleceği görme şansınız olsaydı,görmek istermiydiniz? evetse tam olarak neyi görmek isterdiniz?
-isteyebilirdim. eşimle mutlu ve sağlıklı birer yaşlı olduğumuzu.

gizli ünlü aşkınız kim? (fotoğraf koyun!)
-superman...

neden blog tutmaya başladınız?
-yazmayı hep sevdim. bloglarla tanışınca da hemen bir blog açtım. blogger ın yasaklandığı son 10 gündür de blogların aslında hayatımda ne çok yer kapladığını anladım... rahatça bloglar arasında gezeceğim günleri iple çekiyorum. evet isteyince bir boşluk bulup kıyıdan bacadan bir şekilde giriliyor ama bu aynı şey değil...
bloggerdaki bu sorunun en kısa zamanda çözüme kavuşmasını istiyorum. bu süre zarfında işyerinden bloggera erişim imkanım yok. eğer akşamları çocuklar uyuduktan sonra hala enerjim kalırsa, buralarda olacağım....

çocukluğumun komik anıları

2011-03-01T09:56:00.002+02:00

-Kırmızı başlıklı kız masalından çok etkilenmiştim. Masaldaki kurdun elmadan çıkan kurtla aynı olduğunu zanneder, elmamdan kurt çıkarsa feryat figan kaçardım.

-Sarı saçlı, sakar ve çok düşen bir çocuktum. "Sarıdır sarkar düşeceğim diye korkar (ayva) " bilmecesini "ben, ben!" diye yanıtlardım.

-İlkokula başlayana kadar yalancı emzik emdim. İlkokulun ilk günlerinde kalemimi bilerek sıranın altına atar, onu almak bahanesiyle cebimdeki emziği emerdim.

-Yemekten sonra söylenen "sofrayı kuran kaldırsın" sözündeki "kuran" ın, duvarda asılı duran Kuran-ı Kerim olduğunu zannederdim.

-Kedi gibiydim, banyo yaptırmak için 4 kişi gerekirdi, 3 ü tutar 1 i yıkardı.

-Bir gece rüyamda kör olmuştum. Uyandım ve ışıkları yaktım ama her yer hala zifiri karanlıktı. Çığlık çığlığa annemleri uyandırdım, meğer elektrikler kesilmiş.

-Ablam çapak konusunda, uyuyunca uyku böceklerinin gelip gözleri çapakla kapatmaya başladığını, eğer çok uyursam gözlerimi tamamen kapatacaklarını söylemişti. Günlerce korkudan uyuyamamıştım.

-Kardeşime "ben senin ablan değilim, içime kötü ruh girdi" diyerek ödünü koparırdım. Sonra bu oyuna kendim de inanır, içime ruh girdiğini sanırdım.

Kendi çocukluğumla ilgili aklıma gelen ve komik bulduğum anılarımı yazdım. Düşündükçe daha da çıkar belki... Zaten sadece çocuk olmak yeterli değil midir komik olmak için. Uçsuz bucaksız bir saflıkla sorulan sorular, yanlış anlamalar, yanlış anlatmalar, hemen kanmalar... Ne kolaydır bir çocuk yüreğini aldatmak, ne çabuk inanırlar en olmadık şeylere, hemen üzülür, hemen sevinirler, çokça şaşırır, bolca güldürürler...

Bugün içimdeki çocuk oyun oynuyor çocuklarımla, birlikte yerde yuvarlanıp, şarkı söylüyorlar. Anılarımdan çıkıp bana gülümsediğinde, seviniyorum onu henüz kaybetmemiş olduğuma... Çocuk yanınızın, hep yanıbaşınızda olmasını diliyorum...

fotoğraf

anne itirafları

2011-02-25T21:19:00.001+02:00

slingomom tarafından başlattılan ve bugünlerde çok popüler olan anne itiraflarını ben de yazmak istedim:

1-anne olmadan, dışarıda ağlayan şımarık bir çocuk gördüğümde; nasıl yetiştirmişler bunu, benim olsa kesin yerdi şaplağı der, o anne babayı kınardım. oysa şimdi o anne babalara sempatiyle bakıyor, sabır ve kuvvet diliyorum.

2-yemek konusunda hiç ısrar etmiyorum ama eşim çocuklar az yediklerinde onlara bir şeyler daha yedirmeye çalışıyor. böyle durumlarda kendimi çok katı ve gaddar hissediyorum.

3-kendileri uyuyamıyor, yemek yiyemiyor, üstlerini değiştiremiyorlar, geceleri odalarında yalnız yatamıyorlar ve bunlar için kendimi suçluyorum.

4-kış aylarında haftada bir kez banyo yaptırıyorum ve her akşam dişlerini fırçalamıyorum.

5-anne baba olmanın bu kadar zor olduğunu tahmin etmemiştim. geleceği düşündükçe ve "daha yolun başındasınız, çocukların en güzel zamanları, bugünlerin kıymetini bilin" diyenleri duydukça gözüm daha da korkuyor.

6-sezeryanla doğum yaptım. sezeryanla doğum yapan anneleri bilmeden kınayan, küçümseyen ve eksik annelermiş gibi davrananlara sinir oluyorum.

7-çocukların büyüyüp bağımsız olacakları ve kendime daha çok zaman ayırabileceğim günleri iple çekiyorum ama diğer yandan bugünlerini özleyeceğimi de düşünüyorum.

8-bazen eşimin benden daha merhametli, daha sabırlı, daha sevecen, daha esnek, daha hoşgörülü... olduğunu düşünüyorum ve çocukların babalarını daha çok sevdiğini hissedersem acayip burkuluyorum.

9-bazı dönemler çocuklara daha çabuk sinirlenip, bağırıyorum. böyle zamanlarda kendimi çok kötü hissediyorum ve aslında olaylara hep kendi tarafımdan baktığım için bu duruma geldiğimi anlıyorum. mesela elif su birikintilerini şaplatıyor evet ama amacı beni sinir etmek ya da sözümü dinlememek değil. bunu yakaladığım zaman daha hoşgörülü ve sabırlı oluyorum.

10-çok bunaldığım zamanlarda tek çocuklulara özeniyorum ama sonra eren i düşünüp, böyle düşündüğüm için kendimden utanıyorum.

11-her ne kadar çocukları kreşe erken verdiğimi düşünsem de, çalışan bir anne olduğum için çoğunlukla kendimi şanslı sayıyorum.

gerçekten oldukça rahatlatıcıydı, herkese tavsiye ederim :)

isyan

2011-02-22T16:10:00.005+02:00

bu eksik yaşanmışlık hissi, bu kaçırmışlık duygusu. sanki kafes içindeymiş gibi bir hayat. her gün bir öncekinin aynı...
-sinemaya gitmek istiyorum.
-geç yatıp, geç kalkmak istiyorum.
-eve geç dönmek, cafelerde oturmak, biraz sürtmek istiyorum.
-sonra mesela 1000 parçalı bir puzzle yapmak istiyorum, her gün 3,4 parçasını bularak, yavaş yavaş, masanın üzerinde puzzle parçalarıyla sarmaş dolaş...
-yürümek istiyorum, uzun uzun, salına salına...
-biraz gece hayatı istiyorum, hoop eller havaya...
-spor yapmak, spor salonuna gitmek istiyorum.
-arabayla uzun bir yolculuğa çıkmak istiyorum.
-çocuksuz arkadaş toplantıları istiyorum.
-gece arkadaşlarımda yatıya kalmak, sabaha karşı yatıp, akşama doğru kalkmak istiyorum.
-yaz tatili istiyorum ve şezlongda kitap okumak.
-geceleri deliksiz uyumak istiyorum.
-ağız tadıyla, dinlenerek geçirebilmek istiyorum hafif bir soğukalgınlığını...
-gizli kaçamak değil rahat içebilmek istiyorum 1 bardak kolayı ve cips yemek, çikolata yemek rahatça...
-çocuklar arasındaki kavgalara çözüm bulmak değil, o an kaçıp gitmek istiyorum.

-hafta sonlarını avm lerde geçirmek değil, doğaçlama, amaçsız ve açıkhava gezileri yapmak istiyorum.

-tüm gün yataktan çıkmadan uyumak istiyorum ve müzik dinlemek dilediğimce.

-şehir dışındaki iş gezilerine, eğitimlere katılabilmek istiyorum.

ve daha neler neler...

heyhaaat malesef vakit elif ve eren i kreşten alıp, eve götürmek, kıyafetlerini değiştirip, ellerini yıkamak, onlara yemek hazırlayıp, yedirmeye uğraşmak, sonra biraz hoşça vakit geçirmek, onlara kendi seçtikleri birer hikayeyi okuyup, uyutmak vakti ve tüm bunları yaparken çıkabilecek her türlü pürüze anlık, yaratıcı çözümler bulmak, eren in kurumayan gözyaşları ve ağlamalarında onu teselli etmek, elif in 1500 üncü "anne" ile başlayan sorusuna sabırla cevap vermek vakti. ve eğer onlarla uyuyakalmamışsam kendime ayıracağım bir iki saat ile huzur dolma vakti...

mim

2011-02-18T11:47:00.004+02:00

sevgili yaruze mimlemiş beni :) hemen cevaplıyorum...

1. gün içinde, eğer gerçekleşirse şok geçireceğin şey?
bir uzaylıyla tanışmak. malesef artık kolay şok geçirmiyorum.

2. gördüğün zaman, eğer almazsam uyuyamam dediğin şey?
bebeklerde gaz sancılarını ve koliği geçiren bir reçete. o kadar çok çektim ki bu sorundan, çare bulsunlar ahdım var üçüncüyü doğuracağım :)

3. uğruna diyetini bir kalemde bozduğun şey?
eğer diyet yapıyorsam ve karşımda nescafe ve ekler in cezbeden çağrısı varsa ve ben de yoldan çıkmaya meyilliysem, bozarım. sadece tatlı şeyler yiyerek beslenebilirim. içim hiç bayılmaz, hiç bir tatlı bana ağır gelmez...

4. uğurun var mı, uğurun?
yok.

5. kendine en yakıştırdığın renk?
siyah ve bugünlerde kahverengi.

6. en sevdiğin takın?
küpesiz kendimi çıplak gibi hissederim ama gösterişsiz sade küpeler kullanırım.

7. takıntın?
evi havalandırmak.

8. bavulum çoktan hazır, gitmek istediğim şehir, ülke?
2 günlüğüne çocuklar olmadan, sadece eşimle heryere gidebilirdim.

9. ben bu şarkıyı duyunca şakırım?
candan deniz feneri.

10. solunda ne var?
elif ve eren in gülümseyen bir fotoğrafı...

var mı yazmak isteyen :)

sevgi...

2011-02-17T21:48:00.015+02:00

Sevgi neydi... Sevgi iyilikti, dostluktu... Sevgi emekti... demişti Asya, Selvi Boylum Al Yazmalım filminin unutulmaz son sahnesinde. Dünyanın tartışmasız en büyük sevgisi olduğu kabul edilen evlat sevgisini düşündüğümde, bunun aksini kimse iddia edemez diyorum. Anne babanın yeni doğmuş bebeği, bir yetişkin haline getirene kadar verdiği emeği, dünya yüzünde hiç bir canlı başka bir canlı için vermiyor çünkü... İlk görüşte bebeğine aşık olduğunu söyleyen annelerin sevgisi aylar geçip, verilen emek büyüdükçe daha bir katmerlenip, çoğalıyor. yaşanmışlıklar, birliktelikler arttıkça, çekilen cefalar, alınan hazlar oldukça, bezler değiştirilip, uykusuz geçirilen saatler, fedakarlıklar çoğaldıkça sevgi de gün be gün büyüyüp, çoğalıyor.

Emek ile elde edilen mutluluklar daha kalıcı oluyor. Çaba göstermeden, fedakarlık yapmadan, istediğimiz anda elde ettiğimiz mutluluklar ise uçup gidiyor, bünyede asimile oluyor, unutuluyor. Eğer mutluluk, aldığımız bir çift ayakkabı ya da verdiğimiz iki kilodaysa, tek taşlı bir yüzüğe sonsuz sevgi anlamını yükleyebiliriz. Ama paylaşımla, emekle, fedakarlıkla, bazen alttan almakla, bazen sabırla harmanlanan bir sevgiyse inandığımız, o zaman günler yeter mi yaşamaya, hediyelere sığar mı acaba...

Sizi filmin son repliğiyle başbaşa bırakırken, düşünüzdeki sevginin hep yanıbaşınızda olmasını diliyorum...

İlyas: Asyam.. Al yazmalım..
Asya: Samet baba demişti.. Onu babalığa seçmişti.. Sevgi neydi? Sevgi iyilikti, dostluktu. Sevgi emekti..
İlyas: Asya..
Asya: Durursam bir daha kurtulamam..
İlyas: Ziyanı yok, gülüşü yeter bize..
Asya: Yüreğim kaydıysa günah mı?
İlyas: Çamura saplansam yardıma gelir misin?
Asya: Elini tuttum.. Sıcacıktı.. Yüreği elimdeymiş gibi..
İlyas: Elinden tutuversem benimle gelir mi?
Asya: Seninim işte.. Alıp götürsene beni...

4 yaş

2011-02-15T09:00:00.003+02:00

4 yaşında bir kız çocuğu, doğum gününde çok istediği kanatları takınca ne yapar?

koşar, koşar, koşar.... sonra ağlamaya başlar...

çünkü kreşteki arkadaşının söylediği gibi, havalanıp uçamamıştır.

ayrıca sihirli değneğiyle, sihir yapamamaktadır.

küçük peri kızım, hayatı masal tadında yaşamanı, kanatlarınla hep güzelliklere yol almanı, kalbindeki pırıl pırıl pembelikle gittiğin her yere ışıltını, sihrini taşımanı diliyorum. seni çok ama çok seviyorum...

bağışıklık sistemi güçlendiriciler

2011-02-13T15:36:00.003+02:00

2009 eylül ayında elif kreşe başladıktan sonra hastalıklarla yoğun bir şekilde tanıştık. elif le birlikte, o zamanlar 1 yaşında olan eren de eve gelen her mikropla epey bir samimi oldu. yaz aylarının başlamasıyla kısa bir mola versek de 2010 eylül ünde eren in de kreşe başlamasıyla viral-bakteriyel her türlü hastalığa yeniden sıkı bir merhaba dedik.

geçen sene böyle sık sık hastalanan çocuklarımdan şikayetlendiğimde, bağışıklık sistemini güçlendiren ve özellikle çocuklara tavsiye edilen bazı ürünler olduğunu öğrendim. mesela imuneks, geçen kış 2 aya yakın kullandım. kapsül şeklinde olduğu için içindeki tozu çıkarıp, balla karıştırarak veriyordum. bu kış ise propalm ar ve propalsaft ı dönüşümlü olarak kullandık. içeriklerini ve faydalarını okuduğunuzda gerçek olmasını çok istiyorsunuz ama malesef bunlardan da beklediğim faydayı göremedim. immuzinc, ekinezyalı jelibon, actimel ve benzerleri ile kafam epeyce karışmış ve tam umca diye başka bir ürün denemeye hazırlanıyordum ki bazı doktor tavsiyeleri kulağıma çalınmaya başladı. "bağışıklık sistemi güçlendiriciler olarak piyasada bulunan ve henüz faydası kanıtlanmamış, eczanelerde satılan ilaç görünümündeki ürünlerden uzak durmamamızı ve çocukların karaciğerini boş yere yormamamızı" öneren tavsiyeler.

ben en azından bir süre bu tip ürünlerden uzak durmaya karar verdim. yalnız evde uyguladığım ve faydasına inandığım bir kaç şey var;

*havalandırma: yaz kış her gün mutlaka evi çok güzel havalandırırım.
*tonimer sprey: çok sık kullanırım, burunların açık olmasına azami önem veririm.
*banyo esnasında kulakları mutlaka vazalinli pamukla kapatırım. bu sayede elif de çok sık tekrarlayan orta kulak iltihaplarını azalttığımıza inanıyorum.
*coldmix ya da okaliptus yağı: burun açıldıktan sonra yakalara damlatılarak solunumun rahatlamasını sağlıyor.
*bal-limonsuyu-zencefil: bu karışımı bazen ılık suyla bazen kaşıkla hemen hemen her gün veriyorum. hafif öksürük ve boğaz ağrısına iyi geldiğini düşünüyorum.
*asla sigara içilen bir ortamda bulunmuyorlar.
*kağıt mendil, peçete, ıslak mendil kullanımı: sadece bir kez kullan-at kuralına riayet ediyoruz.
* buhar makinesi: özellikle kış aylarında sabaha kadar kaloriferin yandığı evlerde ortamın nem seviyesi oldukça düşüyor. ama bu makinelerin de çok dikkatli kullanılması gerekiyormuş. çünkü hava sirkülasyonu olmadan ortamdaki havayı nemlendirmek faydadan çok zarar getiriyormuş. mutlaka ortamı havalandırdıktan sonra nemlendirmeliyiz.

aklıma ilk gelenler bunlar, herkese ama özellikle çocuklara, hastalıksız günler diliyorum.

zennube nin editinden hıncal uluç

2011-02-09T08:32:00.008+02:00

sevgili zennube nin blogundaki yazıyı aynen kopyalayıp, yapıştırıyorum...

"Herkes köşe yazarı olmasın ama herkes blog yazarı olsun evet. Bir Hıncal Uluç
yorumu da benden, ama hala hıncımı alamadım

Ya dayanamayacağım ve şu
lanet yazıya bir Zennube editi çekeceğim izninizle

Perşembe sabahı, evde
kahvemi içip gazetemi okurken, sen perşembe sabahları evinde
misin? benim dedem senle yaşıt ama her sabah erkenden kalkıp hala işe gidiyor.
Hayatı boyunca hafta içi kahvesini içip gazete okuyabilmek gibi bir şansı
olmadı. Sen evinde kontesler gibi geriniyorsun yani. Seni gidi şanslı dede.
Fatoş geldi. Evdeki yardımcım.. Vayyy Aşk-ı
Memnulara, Asmalı Konaklara taş çıkarır lüks bir hayatınız var yani. Zenginsin
yani. Üst sınıfsın yani. Hey yeah dostum bu seni bilir kişi yapar durma devam
et. Fatma teyze ile ne işler pişirdiniz? Bir görelim.

"Hıncal Bey
haberiniz var mı, Defne Joy ölmüş.. Evinde ölü bulmuşlar" dedi..
Aaa olmadı ama çok ateşli bir sevişme sahnesine ön giriş gibi
başlamıştı yazı, nereden geldi şimdi bu ölüm haberi?
Defne Joy'la
tanışmayız. E ne güzel işte bırak Joyuda kendi özel
hayatınla başladığın yazına devam et. Televizyon izleyen biri olmadığım
için, sokakta yanımdan geçse tanımam.. Nasıl yani televizyon
izlemiyorsun, iş yapmıyorsun, tümgün evde ne iş yapıyorsun? Ama hele son
zamanlardaki ününü hemen her gün gazetelerin magazin sayfalarında okuyorum.
Acun'un, her programı olay olan, bence günümüzün 1 nolu yapımcısı Acun'un son
yarışması "Yok Böyle Dans"ın yıldızlarından.. Acunu
tanıyorsun ama. Onunla ilgili olmayan bir yazıda dilini uzatıp onu yalamadan da
geçemiyorsun yani. Acun yazdıklarımı destekle bak yalıyorum seni diyorsun
yani.Yarışmayı kazanacağını kimse tahmin etmiyor, ama kimse de elenmesini
istemiyor. Öyle sempatik, öyle hayat doluymuş... Ama konumuz
yaladığın Acun değil ölmüş vefat etmiş bir insan. Seviliyormuşmuş vurgundan bu
kızcağıza karşı bir garezin olduğu söylenebilir mi?
Hatta Sevgili
Yüksel (Aytuğ) "Acun bu kız elenirse onu sunucu yap, kaybetme" diye öğüt de
veriyordu geçen hafta, Yakın Kumanda'da... Kızı tanımıyorum
dedin ama maşallah hakkında da herbişiyi biliyorsun. Sen de tanımıyorsan artık
yuhh. Ay ama pardon sen yüksek sınıf insanısın, yaşına rağmen de yaşıyorsun o
bir ölü di mi. hı hı evet.
İşte ölen, o daha iki gece evvel
seyircilerini coşturan hayat dolu kız.. Vayy şimdi
insanların o cici dediği kıza sen başka bir açılım getireceksin galiba. Senin
gibi sevmesinler istiyorsun bu kızı.
Hemen TV'ye davrandım..
Haberleri izliyorum.. Ekranın başında donup kaldığımı hatırlıyorum..
Arka
arkaya şoklar.. Nasıl ya yuhh. bir insan kendini bu kadar
yalancı çıkarır. Tanımam etmem, görsem tanımam, TV'de hiç görmedim diyorsun.
Madem senin için bu kadar önemsiz ve değersiz ne diye ödü bokunda TV'ye
sarılıyorsun ki.
Defne Joy'un ölü bulunduğu yer kendi evi değil. Bir
bekar erkeğin evi.. Ne var yani. Bekar adam insan değil mi?
Bekar insanlardan arkadaş olamaz mı? Senin bekar arkadaşların yok mu? Şöyle
torunun yaşında hı? Nedir seni bu kadar şok eden?
Bekar erkek, benim
küçük kuzenim, Sanem'in kardeşi Kerem.. Haaa şimdi anlıyorum
senin ödü bokunda modunu. Ölünün bulunduğu ev senin tanıdığının evi. Akraba
ilişkiler var yani. Ha şimdi anladım her şeyi. Eğer ölüm nedeni senin yeğen ya
da her ne halt bulunursa, cinayeti değersizleştirmek için kuruyorsun bu
cümleleri. Ya da herkes ölümün ecelden olduğunu düşünsün, ya da bekar erkek
olayına takılsın da kimse cinayet olasılığının üstüne gitmesin öyle mi? Ulan
dede, bu kadar tırs oluyorsun yoksa senin de mi bir parmağın var bu işlerde?
Hı?
Beni donduran, Defne'nin ölü bulunduğu evin önünde canlı yayın
yapan NTV habercisinin sözlerinden biri oldu. Ha ama sen
tanıdığın yeğen dediğin kişinin katil olabilme olasılığında değilsin. Pardon
niye olasın ki. Sonuçta Defne bir bekar evde. Kim ilgilenir katillerle?
"Defne Joy Foster'in kocası İlker Yasin Solmaz, az önce buraya geldi.
Çok üzgün görünüyordu.."
Adam çocuğunun anasını, hayat
arkadaşını kaybetmiş. Herhalde üzgün olacak. ağlayacak. Ne sandın?
İşte o an, orda kalakaldım.
Ay sen deminden beri kalakaldın adam akıllı bir cümle kuramadın ki
be Hıncal Dede?
O çarşamba sabahı, dünyada yerinde olmayı
istemeyeceğim bir tek kişi vardı.. İlker Yasin Solmaz..
Kim ister lan eşinin ölmesini? Ha tabi çıtır peşinde koşan
bunaklar isteyebilir o ayrı da. İnsan olan istemez eşinin ölmesini bunu niye
söylüyorsun ki. Konu bu değil. Konu senin tanıdığın bekar adam Kerem Altan ve
çokların sevdiği cici bir kız. Konuya gel!
Düşünebiliyor musunuz?..
Sabaha karşı telefonunuz çalıyor ve haber veriyorlar.
"Eşiniz öldü.
Gelin cenazeyi alın.."
"Nerde, nasıl, ne zaman?.."
"Sabaha karşı bir
bekar evinde ölü bulundu. Polis soruşturuyor.."
Ne hale gelirsiniz?.. Ne
düşünürsüz?..
Ne olursunuz?..
Ulan, aynı şeyleri
söyleyip duruyorsun. Bekar adam senin tanıdığın yeğen, Senemin kardeşi her ne
haltsa. Belki de Altan'ın lise arkadaşı. Hani tanımıyorsun ya Defne'yi, onun
için söylüyorum. Nereden biliyorsun senin tanıdık oğul evinin onun için bekar
evi olduğunu. Hem sen hala neden bir kocanın yıkılışındasın ki? Konuya gel be
adam. Yazı israfı yapma, yaptırma!
Dün sabah gazeteme baktım..
Tonla haber, tonla yazı.. Defne üzerine.. Ölen Defne'nin dramı üzerine..
Ya kusura bakma ama harbi bi kallık var sen de be adam.
Aynı şeyleri papağan gibi tekrar edip duruyorsun.
Ama asıl ölü, hem
de "Yaşayan Ölü" İlker Yasin Solmaz'la ilgili tek satır yok.. Asıl trajediyi
yaşayan adamın adı geçmiyor nerdeyse, haberler ve yorumlarda..
Ulan adamın karısı ölmüş, nutku tutulmuş, senin gibi gerzeklere
laf yetiştirecek mecali mi var. Ne bekliyorsun?
İnsanlık ölmüş
sanki..
Kendi özel hayatından girip ölmüş gitmiş bir
cici'nin özel hayatından çıktın ya. Harbi ölmüş insanlık. Başta senin
insanlığın.
Defne öldü.. Onun için her şey bitti..
Ama bu genç
adam yaşayacak.. 18 aylık bebeği ile yaşayacak...
Hah
şöyle güzel cümleler kur. Bu cici insandan geriye kalanların başı sağ olsun.
Uzun ömürlü olsunlar da Defne'yi yaşatsınlar.
Yarın o bebek aklını
başına toplayacak yaşa geldiğinde "Baba bana annemi anlat" diyecek?..
Ne
anlatacak İlker Yasin?.
Bir an için senin adına
yanılmışım. Sanane lan? Ne diyecekse diyecek. Belki kendini bilmez yazarların
koruduğu, beş para etmez bir yeğen, bir bekar adam tarafından öldürüldü senin
güzel annen diyecek? Belki de dünyanın en güzel annesiydi oğlum diyecek. Sanane
lan. İşine bak. Önündeki kahveni yudumla.
Gencecik, hayat dolu
karısı, 18 aylık bebeğinin annesi beklenmedik şekilde ölmüş.. Ona mı ağlayacak
İlker Yasin.. Yoksa bir bekar evinde, sabaha karşı kanında tonla alkolle ölü
bulunmuş, ona mı çıldıracak?..
Ulan sen fitne fücur
musun? Niye ortalık karıştırmaya çalışıyorsun. Bekar erkek dediğin adamın bir
adı var. Üstelik senin de akrabalık ilişkin. Ahmet Altan'ın oğlu değil mi o?
Bekar erkek deyip, Defne'yi karalayıp bir cinayeti mi örtbas etmek istiyorsun.
Ya da belki aralarında duygusal bir şey vardı. Sanane! Belki Defne ve kocasının
yaşam tarzı bu. Sanane! Kimse sana 20 yaş küçük bir kızla gece neler yaşadığını
soruyor mu? Kimse sana pis yaşlı sapık diyor mu? Demiyor? Sana ne oluyor be
dede!
Empati, mempati.. Hadi kendinizi İlker Yasin'in yerine koyun
dostlarım...
Koydum ve yüreğim acıdı. Böyle güzel bir
insanı sonsuza dek kaybetmek gerçekten acı sayın hıncımı alamadığım
Hıncal!
"Acun yarışmayı durdursun.. Kupayı da Defne'nin 18 aylık
bebeğine versin" diye hamasi bir tavsiyede bulunan Sevgili Yüksel'e sorum var..
Sayın Yüksel harika bir tavsiyede bulunmuş. Tebrik
ediyorum onu. Ha ama senin bir garezin var Defneye. Yoksa zamanında seni ret mi
etmişti? Hayır bu garezin altında art niyet aramamak elde değil.
Defne senin eşin olsaydı, dikkat et, sadece "Olsaydı"
diyorum.. O "Mesela" yı okurken bile ne hale geldiğini tahmin ettiğim için..
"Defne senin karın olsaydı, gene bu yazıyı yazar mıydın.."
Aynı şeyleri
tekrar edip duruyorsun. Bir insan eşini kaybetmiş. Niyesi nasılı, ne seni ne
beni ne de Özdemiri ilgilendirmez. Ay kimseyi ilgilendirmez.
Kerem'in
adını duyunca, Gökmen Özdemir'i aradım, Vatan'dan.. Arkadaşı..
"Sor bakalım
kerataya, evli barklı ve çocuklu kadını niye götürmüş evine" dedim. "Sordum bile
ağbi" dedi, Gökmen.. "Vallahi daha o gece tanıştık. İkimizin de kafası iyiydi.
Gittik işte" demiş, Kerem..
Bekar adama Kerata diyor.
Düşünebiliyor musunuz Kerata diyor. Çocuk severken kullanılmaz mı lan bu cümle.
Ha ben anlamıştım zaten. Sen bu adamı tanıyorsun. Üstelik seviyorsun. ama ne
gariptir ki geldiğimiz şu noktaya kadar hala bekar adam Keremle arasındaki
ilişkiyi bilmiyorsun. Bilmiyorsun ama bekar adamın evinde evli çocuklu kadın
nidalarıyla cici kız Defne'ye ithamlarda bulunuyorsun. Çok belli sen daha
başından bu olaylar ile ilgili bir şeyler biliyorsun ki olayı saptırmaya
çalışıyorsun. Katil olabilme olasılığı olan bir insana Kerata diyerek ona
sempati besliyorsun. Daha otopsi raporu belli değil ki? Belki banyoda boğuldu?
Senin kerata zorla boğdu belki Defne'yi? Ha Hıncal? Ölmüş kadın mesele olunca
say söv. Bekar adam olunca kerata de geç. Ahlaksız seni. Münevver Karabulut
cinayetini örtbas etmeye çalışan tiplere benziyorsun.
Defne'yi
nerdeyse "Azize" ilan eden Ayşe kardeşim...
Ayşe
kardeşin yüreği varmış ki, çocukların sevdiği, birçokların sevdiği insanın nasıl
öldüğüyle değil, kalplerde yarattığı üzüntü ile ilgileniyor.
İşte
anlatmak istediğim bu..
Bizim zamanımızda Aşka düşülürdü.. Falling in
love...
Hadi lan ordan. 20 binlira karşılığında
mankenlerle tek gecelik ilişki yaşadığın googlun en üst sayfasında. Sen zamanını
gayet iyi yakalamış yaşlı bir delikanlısın. Yeme kimseyi.
Daha
tanıştığın gece, eve, yatağa koşmanın adı da love.. Ama onun fiili başka.. Aşk
Yapmak.. Making love..
İngilazca öğretiyoruz galiba. Hey
men anladık zenginsin, ingilizce de biliyorsun. Yazar olarak oturduğun şu köşede
görgüsüzlük yapmanın anlamı yok. Az ciddi ol.
Benim aşka düşmeye
saygım var.. Ama aşk yapmaya yok...
Benim de yaşlılara
saygım var. Ama senin gibilere yok. Napçaz şimdi pis yobaz? Saygısız yobaz.
Saygı göstermeyen, saygı göremez. Bilir misin?
İnsan evliyken de âşık
olabilir. Evli birine de âşık olabilir.. Gönül ferman dinlemez, demiş eskiler.. Durup dururken dememişler.. Yüzlerce yıllık deneyim..
Uzunca ömründe beynine bir saman da olsa girmiş yani.
Gönül
ferman dinlemez tamam ama, 18 aylık bebeği olan evli genç kadın da, daha o gece
tanıştığı erkeğin evine koşmaz...
Kim demiş koşmaz diye.
Ayrıca kim dedi koştuğunu? Belki senin kerata zorla sürükleyerek götürdü? Ne
biliyorsun? Orda mıydın? Yoksa sen o gece orda mıydın da bu kadar rahat
konuşuyorsun. Ben yetkili bir adam olsaydım. Bu cümlenin üstüne tutuklardım
seni. Ordaymışsın gibi bir izlenim veriyorsun çünkü. E artık güzel, cici
Defne'nin Astım ya da Kalpten gitmediği de ortada. Belki ortada bir cinayet var.
Ve sen bu cinayet de taraf tutar gibisin. Tutuklanmalısın. Ha ister 18 aylık
bebeği olsun ister 18 yaşında çocuğu herkes istediğiyle sevişir. İnsanların özel
hayatına şartsız şurtsuz saygı göstermek gerektiğini fi tarihindeki annen
öğretmedi mi sana dede?
Bunu bana kimse kabul ettiremez. Ben mahalle
baskısından da korkmam. Kafamı kesseler düşündüğümü söylerim...
Ensen sağlam yani. Daha yazının girişinde bile satıyorsun cakanı.
Biz dürüst ve halktan insanlar it gibi sabahın köründe kalkıp çalışırken, sen
gibi ahlaksız ahlak bekçileri oturdukları yerden beyinsiz yığınları yönetiyor
değil mi? Kesin bir yalaklığın vardır bugünkü düzenle ki bu kadar rahat atıp
tutuyorsun. Ha birilerine haksızlık yaptığını da biliyorsun, biliyorsun ki
yüreği ve aklı olan insanlar senin karşında duracak. Ondan göz dağı veriyorsun.
Ne de olsa ölen ölmüş ama senin kerata dediğin adam yaşıyor değil mi?
Defne boşanma kararı almış mı?. Mahkemeye baş vurmuş mu?. Evini
ayırmış mı?. Ayrı mı yaşıyor eşinden, bebeğinden...
Bilmiyorum.. O konuda
satır okumadım, ne öncesinde magazin sayfalarında. Ne de ölümü sonrası
haberlerde ve yorumlarda..
Yani..
niye ilgilenesin
ki? Sen daha başından vermişsin kararını. Keratayı koruyacaksın. Madem bu kadar
örümcek kafalısın niye gidip senin kerataya hesap sormuyorsun? Ne işi var evli
barklı kadınla? Seni rezil demiyorsun?
Ortada çok açık, çok seçik bir
"İhanet" var.. Hem de aşk aldatması bile değil. Bir gecelik macera/ One night
stand için, aldatılan bir koca ve unutulan bir bebek..
Ortada çok açık ve seçik olası bir cinayet var! Sevilen bir
kadının ölümü. Bir ölünün özeline gasp ve tecavüz var. Bunu yapan da başta
sensin sayın Hıncal Uluç!
Ölmüş.. Allah rahmet eylesin..
Müslümansın. Müslüman kesimi etkin altına almak istiyorsunki bir
dolu hakaret ettiğin bu cici kıza rahmet diliyorsun. Kes, senden gelecek
lüzumsuz sözlere ihtiyaç yok!
Ama böyle bir insana, öldü diye saygı
duymamı kimse benden beklemesin..
Sen kimsin ki senin
saygı duyman değerli olsun. Üstelik sen bu olaydaki katil zanlısının taraflı bir
akrabasısın. Üstü kapalı bir şekilde geçiştirmişsin. Tam olarak neyin oluyor
senin?
Kimse de, onu Azize ilan ederek, gençliğin önüne "Rol model"
diye koymaya kalkmasın..
Defne Joy Foster'in ölüm sebebi bilinmiyor...
Türkçe konuş be adam. Burası Türkiye. Yazar olmuşsun ama
hala gençlerin önünde güzel türkçe ile yazacak bir örnek olamamışsın. Rol model
ne lan. Örnek desene sen ona kısaca. Ve evet o güzel bir örnekti. Her daim
neşeli, kıpır kıpır, sıcak ve candan! Azize de olabilir. Neden olmasın.
Astım hastasıymış. Fena halde sarhoşmuş. Bilinen o.. Alkol mü?. Son
zamanlarda zararı bilimsel araştırmalara konu olan, bir nevi doping, enerji
içeceklerinin aşırı kullanılması mı?. Uyuşturucu mu?. 10 gün içinde Adli Tıp
gerçeği açıklayacakmış.. Öğreneceğiz.
Nasıl da baskın
karakterlerle yazmış burayı. Böyle bilinsin istiyor olmalı çünkü. Kimse sabahın
bir köründe evli bir kadını, Türkiye tarafından sevilen bir kadını banyoda buz
gibi soğuk suyun altına koyan yeğeni Kerem Altan üzerine konuşmasın istiyor
çünkü.
Ama benim görüşüm değişmeyecek.
Benim
de görüşüm değişmeyecek. Hıncal Uluç hep bir katil zanlısının taraftarı, Hep
yobaz, geri kafalı, yıllarını boşa yaşamış, yüreği ve beyni ile katıksız bir
kötü olarak kalacak beynimde.
Defne'nin ölümü tipik bir "Su testisi,
su yolunda kırıldı" olayıdır!..
Senin de testilerin
kırılacak sayın hıncal. Ecel senden de hıncını alacak. Kerata dediğin o heriften
de... "

çocuk oyunlarına müdahale

2011-02-07T11:48:00.023+02:00

elif in apartmanda yaşıtı bir arkadaşı var. sık sık gidip geliyorlar birbirlerine. aslında hoşnutum bu durumdan, çünkü yazın olduğu gibi her an dışarı çıkma şansımız olmuyor bugünlerde. ama beni rahatsız eden bir durum var ve ne yapmam gerekir, nasıl davranmam gerekir kestiremiyorum. mantığım ve duygularım malesef çatışma halindeler.

kızımın arkadaşı geldiğinde çoğunlukla kreşçilik oynuyorlar ve o öğretmen oluyor. elif ve eren ise öğrenci. bazen elif bu duruma karşı çıkıyor, o zaman elif de öğretmen oluyor ama kısa süre sonra tekrar öğrenci rolüne geri dönüyor. elif de öğretmen olduğu zamanlarda ise olan eren e oluyor. arkadaşıyla bir olup, eren i epeyce eziyorlar. arkadaşları, onlar üzerinde bir tahakküm kurarak sürdürüyor oyunu. bazen ceza veriyor, bazen kızıyor. bazen de şefkatli yaklaşıyor. eğer elif onun istediği şeyleri yapmak istemezse, elif i üzecek şeyler söylüyor. mesela "artık seninle oynamayacağım, bana x oyuncağı alacaklar sana vermeyeceğim.. vb" böyle durumlarda elif genelde geri adım atıyor, daha ılımlı yaklaşıyor ve çok etkileniyor, üzülüyor böyle tehditlere. o gittikten sonra elif le konuştuğumuzda "artık onunla oynamayacağını, hep onun istedikleri oyunu oynadıklarını" söylüyor. ben de bunu ona söylemesi gerektiğini ve eğer istemiyorsa onunla arkadaş olmak zorunda olmadığını söylüyorum.

ben sürece hiç müdahale etmiyorum, sadece izliyorum. böyle yapmam gerektiğini düşünüyorum ama içim içimi de yiyor. bir yandan diyorum ki böyle öğrenecek hayatı, her an benim korumamda olamaz, kişiliğini korumayı öğrenmeli, bir yandan da içimde susturamadığım endişeli bir anne "üzülüyor kızım, eziliyor oğlum" şeklinde konuşmakta...dün arkadaşlarımız geldi, gene kızımla aynı yaşta kızları var. biz büyükler salonda oturduk, 3 ufaklığın odada oynamalarını umarak. gene kreşçilik oynamaya başladılar. arkadaşımızın kızı biraz bağırarak, biraz kızarak, biraz da ceza vererek sert bir öğretmen tablosu çiziyordu. bir süre sonra kızım geldi yanıma, anne beni oyunlarına almıyolar diye. ben de hadi gel biz de seninle oynayalım bir süre, nasıl olsa birazdan seni özler ve gelirler dedim ama geldiklerinde biz de onları oyunumuza almayabiliriz diye ekledim. (şu an yaptığımın ne kadar yanlış olduğunu farkedebiliyorum ama o an elif in kendini biraz güçlü hissetmesini istemiştim) nitekim geldiklerinde elif, "hayır siz beni oyununuza almadınız ,ben de sizi almayacağım" dedi. ortamda hafif serin bir hava esti tabi...

açıkcası nasıl bir tutum izlemeliyim hala bilmiyorum. benim çocuklarım lider olsun, toplulukları peşinden sürüklesin, en önde gitsinler, oyun kurucu olsunlar falan gibi dertlerim yok. sadece ezilmelerini istemiyorum ve kendilerini korumalarını istiyorum... kolayca üzülmelerini değil, güçlü olmalarını istiyorum. ve bu konuda kafam oldukça karışık...

kitaplarımız

2011-02-01T09:53:00.029+02:00

uykudan önce kitaplarımız. mutlaka bir hikaye okuyup öyle uyuyoruz...
netten sipariş ettiğim iki kitap. sadece resimle anlatım var, öyküsel bir anlatımı yok...

çok rağbet görmeseler de kitaplığımızda yerleri var...

hala severek okuyoruz bunları...

artık çok ilgilerini çekmiyor, 2 yaş altı için daha eğlenceli olduğunu düşünüyorum.

buna bayılıyorum. her okuduğunda insan duygulanıp, ağlar mı yaa :)) nasıl kaptırıyorsam kendimi, kendi babam geliyor sanırım aklıma :)

ben cemile yi sevmedim, belki daha iyi kitapları da vardır ama bunu okuduktan sonra diğerlerini almak istemedim.

bu üçlüyü çok seviyoruz. vücudumuz sayesinde elif çok şey öğrendi, şimdi öğrendiklerini eren e anlatıyor... "bak eren sende sperm var, bende yumurta var, çünkü ben kızım :)"

tubitak yayınlarından, elif in favorilerinden...

ilk çıkartmalı kitabımız, teyzemizin hediyesi :)

buna tek kelimeyle bayıldım. zeytin, benekli faresini ararken biz de masallar arasında harika bir gezinti yapıyoruz...

pıtırcıklar, 2 yaş ve üzeri için...

çantalı öyküler serisi, severek okuduk ama şuan sadece eren e hitap ediyor...

az kaldı yakında seriyi tamamlayacağız :)

bunlar da dönüp dönüp okuduğumuz meraklı miniklerimiz...

uyusun da büyüsün ninni

2011-01-31T09:45:00.002+02:00

Hangi konuda kendinizi yeteneksiz bulursunuz diye sorsalar, hiç tereddüt etmeden müzikal alanda, diye cevaplarım bu soruyu. Öyle ki aynı odada 4 sene çalışıp, odadaki iki telefondan hangisinin çaldığını anlayamayacak kadar yeteneksizim ve tüm şarkıları aynı beste ile söyleyen babama çekmişim bu konuda... Anne olana kadar bu yönümle karşılaşmamak için ağzımı kapalı tutmam yeterliydi. Gel gör ki anne olunca ninni söylemek ya da melodimsi sesler çıkarmak elzem hale geliyor. Bazen kolikli bebeğimin ağlamasını durdurmak için şarkı söylerken, benim susmamla bebeğim susması aynı ana denk geldiğinde, biraz hevesim kırıldı ama pes etmedim :)

1 numara : Annedir yüreği fazla dayanamaz, herkes bıksa benden annem bana doymaz.... 2 numara : Bana bir masal anlat baba, içinde tüm oyunlarım, kurtla kuzu olsun, şekerle bal...
3 numara : Bir kıvılcım düşer önce, büyür yavaş yavaş, bir bakarsın volkan olmuş....
4 numara : Tepedeki çimenlikte yalınayak dolaşarak, yemyeşille masmavinin ortasında...
5 numara : Başın öne eğilmesin, aldırma gönül aldırma, ağladığın duyulmasın...
6 numara : Deniz ve mehtap sordular seni neredesin, nasıl derim terketti...
7 numara : Nasıl anlatsam, nerden başlasam, kaç kişiydik o zaman...
8 numara : Elif dedim de dedim, kız ben sana ne dedim, kuş kanadı kalem olsa...
9 numara : Hekimoğlu derler, benim aslıma, aynalı martin yaptırdım da narinim, kendi neslime...
10 numara : Küçücükken başucumda, bana ninni söylerdin...

Çocuklarımı uyuturken onlara şarkı söylemeyi seviyorum. hem benim ruhuma iyi geliyor hem de onları sakinleştiriyor... Bu şarkıları yazmak bile benim uykumu getirdi, söylemenin etkisini görmek istiyorsanız mutlaka deneyin derim :)

gündelik yaşam

2011-01-28T11:00:00.000+02:00

kızımın kreş öğretmeni, gündelik yaşam hakkındaki bazı önerilerin yeraldığı fotokopiler vermişti. ben de burada paylaşmak istiyorum. kaynağını bilmiyorum ama en kısa zamanda öğrenip ekleyeceğim bu yazıya:

*beraberce bir renk seçin ve bu renkte bulduğunuz bir kutuya ".....(elif) in kırmızıları" yazın. renk kutusunu zenginleştirmesi için teşvik edin.

*işten geldiğinizde gününüzle ilgili mutlaka birşeyleri çocuğunuzla paylaşın. sonra siz ona sorun,"peki sen bugün okulda neler yaptın? okulda ilginç olan birşey var mıydı? okulda bugün olanları merak ediyorum"

*çocuğunuza ne beklediğinizi önceden söyleyin. böylece hareketlerini kontrol etmesinde hatırlatıcı olmuş olursunuz. "evimize alışveriş yapmak için markete gideceğiz. bugün senin için bir şey almayı planlamıyorum. lütfen böyle bir istekte bulunma"

* kağıttan yapılmış beşer şeyin adını kağıda yazarak bir liste oluşturun. listeye ilaveler yaparak kağıt araştırmasını teşvik edin.

*çocuğunuzun avucunu açın ve "sana bir avuç dolusu mektup var" deyin. parmağınızla avucunun içine hayali yazılar yazın sonra da okuyun. içeriğinde yasaklar, kurallar, eleştiriler olmasın. sonra aynı şeyi çocuğunuz size yapsın. bu kendimizi ifade etmenin farklı yollarını öğreten sembolik bir oyundur.

* ailece dışarı çıkarken, herkesin herşeyini almaktan siz sorumlu olmayın. "herkes kendisine ait olan şeyleri(hırka, top, çanta vb.) alsın" diyerek son bir hatırlatma yapın. bütün sorumluluğu siz alırsanız çocuğunuz kendi sorumluluklarının bilincine varamaz.

*sevginin zamana ve olaya bağlı olmadığını kanıtlamak için, süpriz olacak zamanlarda eşinize ve çocuğunuza onu çok sevdiğinizi söyleyin.

nelerle oynadık, neler yaptık

2011-01-25T11:00:00.000+02:00

ilk olarak elif in aile katılımı ödevi: çerçeve süsleme... evdeki düğme stoğunu epeyce azalttık :)
önce sandalyeye yün sardık, sonra kesip, kafa kısmını bağladık. kollarını örüp, ağız-göz yapıştırınca sevimli bir ahtapotumuz oldu :)
meraklı minik in ocak ayı ekinden bu kardanadamlar, öyle güzeller ki... biz şablonlara yapıştırmayı tercih ettik ve çok güzel oldular, sonra da odalarının kapılarına astık :)

çok sevdiğimiz arkadaşlarımızın hediyesi... epeyce zaman geçiriyorlar, alta bir örtü serince dökülme saçılma derdi de olmuyor.

bu basit demirtozu-mıknatıs esasına dayanarak çalışan yazı tahtasını hemen her yerde bulabilirsiniz. çocukluğumdan da hatırlıyorum, eskiden de vardı bunlardan. uzun süre etrafı yazdılar çizdiler diye düşünmeden rahatça oynadılar, çokça vakit geçirdiler. hala evinde olmayan varsa tavsiye ederim.

anne olmak...

2011-01-23T13:22:00.001+02:00

her an hoş bir süprize hazır olmaktır...

günlerimiz

2011-01-20T16:02:00.000+02:00

Çözülen bir yün yumağı
Akıp giden günlerimiz
Mezar taşlarından suskun
Sessiz sitemsiz
Savrulan yapraklar gibi
Akıp giden günlerimiz
Cenaze törenlerinde
Sessiz sitemsiz
Bir suçluyu aklar gibi
Akıp giden günlerimiz
Sanki bir sır saklar gibi
Sessiz sitemsiz

Bir kitaba başlar gibi
Koşarken yavaşlar gibi
Ölen arkadaşlar gibi
Sessiz sitemsiz

(Zülfü Livaneli)

oyuncak hikayeleri

2011-01-17T10:07:00.000+02:00

haftasonu oyuncak hikayeleri isimli çocuk tiyatrosuna gittik. oyun panora avm de müjdat gezen sanat merkezinde sahneleniyor. hem müzikal hem görsel olarak çok güzeldi. 3 yaş üzeri için çok uygun olduğunu düşünüyorum. eren de hiç gözünü ayırmadan, sesini çıkarmadan izledi ama olayları tam olarak yakalayamadı.

sahneyi görememek söz konusu değil, çünkü her çocuğa istediği kadar minder veriyorlar.

eren tiyatronun bitiminde oyuncularla hatıra fotoğrafı çektirdi.

bizim civcivler öğle uykusundan kurulmuş gibi aynı saatte uyanıyorlar. bir annenin izlemeye hiç bir zaman doyamayacağı sahne ise çocuklarının birbirlerine sarılıp sevgi yumağı olduğu anlar sanırım...

uzun vadeli çözümsel yaklaşım-kısa vadeli geleneksel yaklaşıma karşı

2011-01-12T14:48:00.002+02:00

Herşey Calliou henüz 4 yaşındayken başlıyor. Bir bölümünde yatağını toplaması sorumlu iş olarak veriliyor kendisine, O da zevkle şevkle topluyor yatağını. Bir lokmacık Rosie bile yemeğini döke saça da olsa kendisi yiyor. Dikkatinizi çekerim, bu çocuklar kendi kendilerine uyuyorlar, çabuk ikna oluyorlar, kendi kendilerine oynuyorlar ve giyiniyorlar, kardeş kavgası minimum düzeyde. Anne babalar ise sakin, mantıklı, sabırlı. İşte tüm ebeveynlere örnek teşkil edecek uyumlu bir aile.

Düşündüm ve onlardan ne farkımız olabileceğini buldum. Biz zamana karşı yarışıyoruz, yetiştirmemiz gereken işlerimiz çok fazla. Kızımın ayakkabısını bağlamasını ve oğlumun yemeğini bitirmesini bekleyecek vaktimiz de sabrımız da yok. Kısa vadeli geleneksel bir yaklaşımla onların bu tür işlerini yaparak zamandan kazandığımızı zannediyoruz. İşin en kötü tarafı ise yaptığımız yanlışın farkında olup, bunu bile bile yapmamız. Çocuklar da bu acelecilikten kaynaklanan zaafımızın farkındalar. Eve gelince ayakkabılarını, paltolarını çıkaracak becerileri olsa da bizim yapmamızı bekliyorlar. Yemeklerini biz yediriyoruz ki dökmeden saçmadan, hızlı bir şekilde, karınları tam olarak doysun. Sonuç ise ortada. Kızım 4 yaşında kendi giyin(e)miyor, yemeğini yi(ye)miyor, kendi başına uyu(ya)mıyor. Kardeşi de onun yolundan emin adımlarla ilerliyor. Akşam uyku zamanlarında yanlarında sızmamışsak kendimize ayırdığımız 1,2 saatin dışında, sürekli onların hizmetinde birer yetişkin olarak yaşıyoruz.

Sorun ve sebepler bunlarsa çözüm ne olabilir? Burada uzun vadeli fazlaca emek isteyen ama meyvelerini vermeye başladığında aileyi çok rahatlatacağı düşünülen çözümsel yaklaşım giriyor devreye. Hani şu hepimizin çok da iyi bildiği ama bir türlü uygulayamadıkları:

Kural 1 : Kendi yapabileceği bir işi sen yapma
Kural 2: Ona fırsat ver, bırak yapamayacak olduğu işleri de yapmayı denesin
Kural 3: Onu dinle, anlamaya çalış, saygı göster
Kural 4: Bir sorunu çözebilmek için fikrini sor
Kural 5: Tehdit etme, tutarlı ol

Aksi takdirde bu işin sonraki adımı okula başlayınca onun adına ödevlerini yapmaktan başlar, mesleğini seçmeye teşebbüs etmeye kadar gider. Ne zaman onun adına karar vermeye başladığımızı, ne zaman onun bazı sorumluluklarını sırtladığımızı unuturuz. Çocuklarımız özgüvenli, sorumluluk sahibi birer yetişkin olsun istiyorsak, şimdi karar vakti...

büyüme ağrıları

2011-01-11T10:04:00.001+02:00

önce baldırlarında bir ağrı olduğundan şikayet etti. sabah uyanır uyanmaz ilk yürümede sorun yaşıyordu. bunun gribal enfeksiyon durumunda ortaya çıkabilecek geçici bir durum olduğunu öğrendim. nitekim üç gün içinde kendiliğinden geçti.

dün ise kreşte ayaklarının ağrıdığını söylemiş, özellikle ayak başparmaklarının. akşam da ağlama boyutuna varacak sızlanmaları devam etti. korktum, üzüldüm ve anlamlandıramadım. aklıma ilk olarak tırnak batması geldi ama en ufak bir deformasyon yok. her iki ayak başparmağında aynı anda ortaya çıkan bir ağrı başka olabilirdi. biraz araştırınca bunun 3-12 yaş aralığında sıklıkla görülebilen, daha çok kol ve bacaklarda hissedilen, iyi huylu büyüme ağrıları olabileceğini düşündüm. büyüme ağrıları ayaklarda da görülebiliyormuş.

ama hiç tatmin olmadım doğrusu. kötü senaryoları düşünüyorum, romatizma mı, dolaşım bozukluğu mu, zaten içe basıyor bariz bir şekilde onunla ilgili bir şey mi diye epeyce bir yordum kendimi. aklımıza çok sevdiği kar botlarının ağır gelebileceği, kreş pantiflerinin rahat olmayabileceği geldi. bugün her ikisini de değiştirdik. daha hafif bir bot ve daha yumuşak bir pantif giyindi. umarım sorun hallolur, umarım ağrısız bir gün olur...

kendi çocukluğumu düşündüm, tüm gün oyun oynar akşam uyku vakti geldiğinde diz kapaklarımın arka kısmındaki ağrılarla boğuşurdum. annemin tedavi yöntemi ise biraz masaj yaptıktan sonra mor renkli ispirtodan sürmek, dizimi yumuşak tülbentlerle bağlamak olurdu ve gerçekten işe yarardı. o ispirtonun kokusu hala burnumda... var mıdır aslı astarı derken de bu yazıya rastladım... tabi ki önermiyorum, şikayetimiz devam ederse soluğu bir ortopedistte alacağız mutlaka...

çantamdakiler

2011-01-07T10:00:00.002+02:00

4 ve 2,5 yaşında iki çocuk annesinin çantasında olması gerekenler;
+Islak mendil, kağıt mendil,
+Su,
+Yedek kıyafet,
+Sırt için ter mendili,
+Çubuk kraker, kuruyemiş, meyve vb bir atıştırmalık,
+Oyalama metaryeli (kağıt,kalem,oyuncak,kitap vb)
Dışarı çıkarken listemiz hiç değişmiyor...Benim çantam büyük çok cepli çantalardan. Son yıllarda günlük çanta değiştirme olayına girmiyorum hiç. Böylece anahtar, cüzdan unutma gibi bir sorunum da olmuyor. Bakalım çanta mim ini cevapladığım ve bu fotoğrafı çektiğim anda çantamda neler varmış:
+Poşette kreşe gidecek yedek kıyafet,
+Su şişesi ve yanındaki siyah ve kırmızı çizgili şey, kızımın oto koltuğunun emniyet kemeri yastığı,
+Islak mendil ve selpak olayını abartmışım,
+Memory bar, not defteri, kalem,
+Telefon, cüzdan, anahtar,
+Krem, dudak stick i, parlatıcı,
+Muhtelif tokalar.
Ve tabi her annenin heybesinde olan ama burada görünmeyen:
+Sonsuz sevgi,
+Bolca hoşgörü,
+Biraz da endişe...

ablam

2011-01-04T10:34:00.000+02:00

hani çevresinde bir ışıltıyla dolaşan, girdikleri ortamı neşelendiren, çevresinde her yaştan bir hayran kitlesi olan, pozitif insanlar vardır ya onlardan birini anlatacağım bu yazımda...

ben çocukken yeni yıl yaklaştığında "özel yılbaşı eğlence programı" hazırlardık. evet evet kostümler, müzikler, parodiler, sunucular herşeyiyle tam bir program... kime mi, tabi ki begüm apartmanı sakinlerine. 8 daireli apartmanımız sakinleri bir evde toplanır ve 4 çocuğun hazırladığı o amatör skeçleri, şarkıları zevkle izler, yaptığımız yılbaşı çekilişini heyecanla beklerdi... bizi çalıştıran, bu hazırlıkları ve organizasyonu düzenleyen ise yazıma konu olan kişi, yani ablamdı... o zamanlar üniversite öğrencisi olması, çevresinde arkadaşları, okunacak kitapları, çalışacak sınavları olması onu engellemezdi. bizimle birlikte olmaktan, ortaya emek mahsülü bir ürün çıkarmaktan, insanları eğlendirmekten, mutlu etmekten aldığı haz ona yeterdi. hatta bir yılbaşında noel baba kılığında, çevresinde çocuklarla tüm apartmana hediyeler götürecek kadar yaratıcı, özgüvenli, eğlenceli biriydi...

23 nisanlar bizim için gerçekten çocuk bayramıydı. çünkü mutlaka tiyatro, sinema ya da hayvanat bahçesi, lunapark alternatifleriyle o günü bayram gibi yaşamamıza çalışan bir ablamız vardı...

sadece çocukluğumun kahramanı değil, ergenliğimin de en yakın sırdaşı, arkadaşı, can yoldaşıydı. yaptığım en aykırı, kabul edilemez şeyleri onunla paylaştım. şimdi şimdi anlıyorum, dost yaklaşımının aslında koruma kalkanının bir kılıfı olduğunu... pozitif yönlendirmeleri, abla değil arkadaş tavsiyeleriyle, yörüngesinden etki alanından hiç çıkamadım. adeta bir gölgesi ve fanatik bir hayranıydım onun...

evlenmesi hayatımda bir dönüm noktası olmuştu. hele ankara dan ayrılıp farklı bir yerde yaşamaya başlaması beni daha da üzmüştü. her fırsatta her boşlukta onun yanındaydım. ben büyüdüm, içimdeki yeri de büyüdü ablamın... memur atamalarında ona en yakın yerleri tercih ederek ancak 110 km kadar yaklaşabildim yanına ve her haftasonu koşarak gittim havasını solumaya... yalnız bırakmadı beni hiç, yaşamak zor olduğunda, kafam karıştığında, nefessiz kaldığımda ruhumu iyileştirdi, ilacım oldu.

aşık oldum, evlendim, anne oldum, bir kez daha anneliğe hazırlanıyordum ki birbirimizi en çok anlayabileceğimiz şey oldu, anneliği de paylaştı benimle... aralarında sadece 1,5 ay olan çocuklarımız var şuan...

hani yaşam henüz çok yeniyken, henüz siz siz değilken, taşlarınız yerinize oturmamış, kişiliğiniz tamamlanmamışken sizde iz bırakanlar olur; geriye baktığınızda iyi ki hayatıma girmiş, iyi ki tanımışım dedirten insanlar işte onlardan biridir ablam benim, canımdır, ciğerimdir, deli fişeğimdir, bir tanemdir. annemin çok değil ama onun yaş almasını izlemek, durulmasını izlemek beni hüzünlendirir. öğretmen sıfatıyla ders verdiği öğrencilerinden biri olamamak içimde bir kıskançlık rüzgarı estirir. vardır herkesin hayatında böyle yıldızlar, vardır değil mi...

yılın son sözleri

2010-12-30T23:09:00.000+02:00

eren bilgisayar oynamak ister:
elif: "piskiyar değil eyen bil-gi-si-yar" demek suretiyle bu telaffuz hatasını düzeltir :)

eren izin vermediğim bir şeyi yapmak istemektedir, gözgöze geliriz:
-anne sen dit
-nereye gideyim
-işe dit, seni müdür çağırdı

eren yaptığı resmi odasına yapıştırır:
elif: bakayım eyencim düzgün mü yamuk mu
hmm... yamuk! olabilir eyen, sorun değil... diyerek eren in hiç umrunda olmasa da teselli eder kardeşini.
ve son olarak herkese mutlu yıllar :)